Wyrok łączny z kar sprzed i po 24 czerwca 2020 r. utrzymany mimo apelacji prokuratora

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 8 grudnia 2025 r. w sprawie II K 1161/25

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Wnioski

Uchylenie

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. 1. Zarzut obrazy przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, a mianowicie art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 oraz art. 85 § 1 k.k. w brzmieniu sprzed obowiązywania ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanym przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID - 19 w odniesieniu do stwierdzenia przesłanki do objęcia wyrokiem łącznym kary orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 8 grudnia 2025 roku w sprawie II K 1161/25, co skutkowało naruszeniem art. 85 § 1 k.k. , w brzmieniu po 24 czerwca 2020 r., polegającym połączeniu kar pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego w Siedlcach:

- II K 794/25, (pkt 15. części wstępnej, kara łączna 1 roku i 5 miesięcy pozbawienia wolności),

- IIK 854/25, (pkt 16. części wstępnej, kara 7 miesięcy pozbawienia wolności),

i orzeczeniem wobec skazanego A. T. łącznej kary 1 (jednego) roku i 11 (jedenastu) miesięcy pozbawienia wolności.

Niezasadny

Apelacja oskarżyciela publicznego jako bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Analizując zarzut podniesiony przez skarżącego należało uznać go za niezasadny i przychylić się do stanowiska Sądu

meriti, które jest słuszne i trafnie uargumentowane. Jak prawidłowo zauważył Sąd Rejonowy, wobec skazanego A. T. zapadły prawomocne wyroki zarówno przed 24 czerwca 2020 r. oraz po tej dacie. W takiej sytuacji, mając na względzie treść art. 4 § 1 k.k. i co ma swoje odzwierciedlenie w powszechnie przyjętej praktyce orzeczniczej, Sąd zobowiązany był do uwzględnienia stanu prawnego obowiązującego przed 24 czerwca 2020 r. jako względniejszego dla skazanego, zaś przepisy na której powoływał się skarżący, tj. przepisy ustawy tzw. Tarcza 4.0 nie wyłączają takiej możliwości, na co wprost wskazuje chociażby przywoływany przez Sąd I instancji judykat Sądu Najwyższego w sprawie I KZP 2/21, a który stanowi, że przepisy art. 81 ust. 1 i 2 ustawy z 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 nie wyłączają stosowania art. 4 § 1 k.k. w sytuacji, gdy tylko jedna z kar, których połączenie sąd rozważa w postępowaniu w przedmiocie wydania wyroku łącznego, została prawomocnie orzeczona do dnia 23 czerwca 2020 r. albo po tej dacie (

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 października 2021 r. I KZP 2/21). Podobnie Sąd orzekł w sprawie IV KK 61/24 uznając, że choć przepisy art. 81 Tarczy 4.0 mają w stosunku do art. 4 § 1 k.k. charakter przepisów wyjątkowych, to jednak nie odnoszą się do kwestii łączenia kar prawomocnie orzeczonych do dnia 23 czerwca 2020 r. z karami prawomocnie orzeczonymi po tej dacie. Wyjątkowy charakter regulacji art. 81 Tarczy 4.0 nakazuje ich wąską interpretację. Innymi słowy wprowadzone tam wyjątki od zasady określonej w art. 4 § 1 k.k., nie podlegają wykładni rozszerzającej, rozciągającej zakres zastosowania na przypadki, które nie zostały tam wyraźnie opisane. W konsekwencji przepisy art. 81 ust. 1 i 2 Tarczy 4.0 nie wyłączają stosowania art. 4 § 1 k.k. w sytuacji, gdy tylko jedna z kar, których połączenie sąd rozważa w postępowaniu w przedmiocie wydania wyroku łącznego, została prawomocnie orzeczona do dnia 23 czerwca 2020 r. albo po tej dacie (

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 2024 r. IV KK 61/24). Sąd Rejonowy argumentując wydany wyrok przywołał szereg innych orzeczeń Sądu Najwyższego, aprobowanych także przez Sąd Okręgowy, toteż niecelowym byłoby powielanie tożsamych tez. W przytoczonym orzecznictwie przy tym zwrócić uwagę trzeba na zwrot „sąd rozważa”, które oznacza, że przy podjęciu decyzji co do stosowanego stanu prawnego w myśl art. 4 k.k. uwzględnia się nie tylko te kary, wobec których zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej, lecz wszystkie wydane prawomocne wyroki objęte przedmiotową analizą, co ma miejsce w sprawie niniejszej. Mając na względzie powyższe i wyrok łączny zapadły w sprawie II K 794/25, który nie został jeszcze wykonany i wyrok w sprawie II K 854/25, wobec których na mocy omawianych przepisów zaistniały warunki do wydania nowego wyroku łącznego, przy czym nie zaistniały przesłanki negatywne wskazane w art. 85 § 3 i 3a k.k. w ich ówczesnym brzmieniu, zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego jawi się jako prawidłowy, a zarzut oskarżyciela publicznego chybionym.

Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i na podstawie art. 572 k.p.k. umorzenie postępowania w sprawie o wydanie wyroku łącznego.

Niezasadny

Wobec niezasadności zarzutu podniesionego przez oskarżyciela publicznego, wniosek apelacyjny nie zasługiwał na uwzględnienie.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok w zaskarżonej części.

Wniesiona w sprawie apelacja nie była zasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Koszty procesu

II. Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji oskarżyciela publicznego, na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. Sąd stwierdził, że wydatki postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Wnioski

Uchylenie