Sąd uniewinnił A. J. od pobicia, a C. P. ukarał grzywną za groźby pod drzwiami mieszkania

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

A. J.

w dniu 27 sierpnia 2025 roku około godziny 19:00 w piwnicy przy ul. (...) w B. (...) (2), dokonał uszkodzenia ciała L. H. w ten sposób, że uderzał go pięściami po twarzy i głowie, powodując jego upadek w następstwie czego doznał obrażeń ciała w postaci zasinienia w obrębie prawego oczodołu, zasinienie z zaczerwienieniem skóry i otarcia naskórka w obrębie policzka prawego, zaczerwienienia skóry głowy w okolicy czołowej oraz otarcia naskórka z zaczerwienieniem skóry w okolicy prawej łopatki, które naruszyły czynności narządu ciała na czas nieprzekraczający 7 dni w rozumieniu art. 157 § 1 k.k.

tj. o czyn z art. 157 § 2 k.k.

W dniu 27 sierpnia 2025 r. ok. godz. 19:00, L. H., wraz ze swoją partnerką i małoletnimi dziećmi, wracali z placu zabaw do mieszkania położonego w B. przy ul. (...). Wszedłszy do klatki, L. H. zauważył, że obok syna sąsiada, stoi nieznany mu mężczyzna, którego nigdy przedtem nie widział ani nie kojarzył. Był on krępej budowy ciała, miał ok. 1.65 cm wzrostu. Ubrany był w czerwoną koszulkę, jeansowe spodenki i czapkę z daszkiem zwróconym ku górze, spod której przebijała się łysa skóra głowy. Tuż po wejściu przez L. H. do klatki, mężczyzna ten zwrócił się do niego z zapytaniem, czy nie pomógłby on przy przenoszeniu mebli, znajdujących się w piwnicy. L. H. wyraził na to zgodę, albowiem myślał, że być może jest to nowy sąsiad, a obecność syna sąsiada utwierdziła go w przekonaniu. Polecił on swojej partnerce, aby ta wraz z dziećmi udała się do mieszkania Schodząc do piwnicy, mężczyzna poruszał się przed L. H.. Niespodziewanie, na wysokości wejścia do pomieszczenia gospodarczego, mężczyzna ten odwrócił się twarzą w stronę L. H. i zaczął uderzać go pięściami po głowie i twarzy, nic przy tym nie mówiąc. Kiedy L. H. upadł na podłogę, mężczyzna przestał go bić i opuścił piwnicę.

L. H., z pomocą sąsiada Z. S. (1), dotarł do swojego mieszkania, gdzie jego partnerka O. B. (1) wezwała policję oraz pogotowie. L. H. trafił do (...) w B.. W następstwie zadanych ciosów, L. H. doznał obrażeń ciała w postaci zasinienia w obrębie prawego oczodołu, zasinienia z zaczerwienieniem skóry i otarciem naskórka w obrębie policzka prawego, zaczerwienieniami skóry głowy w okolicy czołowej oraz otarcia naskórka z zaczerwienieniem skóry w okolicy prawej łopatki. Obrażenia te, spowodowały naruszenia czynności narządu ciała na czas nieprzekraczający siedmiu dni.

Tego dnia, w godzinach popołudniowych, X. H. (2), będąc na balkonie, w podwórzu kamienicy dostrzegła czterech mężczyzn spośród których rozpoznała sąsiada, właściela mieszkania wynajmowanego przez L. H., któremu towarzyszył dobrze zbudowany mężczyzna w czerwonej koszulce.

L. H. był w konflikcie z właścicielem zajmowanego mieszkania, tj. L. J.. Spór dotyczył terminu opuszczenia zajmowanego lokalu przy ul. (...), który według umowy najmu, przypadał na 31 lipca 2025 roku. W dniu 9 września 2025 r., około godz. 21:00, do lokalu zajmowanego przez L. H. i jego rodzinę, przyszedł mężczyzna, który przedstawił się jako nowy najemca lokalu i zażądał jego opuszczenia do najbliższego piątku. W mężczyźnie tym, L. H., z blisko całkowitą pewnością, rozpoznał sprawcę napaści z dnia 27 sierpnia 2025 r. Następnie, wezwał on Policję, która ustaliła tożsamość osoby usiłującej dostać się do mieszkania nr (...)- okazał się nią być A. J.. Mężczyzna przedstawił się, jako nowy najemca lokalu, który nie może w nim zamieszkać, gdyż jest wciąż zajmowany przez poprzednich lokatorów. A. J. został pouczony przez funkcjonariusza o dalszym trybie postępowania.

Ostatecznie, L. H. wraz z rodziną, opuścili mieszkanie w dniu 17 września 2025 r.

zeznania świadka L. H.;

dokumentacja medyczna;

protokół oględzin osoby wraz z fotografiami;

opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej;

umowa najmu lokalu;

zeznania świadka O. B. (1);

zeznania świadka A. I.;

zeznania świadka A. H.;

wyjaśnienia oskarżonego A. J.;

zeznania świadka X. H. (1);

zeznania świadka Z. S. (2)

5-6; 24-25; 182-183

7;

8-12;

20-21v;

26-33; 187-188

70-71;

84-85;

104-105;

134-135v;

Fakty uznane za nieudowodnione

A. J.

w dniu 27 sierpnia 2025 roku około godziny 19:00 w piwnicy przy ul. (...) w B. (...) (2), dokonał uszkodzenia ciała L. H. w ten sposób, że uderzał go pięściami po twarzy i głowie, powodując jego upadek w następstwie czego doznał obrażeń ciała w postaci zasinienia w obrębie prawego oczodołu, zasinienie z zaczerwienieniem skóry i otarcia naskórka w obrębie policzka prawego, zaczerwienienia skóry głowy w okolicy czołowej oraz otarcia naskórka z zaczerwienieniem skóry w okolicy prawej łopatki, które naruszyły czynności narządu ciała na czas nieprzekraczający 7 dni w rozumieniu art. 157 § 1 k.k.

tj. o czyn z art. 157 § 2 k.k.

Za nieudowodnione Sąd uznał, aby oskarżony A. J. dopuścił się popełnienia zarzucanego czynu, o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia.

zeznania świadka L. H.;

wyjaśnienia oskarżonego A. J.;

dane telekomunikacyjne

182-183;

134-135v;

OCena DOWOdów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wyjaśnienia oskarżonego A. J.

T. chodzi o wyjaśnienia oskarżonego w zakresie sprawstwa zarzucanego mu czynu, to uznać je należy za co do zasady konsekwentne i logiczne, jednakże nie dające się kategorycznie ocenić w zakresie ich wiarygodności. Oskarżony konsekwentnie zaprzeczał, aby to on miał być sprawcą fizycznej napaści na pokrzywdzonego w dniu 27 sierpnia 2025 r. Wskazywał on, że w ogóle nie był tego dnia na ul (...) w B., nie zna pokrzywdzonego i nie wie, dlaczego ten wskazuje go, jako sprawcę ataku. Tym niemniej, uwadze Sądu nie umknęło, że oskarżony w swych pierwszych wyjaśnieniach (k.134-135) wskazywał, że miał on podpisaną umowę najmu lokalu przy ul(...) z L. J. i przyznał, że bodaj we wrześniu rozmawiał z lokatorem mieszkania, kiedy ten zamierza je opuścić, a następnie oczekiwał na przyjazd funkcjonariuszy Policji. Z kolei podczas wyjaśnień składanych przed Sądem (k.181-181v), oskarżony zaprzeczył, jakoby szukał on jakiegokolwiek mieszkania na wynajem i znał osobiście L. J., czemu jednak natychmiast zaprzeczył po odczytaniu pierwszych wyjaśnień, które podtrzymał, a następnie wyjaśnił, że jednak zna L. J. z czasów szkolnych, w owym czasie rzeczywiście szukał mieszkania na wynajem dla córki, a do zawarcia umowy doszło po zupełnie przypadkowym spotkaniu L. J.. Umowa miała zostać zawarta na jego dane, aby nie wzbudzić podejrzeń, skąd jego córka posiada środki na wynajem lokalu. Oskarżony potwierdził także, iż był u pokrzywdzonego, żądając wydania lokalu i umożliwienia wejścia. Wyraźnie widać więc, że oskarżony nie był w stanie przedstawić jednolitej, spójnej wersji co do jego znajomości z L. J. i tego, czy wynajął on (...), co w naturalny sposób powodowało konieczność niezwykle krytycznej oceny wyjaśnień oskarżonego w zakresie zdarzenia z dnia 27 sierpnia 2025 r. Tym niemniej, w tym obszarze, poza przeczącym depozycjom oskarżonego, sprawstwu oskarżonego kilkukrotnie zaprzeczył sam pokrzywdzony, który widział oskarżonego na sali rozpraw, przyjrzał mu się i stanowczo zaprzeczył, aby to oskarżony był sprawcą napaści w piwnicy. Sąd pozyskał także dane telekomunikacyjne, które nie potwierdziły, aby numer telefonu komórkowego, z którego korzystał oskarżony, logował się w dniu 27 sierpnia 2025 r. do stacji (...) właściwej dla ul. (...) w B.. W tym stanie rzeczy, Sąd nie znalazł podstaw, aby zdyskredytować wyjaśnienia oskarżonego w zakresie, w jakim przeczył on fizycznej napaści na pokrzywdzonego w dniu 27 sierpnia 2025 r., nie dając przy tym wiary oskarżonemu w części, w jakiej opisywał on zupełnie przypadkowy najem mieszkania i w zasadzie nieznajomość z L. J..

Zeznania świadka L. H.

Ocenę zeznań pokrzywdzonego należy dokonać w sposób fragmentaryczny. W części, w jakiej pokrzywdzony zrelacjonował przebieg zajścia z dnia 27 sierpnia 2025 r. oraz przedstawił rysopis sprawcy, Sąd nie znalazł podstaw, aby zdyskredytować te zeznania w najmniejszym choćby stopniu. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że pokrzywdzony zszedł do piwnicy z nieznanym sobie mężczyzną w celu udzielenia pomocy przy przenoszeniu mebli, a następnie został przez niego zaatakowany poprzez uderzanie pięściami w głowę i twarz. Ujawnione u pokrzywdzonego obrażenia w pełni korespondują ze sposobem działania sprawcy opisanym przez pokrzywdzonego, zaś fakt zejścia do piwnicy potwierdziła świadek O. B. (1), a Z. S. (1), tj. ówczesny sąsiad pokrzywdzonego, ujawnił go leżącego w piwnicy po ataku i pomógł mu wrócić do mieszkania. Sąd nie znalazł również podstaw, aby odrzucić zaprezentowany opis sprawcy, a więc dane dotyczącego jego postury, wzrostu i ubioru. Tym niemniej, Sąd nie uwzględnił zeznań pokrzywdzonego w zakresie, w jakim wskazał on, że na „99 %” sprawcą pobicia był A. J., a to za sprawą samego pokrzywdzonego. Istotnie bowiem, początkowo, podczas okazania, rozpoznał on w wizerunku A. J. sprawcę napaści z dnia 27 sierpnia 2025 r., tym niemniej, po zapoznaniu się z wizerunkiem oskarżonego „na żywo” na rozprawie w dniu 2 marca 2026 r., kategorycznie zaprzeczył on, aby to A. J. był sprawcą pobicia. Pokrzywdzony wskazywał, że rzeczywisty sprawca był podobny do oskarżonego, ale miał wyższy ton głosu, był „o głowę wyższy” od pokrzywdzonego i był jeszcze bardziej umięśniony, niż obecny na sali oskarżony A. J.. Więcej, L. H. użył takich sformułowań, jak „ja nigdy w życiu nie widziałem oskarżonego, na pewno mnie nie pobił, jest podobny, ale na pewno nie pobił mnie oskarżony. Choć nie był on w stanie wskazać różnic w wyglądzie oskarżonego utrwalonym pod pozycją nr 1 na tablicy poglądowej od rzeczywistego sprawcy, to jednak kategorycznie podtrzymał, że sprawcą nie był oskarżony, funkcjonariusz Policji okazał mu zdjęcie czarno-białe, zaś w czasie okazania nie padły dane osobowy sprawcy. Pokrzywdzony podtrzymał, że zeznania składał swobodnie i nie zażądał opuszczenia sali rozpraw przez oskarżonego. Na kolejnych terminach rozpraw, pokrzywdzony, pomimo nieobecności oskarżonego, zeznań swoich nie zmienił. Wobec faktu, że oskarżony konsekwentnie nie przyznawał się do napaści na pokrzywdzonego, zaś uzyskane dane telekomunikacyjne nie pozwoliły choćby na uprawdopodobnienie jego obecności w dniu 27 sierpnia 2025 r. na ul. (...), Sąd uznał, że niepomiernie większy walor dowodowy mają zeznania pokrzywdzonego, gdzie miał on sposobność na sali rozpraw przyjrzeć się oskarżonemu i kategorycznie wykluczyć jego sprawstwo, aniżeli okazanie czarno-białej, relatywnie niewielkich rozmiarów fotografii przez funkcjonariusza Policji, ukazującej jedynie twarz oskarżonego w rzucie frontalnym. Reasumując, Sąd uznał, że pokrzywdzony wiarygodnie przedstawił przebieg zdarzenia z 27 sierpnia 2025 r. i w sposób nie podlegający podważeniu zaprzeczył, aby sprawcą czynu miał być oskarżony A. J..

Zeznania świadka O. B. (1)

Co do zasady, zeznania te należy uznać za logiczne, konsekwentne i wiarygodne. Przede wszystkim należy zauważyć, że świadek w dość szczegółowy sposób opisała wizerunek mężczyzny, który zwrócił się do jej partnera z prośbą o pomoc przy przenoszeniu mebli w piwnicy. Wskazywała ona, że mężczyzna ten był niski, „napakowany”, miał na sobie czapkę z daszkiem i czerwoną koszulką. Taki opis sprawcy, z wyjątkiem spodenek, jest niemal całkowicie zbieżny z rysopisem przedstawionym przez pokrzywdzonego. Nadto, za w pełni wiarygodne Sąd uznał także tę część zeznań, gdzie świadek podaje wygląd pokrzywdzonego, tuż po dotarciu do mieszkania w towarzystwie świadka Z. S. (1). Sąd nie uznał jednak zeznań świadka za w pełni wiarygodnych w części, w której rozpoznała ona w osobie oskarżonego sprawcę zdarzenia z dnia 27 sierpnia 2025 r. Choć słuchana na rozprawie podtrzymała ona swoje rozpoznanie i podała cechy, po których rozpoznała sprawcę, to jednak z pola widzenia nie można tracić, że rozpoznanie swoje oparła o tę samą fotografię, którą okazano pokrzywdzonemu, nie widziała ona oskarżonego na sali rozpraw i wskazała, że rzeczywisty sprawca był niski, podczas gdy oskarżony mierzy (...)cm wzrostu. Co więcej, wskazanie sprawcy przez świadka O. B. (1), nie może prezentować większej siły dowodowej, aniżeli zeznania pokrzywdzonego, który siłą rzeczy dłużej przyglądał się sprawcy w chwili zdarzenia, a ponadto miał okazję na żywo przyjrzeć się oskarżonemu i to nie tylko jego twarzy, ale całej posturze.

zeznania świadka Z. S. (1)

Wiarygodne i przydatne dla postępowania w zakresie, w jakim wskazał on, że pomagał pokrzywdzonemu w dotarciu do mieszkania i znalazł go w dalszej części piwnicy, co potwierdza zeznania pokrzywdzonego, że do napaści doszło w głębszej części korytarza, na wysokości jego pomieszczenia gospodarczego.

zeznania świadka X. H. (1);

Zeznania te miały charakter pomocniczy dla ustalenia, czy też potwierdzenia zarysu wizerunku sprawcy- świadek wskazała bowiem, iż 27 sierpnia 2025 r., widziała ona w godzinach popołudniowych na podwórzu kamienicy m.in. dobrze zbudowanego mężczyznę w koszulce koloru czerwonego, stojącego w towarzystwie innych mężczyzn, w tym właściciela mieszkania- L. J.. W ocenie Sądu, taka koincydencja nie jest przypadkowa i uprawniony jest wniosek, że sprawca już wcześniej pojawiał się przed miejscem zamieszkania pokrzywdzonego, a jego związek z niewydaniem lokalu właścicielowi może nie być wykluczony

zeznania świadka A. I.;

zeznania świadka A. H.

Zeznania funckjonariuszy Policji, spójne, logiczne, wiarygodne, relacjonujące przebieg podejmowanych przezeń interwencji

dokumentacja medyczna;

protokół oględzin osoby wraz z fotografiami;

opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej;

Dokumenty wiarygodne, czytelne, niebudzące wątpliwości co do swojej treści, zaś sama opinia sporządzona przez biegłego właściwej specjalności, zawierająca kategoryczne i niesporne wnioski

umowa najmu lokalu;

Dokument prywatny potwierdzający istnienie stosunku prawnego pomiędzy określonymi osobami i o określonej treści

dane telekomunikacyjne

Dane telekomunikacyjne pozyskane przez Sąd z urzędu. W oparciu o nie, możliwe stało się wykluczenie, aby numer telefonu należący do oskarżonego logował się w dniu 27 sierpnia 2025 r., w okolicach godz. 19:00, do stacji (...) właściwej dla rejonu ul. (...). Jakkolwiek nie jest to dowód o znaczeniu przesądzającym dla sprawy, to jednak był on pomocny w zakresie weryfikacji wyjaśnień oskarżonego i zeznań pokrzywdzonego L. H..

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

Zeznania świadka X. J.

Dowód ten nie mógł zostać uwzględniony w podstawie ustaleń faktycznych, a to wobec faktu, iż świadek kategorycznie zaprzeczyła, aby posiadała jakąkolwiek wiedzę na temat zdarzenia z dnia 27 sierpnia 2025 r., w szczególności, aby znała ona tożsamość sprawcy

Zeznania świadka A. P.

Zeznania te nie dotyczą czynu zarzucanego A. J.

Zeznania świadka S. A.

Zeznania funkcjonariusza Policji odnoszące się do interwencji z dnia 8 września 2025 r.- nie niosące za sobą żadnej istotnej treści przydatnej z punktu widzenia rozstrzygnięcia o odpowiedzialności karnej oskarżonego

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Uniewinnienie

Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie pozwoliła na przypisanie oskarżonemu A. J. sprawstwa zarzucanego mu czynu, a to wobec braku danych dostatecznie to uzasadniających, co obligowało Sąd do wydania wyroku uniewinniającego (art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 414 § 1 k.p.k.).

Z ustaleń faktycznych bezspornie wynika, że L. H., w dniu 27 sierpnia 2025 r., ok. godz. 19:00, w piwnicy budynku położonego przy (...) w B., był uderzany pięściami w głowę i twarz, co doprowadziło do jego upadku i powstania obrażeń wymienionych w części poświęconej ustaleniom faktycznym. Sprawca był niskim mężczyzną, krępej, umięśnionej budowy ciała, ubranym w czerwoną koszulkę, krótkie spodenki i czapkę z daszkiem, który oczekiwał w okolicach wejścia do piwnic i poprosił L. H. o pomoc przy przeniesieniu mebli. Taki opis sprawcy wyłania się z zeznań O. B. (1) i L. H. i jest on zasadniczo ze sobą zbieżny, pomijając różnicę co do spodenek, która jednak nie dyskredytuje śladu pamięciowego tak jednego, jak i drugiego świadka. Również oboje świadkowie byli zgodni co do tego, że mężczyzny owego nie znali i nie kojarzyli choćby z widzenia. W tym miejscu wymaga podkreślenia, iż w zasadzie z niewiadomych przyczyn (być może stanowiących wynik czynności operacyjno-rozpoznawczych) L. H. i O. B. (1), okazano wizerunek m.in. A. J., jako potencjalnego sprawcy zdarzenia z dnia 27 sierpnia 2025 r. Oboje oni, z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, wskazali na niego właśnie, jako na sprawcę napaści na pokrzywdzonego w dniu 27 sierpnia. Zważyć przy tym trzeba, że świadkom okazano czarno-białą fotografię, niewielkich rozmiarów, obejmującą wyłącznie twarz oskarżonego w jej frontalnym ujęciu. Tymczasem, pokrzywdzony, na pierwszym terminie rozprawy, spontanicznie i kilkukrotnie zaprzeczył, aby to oskarżony był sprawcą napaści. Uczynił to po przyjerzeniu się na żywo oskarżonemu, kategorycznie wykluczając sprawstwo oskarżonego i podnosząc, że rzeczywisty sprawca napaści był niższy, jeszcze bardziej umięśniony, miał wyższy ton głosu, i choć był bardzo podobny do oskarżonego, to jednak z całą pewnością nie jest to A. J.. Co więcej, choć świadek O. B. (1) nie wycofała się ze swego rozpoznania wizerunku sprawcy w oparciu o fotografię z tablicy poglądowej, to jednak w swych zeznaniach wskazała, iż sprawca był niski, podczas gdy oskarżony A. J. mierzy 1,86 cm wzrostu, a więc ponad wszelką wątpliwość nie jest osobą niską. Nadto, świadek O. B. (2) nie miała sposobności przyjerzenia się oskarżonemu na rozprawie, tak jak mógł to uczynić pokrzywdzony. Jak wskazano w części uzasadnienia dotyczącej oceny dowodów, nie ma żadnych podstaw, aby zakwestionować kategoryczne wykluczenie sprawstwa oskarżonego i podważyć tym samym zeznania pokrzywdzonego, zwłaszcza, że pomocnicze środki dowodowe, takie jak wyjaśnienia oskarżonego i dane telekomunikacyjne, nie pozwoliły choćby na przypisanie mu obecności w miejscu i czasie popełnienia czynu.

Mając zatem powyższe na uwadze, Sad uniewinnił oskarżonego A. J. od popełnienia zarzucanego mu czynu.

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

6. inne zagadnienia

Koszty procesu

1Podpis