Motorower przy 1,41 mg/l alkoholu. Sąd dożywotnio zakazał L. C. kierowania pojazdami

wyroku z dnia 6 marca 2025 roku

w zakresie dotyczącym orzeczenia o karze

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

L. C.

W dniu 16 lipca 2023 roku w B. rejonu (...) prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny - motorower marki Z. o nr rej, (...) (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości, przy stwierdzonym stężeniu alkoholu w wydychanym powietrzu urządzeniem A.

(...) z wynikami: I pomiar - 1,41 mg/l, II pomiar - 1,31 mg/l, oraz (...): I pomiar - 1,41 mg/l, II pomiar - 1,39 mg/l, nie stosując się do decyzji (...) (...) z dnia 23 czerwca 2008 roku nr (...)

(...) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B i T, przy czym czynu tego dopuścił się będąc wcześniej prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od 03.07.2018 r. do dnia 22.12.2020 r. kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za podobne przestępstwo umyślne z art. 178a § 1 kk wyrokami Sądu Rejonowego w (...): z dnia 19 listopada 2010 roku, sygn. akt (...), którym orzeczono karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz z dnia 29 listopada 2010 roku, sygn. (...), którym orzeczono karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, które to wyroki zostały objęte wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w (...) z dnia 20 maja 2013 roku, sygn. akt (...), którym orzeczono karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, który kolejno został objęty wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w (...) z dnia 31 stycznia 2019 roku, sygn. (...), którym wymierzono karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, co stanowi przestępstwo z art. 178a § 1 i 4 kk i art. 180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk.

Fakty uznane za nieudowodnione

OCena DOWOdów

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Punkt I wyroku

L. C.

Czyn stypizowany w art. 178a § 1 k.k. popełnia ten, kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, natomiast czynu określonego w art. 178a § 4 k.k. dopuszcza się ten, kto był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Czyn określony w art. 180a k.k. popełnia ten, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu, prowadzi pojazd mechaniczny, nie stosując się do decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Na mocy art. 11 § 2 k.k., jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. Zgodnie natomiast z art. 64 § 1 k.k., jeżeli sprawca został skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd wymierza karę przewidzianą za przypisane przestępstwo w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, a może ją wymierzyć w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że oskarżony L. C. zrealizował znamiona wskazanych występków. Oskarżony bowiem w dniu 16 lipca 2023 roku w B. rejonu (...) prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny - motorower marki Z. o nr rej, (...) (...). Podczas prowadzenia pojazdu oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości, przy stwierdzonym stężeniu alkoholu w wydychanym powietrzu urządzeniem A.

(...) z wynikami: I pomiar - 1,41 mg/l, II pomiar - 1,31 mg/l, oraz (...): I pomiar - 1,41 mg/l, II pomiar - 1,39 mg/l. Stwierdzona zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg, zatem oskarżony prowadząc samochód znajdował się w stanie nietrzeźwości w rozumieniu art. 115 § 16 pkt 2 k.k. Jednocześnie prowadząc przedmiotowy pojazd, oskarżony nie zastosował się do decyzji (...) (...) z dnia 23 czerwca 2008 roku nr (...)

(...) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B i T. Ponadto oskarżony został uprzednio skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w (...): z dnia 19 listopada 2010 roku, sygn. akt (...), którym orzeczono karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz z dnia 29 listopada 2010 roku, sygn. akt (...), którym orzeczono karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, które to wyroki zostały objęte wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w (...) z dnia 20 maja 2013 roku, sygn. akt (...), którym orzeczono karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, który kolejno został objęty wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w (...) z dnia 31 stycznia 2019 roku, sygn. akt (...), którym wymierzono karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Wobec powyższego, oskarżony swoim zachowaniem dopuścił się realizacji znamion czynu zabronionego stypizowanego w art. 178a § 1 i 4 kk i art. 180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk.

Uniewinnienie

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

L. C.

Punkt I wyroku, czyn I

Wymierzając oskarżonemu karę sąd kierował się dyrektywami zawartymi w art. 53 § 1 k.k.

Zdaniem Sądu wymierzona kara jest adekwatna do stopnia winy sprawcy L. C.. Jako okoliczności obciążające Sąd uznał dotychczasową karalność oskarżonego, w tym kilkukrotne skazanie go przez sąd za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, co wskazuje, że popełniony przez niego czyn nie miał charakteru incydentalnego. Ponadto pomimo nałożonych na niego uprzednio kar i orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, popełnił on ponownie tożsame rodzajowo przestępstwo. Jako okoliczność obciążającą Sąd wysoki stan nietrzeźwości oskarżonego. Ponadto oskarżony popełnił czyn umyślnie. Oskarżony prowadząc pojazd w stanie nietrzeźwości po drodze publicznej niewątpliwie zagroził bezpieczeństwu, zdrowiu i życiu innych osób.

Za okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego Sąd uznał zrealizowanie znamion zarzucanego oskarżonemu czynu na drodze przy niewielkim natężeniu ruchu w niewielkiej miejscowości. Oskarżony zatem spowodował zagrożenie w mniejszym stopniu, niż gdyby prowadził pojazd na drodze o większym natężeniu ruchu drogowego. Sąd wziął pod uwagę również postawę oskarżonego po popełnieniu czynu, wyrażającą się przyznaniem do winy oraz wyrażeniem czynnego żalu. Jako okoliczność łagodzącą uwzględniono stan zdrowia oskarżonego który jest osobą intelektualnie opóźnioną w stopniu lekkim, uzależniona od alkoholu chociaż w ostatnim okresie czasu (od lipca 2023r.) z uwagi na znaczne pogorszenie stanu zdrowia zwłaszcza w zakresie słuchu znacznie ograniczył spożywanie alkoholu co w efekcie zaskutkowało odmową biegłych sądowych skierowania go na przymusową terapię odwykową.

Wobec powyższego należy uznać, że stopień społecznej szkodliwości czynu zabronionego popełnionego przez oskarżonego w istocie był wysoki. Jednakże ze względu na postawę oskarżonego, stan jego zdrowia w tym również ograniczenie spożycia alkoholu, Sąd uznał, że karą adekwatną jest kara mieszana w postaci 3 miesięcy pozbawienia wolności i 7 miesięcy ograniczenia wolności polegająca na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 godzin w stosunku miesięcznym. W ocenie Sądu wymierzona kara sekwencyjna jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, oraz spełni swoje cele. Z jednej bowiem strony oskarżony dotkliwie odczuje konsekwencje popełnionego czynu, z drugiej natomiast wymierzona kara nie odizoluje oskarżonego od społeczeństwa przez długi czas, co pozytywnie wpłynie na stan jego zdrowia, możliwość planowanego zabiegu operacyjnego i proces jego resocjalizacji. Nadto uzmysłowi mu konieczność poniesienia surowych konsekwencji swojego zachowania.

L. C.

Punkt II wyroku, czyn I

Na mocy 42 § 1a i 3 k.k. Sąd orzekł środek karny w postaci zakazu kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi dożywotnio. Orzeczenie w tym zakresie ma charakter obligatoryjny. Z uwagi na kilkukrotne uprzednie skazanie oskarżonego za prowadzenie pojazdów w stanie nietrzeźwości, konieczne jest wyeliminowanie go z ruchu drogowego jako kierowcy, a tym samym zapewnienie bezpieczeństwa innym uczestnikom ruchu drogowego.

L. C.

Punkt III wyroku, czyn I

Na podstawie art. 43a § 3 k.k. Sąd orzekł środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 10.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Oskarżony bowiem wielokrotnie dopuszczał się prowadzenia pojazdów mechanicznych znajdując się w stanie nietrzeźwości. Ze względu na sytuację majątkową oskarżonego, a w szczególności osiągane niskie dochody w wysokości 776 zł netto oraz ich źródło, sąd uznał, że orzeczone stosunkowo wysokie świadczenie pieniężne uświadomi oskarżonemu wagę popełnionych przez niego czynów zabronionych. Brak jest przy tym osób pozostających na utrzymaniu oskarżonego. Oskarżony nie ma możliwości zdrowotnych podjęcia dodatkowego zatrudnienia.

L. C.

Punkt IV wyroku, czyn I

Na mocy 43b k.k. Sąd orzekł środek karny w postaci podania treści wyroku do publicznej wiadomości poprzez umieszczenie informacji o treści niniejszego orzeczenia wraz z danymi oskarżonego na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta w N. przez okres 14 dni. Orzekając przedmiotowy środek karny, Sąd kierował się zarówno społecznym oddziaływaniem kary, celem zniechęcenia innych osób do prowadzenia pojazdów w stanie nietrzeźwości i uświadomienia o nieuchronności kary, jak również potrzebą wzmocnienia dolegliwości reakcji karnej wobec samego oskarżonego.

1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

6. inne zagadnienia

Koszty procesu

Punkt V wyroku

Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w części, a to 100 zł tytułem częściowych wydatków i 50 zł tytułem opłaty. Pomimo stosunkowo niewielkich kosztów postępowania, oskarżony nie pracuje zarobkowo utrzymuje się jedynie ze świadczeń MOPS. Zasadne jest więc zasądzenie kosztów sądowych w części.

Punkt VI wyroku

Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. prawo o adwokaturze Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata N. S. kwotę 1.200 zł wraz z podatkiem od towarów i usług w kwocie 276 zł, tj. łączną kwotę 1.476 zł tytułem pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.

1Podpis