Kierowca po alkoholu uderzył w słup. Sąd orzekł przepadek równowartości auta

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

B. V.

w dniu 09 września 2024 r. w Ł. przy ul(...) prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny- samochód osobowy marki V. (...) o nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości z wynikiem 1,21 mg/l o godz. 22:36, 1,26 mg/l o godz. 22:56, 1,25 mg/l o godz. 23:52 i 1,21 mg/l o godz. 23:54 alkoholu w wydychanym powietrzu

tj. czyn z art. 178a § 1 k.k.

Z uwagi na fakt, że wniosek o uzasadnienie dotyczy jedynie rozstrzygnięcia o karze i konsekwencjach prawnych czynu, ograniczono uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3-8 formularza

1.Fakty uznane za nieudowodnione.

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

1

B. V.

Art. 178a §1 kk penalizuje zachowanie polegające na prowadzeniu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub też zawartość alkoholu w 1 dm

3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość (art. 115 § 16 kk).

Zachowanie B. V. wyczerpało znamiona wskazanego powyżej przestępstwa ponieważ w dniu 09 września 2024 r. w Ł. przy ul(...) prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny- samochód osobowy marki V. (...) o nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości z wynikiem 1,21 mg/l o godz. 22:36, 1,26 mg/l o godz. 22:56, 1,25 mg/l o godz. 23:52 i 1,21 mg/l o godz. 23:54 alkoholu w wydychanym powietrzu.

Sąd nie miał najmniejszych wątpliwości, że oskarżony prowadził swój samochód w stanie nietrzeźwości. Spożywając alkohol oskarżony powinien mieć świadomość jego wpływu na ludzki organizm, a decydując się na prowadzenie pojazdu po jego spożyciu, obejmował swym zamiarem bezpośrednim znamiona przypisanego przestępstwa. Zatem oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu określonego w art. 178a § 1 kk o czym orzeczono w punkcie 1 sentencji wyroku.

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Przestępstwo z art. 178a § 1 kk jest zagrożone karą pozbawienia wolności do lat 3.

Wymierzając oskarżonemu karę Sąd miał na uwadze dyrektywy wymiaru kary wskazane w art. 53 § 1-3 kk i zdecydował się na zastosowanie art. 37a § 1 kk i wymierzenie mu kary łagodniejszego rodzaju to jest kary grzywny.

W ocenie Sądu orzeczona kara grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych grzywny po przyjęciu jednej stawki za równoważną kwocie 40 zł jest współmierna do stopnia winy oraz uwzględnia stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu przestępnego. Zdaniem Sądu rodzaj i wymiar tej kary odpowiada pozostałym dyrektywom wymiaru kary, w szczególności dyrektywie prewencji indywidualnej, ogólnej oraz uwzględnia cele zapobiegawcze i wychowawcze a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Reakcja organów wymiaru sprawiedliwości winna być w takich sytuacjach zdecydowana, aby zarówno w świadomości samego oskarżonego jak i społeczeństwa wypracować przekonanie, że takie postępowanie spotykać się będzie z odpowiednią reakcją karną.

W konsekwencji sąd doszedł do wniosku, iż wymierzona, stosunkowo wysoka kara grzywny jest adekwatna do wagi popełnionego czynu, stopnia społecznej szkodliwości czynu i stopnia winy oskarżonego, uwzględniała wszystkie cele, jakie winna osiągnąć wobec oskarżonego a także jego możliwości zarobkowe.

Jako okoliczność obciążającą sąd uwzględnił fakt, że oskarżony zdecydował się prowadzić pojazd w znacznym stanie nietrzeźwości – mając aż 1,26 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu a także, że spowodował zagrożenie w ruchu drogowym uderzając w słup.

Okolicznością łagodzącą była dotychczasowa niekaralność oskarżonego, podjęcie przez niego terapii a także to, że oskarżony ostatecznie przyznał się do popełnienia tego czynu, wyraził szczerą skruchę i żal.

Oskarżony został skazany za popełnienie przestępstwa przewidzianego w art. 178a § 1 kk.

W związku z tym Sąd na podstawie art. 42 § 2 kk orzekł wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres trzech lat,

a więc okres minimalny określony w art. 43 § 1 kk. , zaliczając na podstawie art. 63 § 4 k.k. na poczet orzeczonego środka karnego, okres zatrzymania prawa jazdy od 9 września 2024 r. do nadal;

Podejmując to rozstrzygnięcie Sąd miał na względzie opisane już powyżej okoliczności, które zostały wzięte pod uwagę przy wymiarze kary. W ocenie Sądu orzeczony okres środka karnego określonego w art. 42 kk jest współmierny do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu przestępnego oraz winy oskarżonego. Zdaniem Sądu wymiar tego środka karnego odpowiada pozostałym dyrektywom wymiaru kary, w szczególności dyrektywie prewencji indywidualnej. Sąd nie mógł odstąpić od wymierzenia tego środka a jego okres został ustalony na najniższym możliwym poziomie biorąc pod uwagę postawę oskarżonego w tym także fakt, że nie był dotychczas karany za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji.

W ocenie Sądu wychowawczą rolę w kształtowaniu świadomości prawnej oskarżonego może również spełnić obligatoryjne świadczenie pieniężne w minimalnej kwocie tj. 5.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy (...) oraz Pomocy (...), dlatego też orzeczono o nim na podstawie art. 43a § 2 kk.

Zgodnie z art. 178 § 5 kpk Sąd orzeka przepadek, o którym mowa w art. 44b, w razie popełnienia przestępstwa określonego w § 1 lub 4, chyba że zawartość alkoholu w organizmie sprawcy przestępstwa określonego w § 1 była niższa niż 1,5 promila we krwi lub 0,75 mg/dm

3 w wydychanym powietrzu albo nie prowadziła do takiego stężenia

W świetle art. 44 b § 1 - 5 kk w wypadkach wskazanych w ustawie sąd orzeka przepadek pojazdu mechanicznego prowadzonego przez sprawcę w ruchu lądowym. Jeżeli pojazd nie stanowi wyłącznej własności sprawcy, orzeka się przepadek jego równowartości ( § 2 ).

Przedmiotowy pojazd stanowi współwłasność oskarżonego i L. V..

Przepadku pojazdu mechanicznego oraz przepadku równowartości pojazdu określonego w § 2 nie orzeka się, jeżeli sprawca prowadził niestanowiący jego własności pojazd mechaniczny wykonując czynności zawodowe lub służbowe polegające na prowadzeniu pojazdu na rzecz pracodawcy. W takim wypadku sąd orzeka nawiązkę w wysokości co najmniej 5000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy (...) oraz Pomocy (...).

Wprawdzie art. 44 b § 5 kk przewiduje, że przepadku pojazdu lub jego równowartości nie orzeka się, jeśli orzeczenie to jest niecelowe z uwagi na jego utratę przez sprawcę, zniszczenie lub znaczne uszkodzenie, to jednak Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania tego przepisu w niniejszej sprawie.

Przepis ten stanowi przesłankę odstąpienia od orzekania przepadku zakładając wystąpienie sytuacji, w których uszkodzenie pojazdu jest tak daleko idące, że nie jest prawdopodobnym, aby pojazd ten mógł ponownie uczestniczyć w ruchu drogowym, dlatego też orzekanie jego przepadku jest właśnie niecelowe. Tymczasem oskarżony sam wskazał, że jeszcze nie naprawił samochodu, stanowiącego jego współwłasność.

Zgodnie z opinią biegłego należało przyjąć, że aktualna wartość pojazdu po jego uszkodzeniu wynosi 24 500 zł a zatem jest możliwa jego naprawa i przywrócenie do stanu poprzedniego.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł obligatoryjny przepadek równowartości tego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa uznając, że w niniejszej sprawie nie zaszły żadne szczególne okoliczności uzasadniające odstąpienie od takiego rozstrzygnięcia.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

inne zagadnienia

Koszty procesu

5

Sąd na podstawie art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. Nr 49 z 1983r. poz. 223 ze zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 1000 zł, zaś na podstawie art. 624 § 1 kpk, art. 626 § 1 kpk i art. 627 kpk obciążył go częściowo wydatkami. Zdaniem sądu oskarżony, który pracuje zarobkowo, jest w stanie ponieść w/w koszty postępowania w ustalonej części w sprawie o czyn zabroniony, którego się dopuścił. Sąd obciążył oskarżonego wydatkami tylko częściowo uznając, że zasądzona wysoka grzywna, świadczenie pieniężne i przepadek równowartości pojazdu stanowią znaczne obciążenie finansowe, uniemożliwiające uiszczenie wydatków w pełnej wysokości.

Podpis