Kierowca autobusu nie pójdzie do więzienia, sąd warunkowo umorzył sprawę i zasądził 3000 zł nawiązki

A. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Z. T. (1)

W dniu 05 października 2022r ok. godz. 17:34 w R. na skrzyżowaniu ul. (...), jadąc z kierunku ul. (...), przy sprawnej sygnalizacji świetlnej, nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując autobusem m-ki D. nr. rej. (...) nie zachował szczególnej ostrożności zbliżając się do oznakowanego przejścia dla pieszych, nie ustąpił pierwszeństwa pieszemu X. T., który wszedł na przejście z prawej strony uderzają o bok autobusu, co spowodowało u wymienionego obrażenia ciała w postaci złamania I kości śródstopia lewego bez przemieszczenia, otarcia naskórka w okolicy pięty lewej oraz obrzęku tkanek miękkich w obrębie grzbietu stopy lewej, które to obrażenia ciała spowodowały naruszenie czynności narządu ruchu na okres powyżej 7 dni w znaczeniu art. 157 § 1 kk, a to z kolei wyczerpało znamiona wypadku komunikacyjnego.

Oskarżony Z. T. (1) jest kierowcą autobusu komunikacji miejskiej w R.. W dniu 5 października 2022r. oskarżony był w pracy i kierował autobusem marki D. o nr rej. (...). Około godziny 17.34 oskarżony poruszał się ulicą (...) w R.. W autobusie byli pasażerowie. Oskarżony jechał w kierunku ul. (...). Gdy oskarżony dojeżdżał do skrzyżowania ulic (...) i znajdował się w odległości 19 metrów od znaku poziomego P-14 wyznaczającego miejsce zatrzymania przed sygnalizatorem wyświetliło się na nim żółte światło. Oskarżony z uwagi na obawę o bezpieczeństwo pasażerów nie podjął próby hamowania przez sygnalizatorem i postanowił wjechać na skrzyżowanie i przejechać przez nie. Mniej więcej w tym samym czasie do przejścia dla pieszych znajdującego się już na ul. (...), od prawej strony patrząc z kierunku jazdy autobusu, zbliżał się 8-letni X. T. idący wraz z dziadkiem W. Z.. Gdy oskarżony był już na skrzyżowaniu dla jego kierunku ruchu wyświetlało się czerwone światło, a sygnalizator na przejściu dla pieszych, do którego zbliżał się małoletni zmienił kolor z czerwonego na zielony. Oskarżony nadal nie zaczął hamować chcąc przejechać przez skrzyżowanie. Gdy X. T. zobaczył zielone światło zaczął biec w kierunku przejścia. Gdy autobus znajdował się ok. 6-7 metrów przed przejściem małoletni był w połowie odległości między przejściem i autobusem. W tym też miejscu, poza przejściem, wbiegł na jezdnię. W tym czasie autobus zdążył się przemieścić na tyle, że chłopiec uderzył w bok autobusu na wysokości jego przedniego narożnika. Po uderzeniu chłopiec upadł, natomiast oskarżony zatrzymał autobus.

W wyniku zdarzenia X. T. doznał obrażeń ciała w postaci złamania I kości śródstopia lewego bez przemieszczenia, otarcia naskórka w okolicy pięty lewej oraz obrzęku tkanek miękkich w obrębie grzbietu stopy lewej, które to obrażenia ciała spowodowały naruszenie czynności narządu ruchu na okres powyżej 7 dni.

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wyjaśnienia oskarżonego

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w jaki opisuje przebieg zdarzenia, za wyjątkiem słów, iż nie widział chłopca, albowiem znajdują one potwierdzenie przede wszystkim w opinii biegłego O. P.. Brak jest podstaw do podważania wiarygodności wyjaśnień oskarżonego.

zeznania W. Z.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka za wyjątkiem stwierdzenia, że małoletni się zatrzymał przed przejściem. W zakresie uznanym za wiarygodny zeznania są jasne i logiczne oraz potwierdzone innymi dowodami uznanymi przez Sąd za wiarygodne.

zeznania O. F.

Zeznania jasne, logiczne i potwierdzone pozostałymi dowodami uznanymi za wiarygodne. Brak podstaw do kwestionowania wiarygodności świadka.

zeznania Z. T.

Zeznania jasne i logiczne, choć z uwagi na to, że świadek nie był bezpośrednim obserwatorem zdarzenia mają mniejszą wartość dowodową.

opinia biegłych z zakresu medycyny

Obie opinie są jasne, fachowe i rzeczowe. Zwierają precyzyjne odpowiedzi na postawione pytania. Brak podstaw do kwestionowania wartości dowodowej opinii. Biegli to uznani specjaliści w swoich dziedzinach.

opinia biegłego O. P.

Sąd uznał opinię biegłego za miarodajną w zakresie opisu przebiegu zdarzenia. W tym zakresie jest ona fachowa, precyzyjna i rzetelna. Opinia został podparta szczegółowymi wyliczeniami. Biegły to uznany fachowiec w swojej dziedzinie. Brak podstaw do kwestionowania wartości dowodowej opinii.

dokumentacja medyczna

Brak podstaw do kwestionowania autentyczności i wartości dowodowej.

fotografie

j.w.

protokoły

j.w.

szkic

j.w.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

Zeznania W. Z.

Sąd nie dał wiary stwierdzeniu świadka, że małoletni zatrzymał się przed przejściem, albowiem w tym zakresie zeznania te pozostają w rażącej sprzeczności z dowodami uznanymi za wiarygodne, a przede wszystkim opinią biegłego O. P..

opinia biegłego O. P.

Sąd mimo uznania opinii za miarodajną w zakresie przebiegu zdarzenia nie podziela zasadniczego wniosku biegłego, że główną przyczyną zdarzenia było nieprawidłowe zachowanie chłopca polegające na zabronionym wbiegnięciu na jezdnię poza przejściem dla pieszych. Zdaniem Sądu wbrew twierdzeniom biegłego zachowanie chłopca było jedną z dwóch przyczyn zdarzenia. Drugą przyczyną było zachowanie oskarżonego. Oskarżony był świadomy tego, że wjeżdża na skrzyżowanie przy włączonym żółtym świetle dla jego kierunku jazdy. Tym samym musiał zdawać sobie sprawę, że na skrzyżowaniu znajdzie się już przy włączonym czerwonym świetle. Oskarżony musiał też widzieć, że za skrzyżowaniem znajduje się przejście dla pieszych. W takiej sytuacji oskarżony powinien przyjąć, że jest możliwe, iż dla pieszych na tym przejściu włączy się zielone światło. To powinno spowodować jego szczególną obserwację nie tylko przejścia dla pieszych, ale też jego najbliższej okolicy. Jeśli nawet oskarżony twierdzi, że nie widział chłopca to w tym czasie przed przejściem dla pieszych oczekując na zielone światło stał świadek O. F.. To powinno wzbudzić czujność oskarżonego, a tak się nie stało. Zresztą sam oskarżony potwierdza, że widział O. F.. Tak więc już widząc O. F. oskarżony powinien co najmniej zwolnić, o ile nie zahamować przed przejściem i zacząć ten manewr już po tym jak zdecydował o wjechaniu na skrzyżowanie mimo żółtego światła. Z całą pewnością miałby na to czas. Zdaniem Sądu oskarżony nie może się ewentualnie tłumaczyć tym, że zatrzymałby się na skrzyżowaniu. Nawet gdyby tak było to stworzyłby mniejsze zagrożenie niż w sytuacji , do której doszło. Pojazdy, które ewentualnie dopiero ruszałyby z innych kierunków ruchu miałyby wystarczająco czasu na zatrzymanie czy po prostu by nie ruszyły.

wyjaśnienia oskarżonego

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, gdzie stwierdza, że nie widział chłopca w obrębie przejścia dla pieszych. Przeczy temu przede wszystkim uznanym za miarodajny przebieg zdarzenia wskazany przez biegłego O. P..

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Punkt I wyroku

Z. T. (1)

Oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu z art. 177§1 kk, albowiem świadomie wjeżdżając na skrzyżowanie na żółtym świetle , przejeżdżając je na czerwonym i zbliżając się do przejścia dla pieszych bez pewności co do koloru wyświetlanego przez sygnalizator dla pieszych nie zachował szczególnej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa pieszemu doprowadzając do jego uderzenia w autobus. Zdaniem Sądu odległość od przejścia w jakiej doszło do wbiegnięcia pieszego pozwala przyjąć, że znajdował się on w obrębie przejścia dla pieszych. Ponadto jeśli nawet przyjąć, że oskarżony nie widział chłopca przed zdarzeniem (choć jak wskazano wyżej było to niemożliwe) to znaczy, że nie obserwował prawidłowo skrzyżowania. Zachowanie oskarżonego doprowadziło do obrażeń ciała u pieszego, które to naruszyły czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni.

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Z. T. (1)

l

Jak już wskazano wyżej tj. w punkcie 2.2 uzasadnienia przy ocenie opinii biegłego O. P. zachowanie oskarżonego było jedną z dwóch przyczyn zdarzenia. Drugą było niewątpliwie zachowanie pieszego. Obrażenia, które odniósł pieszy nie są błahe, ale też nie są bardzo poważne. Oskarżony jest osobą niekaraną. Zdaniem Sądu te okoliczności pozwalają na przyjęcie, że stopień społecznej szkodliwości oraz winą oskarżonego nie są znaczne i pozwalają na warunkowe umorzenie postępowania. W ocenie Sądu pomimo warunkowego umorzenia postępowania oskarżony będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa. Zdaniem Sądu minimalny okres próby będzie wystarczający dla osiągnięcia celów postępowania karnego.

Z. T. (1)

Punkt II wyroku

Ponieważ na skutek zachowania oskarżonego doszło u pokrzywdzonego do obrażeń ciała i wiązało się to z cierpieniem fizycznym Sąd uznał za słuszne zasądzenie od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego kwoty 3000 zł tytułem nawiązki.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

inne zagadnienia

Koszty procesu

lll

O kosztach orzeczono na podstawie art. 627 kpk.

Punkt IV wyroku

O kosztach orzeczono na podstawie art. 624§1 kpk.

Podpis