Kierowca jechał autostradą z 0,69 mg/l alkoholu. Sąd utrzymał wyrok

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 8 grudnia 2025 roku sygn. akt II K 922/24

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

----

--------------------------

-------------------------------------------------------------------------

-----------------

-----------------

Fakty uznane za nieudowodnione

-----------

--------------------------

--------------------------------------------------------------------------

-----------------

----------------

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

--------------------

-------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

---------------------

--------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mających wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że w stosunku do oskarżonego nie zachodzą przesłanki warunkowego umorzenia postępowania, podczas gdy właściwa analiza elementów podmiotowych i przedmiotowych czynu, a zwłaszcza sposobu i okoliczności popełnienia czynu, prowadzi do wniosku, że stopień winy oraz społecznej szkodliwości czynu nie był znaczny, a zatem w niniejszej sprawie, wobec ziszczenia się pozostałych przesłanek, zachodziły podstawy do warunkowego umorzenia postępowania względem oskarżonego oraz orzeczenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 1 roku.

Niezasadny

- analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz treści apelacji uzasadniały stanowisko Sądu Okręgowego, iż Sąd I instancji zasadnie nie przychylił się do wniosku obrońcy oskarżonego o warunkowe umorzenie postępowania karnego, wobec braku przesłanek do zastosowania tej instytucji. Zgodnie z art. 66 § 1 kk Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. W orzecznictwie podkreśla się, że do zastosowania wobec sprawcy przestępstwa instytucji warunkowego umorzenia postępowania niezbędna jest tzw. pozytywna prognoza kryminologiczna, wyrażająca się w opartym na ocenie właściwości i warunków osobistych sprawcy oraz jego dotychczasowym sposobie życia przypuszczeniu, że sprawca pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Tylko sprawca, co do którego sąd nabierze przekonania, że rozpoznawany czyn był odosobnionym incydentem w jego życiu i można realnie zakładać, iż w przyszłości będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa, może skorzystać z dobrodziejstwa warunkowego umorzenia postępowania” (wyrok Sądu Najwyższego z 11.01.2023 r., III KK 537/22, LEX nr 3509850).

- zastosowanie instytucji warunkowego umorzenia postępowania jest możliwe tylko wtedy, gdy koniunkcyjnie występują ściśle określone okoliczności, mające w większości charakter materialnoprawny, warunkujące uznanie niecelowości kontynuowania postępowania karnego. Zatem sąd meriti ma prawo (a nie obowiązek) warunkowo umorzyć postępowanie, w wypadku łącznego spełnienia wszystkich przewidzianych przez ustawę przesłanek, tj. wówczas, kiedy: 1) wina sprawcy i społeczna szkodliwość czynu nie są oceniane jako znaczne; 2) brak jest wątpliwości co do okoliczności popełnienia czynu; 3) sprawca dotychczas nie był karany za przestępstwo umyślne; 4) postawa sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, zaś w szczególności nie popełni przestępstwa; 5) występek jest zagrożony karą do 5 lat pozbawienia wolności. (...) wszystkie przesłanki warunkowego umorzenia postępowania bezwzględnie muszą ziścić się w momencie stosowania tego instrumentu probacyjnego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2016 roku, sygn. akt III KK 485/15).

- Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji słusznie uznał, że czyn którego dopuścił się oskarżony nie spełnił wymaganych przez ustawę przesłanek i cechował się znacznym stopniem winy i społecznej szkodliwości, co uniemożliwiało skorzystanie z instytucji warunkowego umorzenia postępowania. Zgodnie z art. 115 § 2 kk przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego lub zagrożonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Czyn, którego dopuścił się oskarżony naruszał istotne dobro prawne, jakim jest bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Ponadto, jak słusznie wskazał w uzasadnieniu Sąd Rejonowy, przy ocenie stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu przypisanego Ł. Z. należało mieć na uwadze przyjętą wysokość stężenia alkoholu w jego organizmie (wyniki badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu I - 0,69 mg/l, II – 0,59 mg/l, III-0,55 mg/l, IV – 0,59 mg/l). Zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, tak wysoki stopień nietrzeźwości niewątpliwie miał wpływ na percepcję i taktykę jazdy oskarżonego, stwarzając realne zagrożenie w ruchu lądowym. Mimo tego, że Ł. Z. nie spowodował wypadku drogowego, to jednak stwarzał realne niebezpieczeństwo dla życia, zdrowia i mienia innych uczestników ruchu drogowego, zwłaszcza iż kierował pojazdem na autostradzie, a zatem w miejscu o dużym natężeniu ruchu. Ponadto, oskarżony jako osoba z dużym doświadczeniem życiowym był świadomy tego, iż po spożyciu deklarowanej przez niego ilości alkoholu podczas obiadu, w godzinach wieczornych nadal istniało ryzyko dalszego pozostawania w stanie nietrzeźwości. Nie istniały też żadne wyjątkowe okoliczności, które uzasadniałyby motywację oskarżonego do prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości, zaś oskarżony mógł sprawdzić stan trzeźwości przed wyruszeniem w drogę. Oskarżony mógł ponadto zrezygnować z wyjazdu do kolegi w sobotni wieczór albo odwiedzić go w innym dniu, upewniając się tym samym, iż do tego czasu będzie w stanie trzeźwości. Motywacja oskarżonego, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia uzasadniały zatem ustalenie przez Sąd I instancji, iż zarzucony mu czyn cechował się znacznym stopniem winy i społecznej szkodliwości, a zatem nie można było skorzystać w stosunku do Ł. Z. z dobrodziejstwa warunkowego umorzenia postępowania karnego.

wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

1) warunkowe umorzenie postępowania karnego przeciwko oskarżonemu,

2) orzeczenie wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B na okres 1 roku.

Niezasadny

bezzasadność zarzutu apelacji skutkowała bezzasadnością wniosków

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

cały zaskarżony wyrok

bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

-------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Koszty procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Punkt II wyroku

apelacja obrońcy okazała się w całości bezzasadna, zatem z mocy art. 636 § 1 kpk oskarżony ponosi koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w całości. Na zasądzone koszty składa się opłata w kwocie 300 zł (art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych) oraz kwota 20 zł tytułem zryczałtowanych wydatków za doręczenia w procesie karnym, wyliczona zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

cały wyrok

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana