Sąd utrzymał w mocy wyrok za kradzieże z włamaniem, apelacja obrońcy bezskuteczna

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 27 października 2025 r. sygn. akt II K 878/23

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Co do winy

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Obrońca oskarżonego zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1) obrazę przepisów postępowania karnego, mianowicie:

a) przepisów art. 410 kpk w zw. z art.4 kpk, art. 5 § 2 kpk i art. 7 kpk poprzez oparcie orzeczenia o winie oskarżonego F. F. (1) z całkowitym pominięciem zasady iż wszystkie nie dające się usunąć wątpliwości należy tłumaczyć na korzyść oskarżonego, ustalenie udziału oskarżonego F. w zarzucanych mu aktem oskarżenia czynach z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów

b) przepisu art. 457 § 3 kpk poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób, który nie wskazuje na jakich Sąd oparł się dowodach uznając oskarżonego F. F. (1) za winnego zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów

2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mogący mieć wpływ na jego treść a polegający na uznaniu, że zachowanie oskarżonego wyczerpało dyspozycję przepisu art. 278 kk (czyn I) i art. 279 (czyn II) w sytuacji gdy zgromadzone przez Sąd dowody wskazują jedynie na to, iż w miejscu zamieszkania oskarżonego F. zabezpieczono zawieszkę mogącą pochodzić z przestępstwa na szkodę Ł. E. oraz zegarki, pudełko po butach i butelkę alkoholu mogące pochodzić z przestępstwa na szkodę T. T.

Niezasadny

Zarzuty apelacji obrońcy, choć w zakresie obrazy przepisów postępowania w warstwie werbalnej opiewały na złamanie zasady in dubio pro reo, poprzez wskazanie również art. 7 kpk czy art. 410 kpk oraz treść uzasadnienia kwestionowały w zasadzie prawidłowość oceny materiału dowodowego w części, która prowadziła do ustalenia sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanych mu czynów. Całkowicie bezzasadnym byłoby bowiem twierdzenie, że choć Sąd dokonał prawidłowej oceny dowodów, a nadal tworzyła ona dwa równorzędne warianty ustaleń faktycznych, to Sąd wbrew tej zasadzie wybrał wariant niekorzystny dla oskarżonego i dokonał ustaleń wątpliwych jako pewne. Tymczasem skarżący podnosił, że dowody, stanowiące ostatecznie podstawę dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych, zostały ocenione nieprawidłowo – że niewłaściwie Sąd dał wiarę twierdzeniom C. M., niewłaściwie ocenił materiał z kamer monitoringu i zeznania T. Ś., jak też wyciągnął nieprawidłowe, nadmierne wnioski z protokołów przeszukań i zeznań pokrzywdzonych, którzy dokonali rozpoznań przedmiotów – co miało doprowadzić do nieprawidłowych ustaleń o sprawstwie oskarżonego w zakresie dokonania kradzieży (w tym z włamaniem). Zarzut obrazy art. 457 § 3 kpk nie został w uzasadnieniu rozwinięty i trudno się do niego szczegółowiej odnieść; dość stwierdzić, że pisemne uzasadnienie precyzyjnie wskazuje, które dowody były podstawą ustaleń, a które nie, w tym zakresie pozostaje jedynie odesłać do bardziej wnikliwej lektury stron 1 do 11 tego uzasadnienia. Art. 4 kpk jest zaś normą na tyle ogólną, że nie może stanowić samodzielnej podstawy zaskarżenia wyroku.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zdaniem Sądu Okręgowego w pełni prawidłową była ocena wyjaśnień i zeznań C. M.. Mimo niewątpliwych mentalnych dysfunkcji, które były przedmiotem opinii sądowo-psychologicznej, a które były znane organom ścigania, przed i podczas przesłuchań sygnalizował on, również do protokołu, swoje niedomagania i po udzieleniu mu pomocy medycznej oceniał, jakie są jego możliwości psychofizyczne – i jak wynika z treści protokołów, podawał szereg szczegółów, o innych wskazywał, że ich nie pamięta, innym zdecydowanie przeczył, co świadczy niewątpliwie tak o pełnej świadomości, jak i swobodzie wypowiedzi. Obrońca nadmierną wagę przypisuje treści opinii wskazującej, że występowały u C. M. objawy abstynencyjne ze wskazywanymi następstwami – obrońca twierdzi, że występowały, a więc były istotne, podczas gdy opinia wskazuje, że występowały, ale były miernie nasilone, a w sposób oczywisty należy rozumieć, że mierne nie oznacza istotne. C. M. wskazywał przy tym przecież, że nigdy na żadnym włamaniu z F. F. nie był, nie sposób więc byłoby twierdzić, że chciał go bezpodstawnie obciążyć. Wskazał on jedynie, że wg niego O. O. jeździł na włamania nie tylko z nim, ale też m.in. z F. F. – i wskazał swoistą cezurę czasową, wynikającą z awarii jednego pojazdu (F. (...)) i późniejszego poruszania się innym (G. (...)). Żaden inny dowód wiarygodnie tym okolicznościom nie przeczył. W zakresie przypisanym F. F. na kradzieże wg zapisów monitoringu i zeznań O. O. jeździł już G.. Na nagraniach wideo z dni popełnienia czynów, przypisanych F. F., widać dwóch mężczyzn, idących najpierw w stronę domów pokrzywdzonych i następnie wracających z przedmiotami takimi jak im skradziono. C. M. po okazaniu mu tych nagrań wskazał, że rozpoznaje na nich (...) i F. (a nie (...) i siebie, choć przecież do wszystkiego się zbiorczo przyznawał!), nie opisując jednakże, w jakich to okolicznościach nagranie ich utrwala, nie wskazał np., że tak właśnie oni szli na włamanie, podczas gdy on pozostawał na czatach – po prostu wskazał, kogo na nagraniu rozpoznaje. W pełni słusznie Sąd nie przeceniał lakonicznych słów świadka Ś. oceniając, że jego rozpoznanie skupiało się na O. O., skoro o drugim mężczyźnie wspomniał tylko, że jego zdaniem jest nim ten sam mężczyzna, który towarzyszy (...) na wcześniejszym nagraniu. Słusznie też Sąd wywiódł, że mogło to wyniknąć z pewnego podobieństwa F. F. i C. M. – nawet jeśli nie było ono duże. Słusznie też Sąd dokonał własnej oceny tego podobieństwa, dysponując nie tylko utrwalonym w aktach materiałem dowodowym, ale i przeprowadzając dowody bezpośrednio na rozprawie (z obserwacją wizerunków obu mężczyzn – Sąd Okręgowy również miał możliwość zapoznać się z wizerunkiem oskarżonego na żywo (choć w trybie wideokonferencji) oraz utrwalonymi wizerunkami oskarżonego i C. M. – i podziela konstatację, iż na dowodowym zapisie wideo zdecydowanie bardziej można rozpoznać oskarżonego. Nie można uznać tu za uzasadnioną argumentacji apelacji, iż zapis wideo nie pozwalał na identyfikację osoby w drodze opinii – Sąd słusznie wywiódł, iż naukowa identyfikacja, wyodrębnienie cech wspólnych bądź rozłącznych wymaga właściwego, dobrej jakości i rozdzielczości materiału badawczego, podczas gdy oko i mózg człowieka okazują się narzędziami jeśli nie bardziej „naukowymi”, certyfikowanymi, to czulszymi i potrafią dokonać rozpoznania po cechach nieuchwytnych, niemożliwych do nazwania. C. M. znał F. F. od dawna, był z nim skonfliktowany, wskazywał, że widząc go unikał z nim kontaktu, nie chciał z nim rozmawiać – miał więc zdolność rozpoznania go spośród innych osób, po pewnych indywidualnych, nawet jeśli trudnych do prostego nazwania i wymienienia cechach. Przy tym, niezależnie od tego, czy przeciętny obserwator na nagraniu monitoringu widzi C. M., czy raczej F. F., niezależnie od tego, że C. M. (poza formalnym zbiorczym przyznaniem się do wszystkich zarzutów) przeczył, by z O. O. jeździł na kradzieże G. i podczas oględzin na temat tych zdarzeń nie był w stanie powiedzieć niczego, słusznie Sąd I instancji uwzględnił kolejne ogniwo logicznego łańcucha poszlak w postaci znalezienia u F. F. podczas przeszukań przedmiotów kradzieży na szkodę osób pokrzywdzonych zarzuconymi mu czynami. Tworzy to bowiem łańcuch poszlak silnie wskazujących na fakt główny w postaci sprawstwa F. F. kradzieży jak w wyroku. Obrońca podnosiła w apelacji, że ów ostatni dowód nie musi wskazywać na udział w kradzieży, a co najwyżej na paserstwo. Zapomina jednakże obrońca, że Sąd działa w granicach, wyznaczanych przez dowody, a nie domysły. Jeśli jest świadek, wg którego F. F. był z O. O. współsprawcą różnych kradzieży, jeżeli na nagraniach monitoringu z okolic miejsca kradzieży widać F. F. i jeżeli u F. F. znajduje się przedmioty pochodzące z tych kradzieży, to logiczny jest jedynie wniosek, że F. F. był współsprawcą tych kradzieży. Z dowodów tych (czy którychkolwiek więcej) żadną miarą nie wynika, że F. F. już po dokonaniu kradzieży przez kogoś innego wszedł w posiadanie przedmiotów pochodzących z tych kradzieży i tylko je ukrywał. Sąd nie jest upoważniony do wywodzenia z zebranych dowodów wszelkich mniej i bardziej możliwych wniosków, a tylko takie, które na tle całokształtu materiału dowodowego jawią się jako logiczne i wręcz oczywiste, a nie tylko hipotetycznie możliwe. Żaden choćby ślad dowodu, w szczególności wyjaśnienia oskarżonego, nie sugerują choćby takich okoliczności, łączących osobę F. F. z przedmiotami pochodzącymi z przypisanych mu przestępstw. Wyjaśnienia te trudno zaś uznać za wiarygodne, gdy oskarżony ograniczał się zasadniczo do negowania swojego sprawstwa i oczywistych dowodów (gdzie np. podczas okazania zapisu wideo twierdził, że nikogo nie rozpoznaje, choć nawet wg jego twierdzeń O. O. miał towarzyszyć C. M., a na pytanie, czy to nie on jest na tym nagraniu odpowiadał, że biegły antropolog stwierdził, że nie) oraz insynuowania zmowy przeciwko jego osobie. Sąd I instancji prawidłowo zgromadził i ocenił materiał dowodowy sprawy, wyprowadzając z tego trafne, niewątpliwe wnioski co do faktów oraz dokonał odpowiedniej subsumpcji tych faktów, dokonując prawidłowej kwalifikacji prawnej czynów.

O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego lub o jego uchylenie i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania

Niezasadny

Niezasadność zarzutów skutkowała nietrafnością wniosku o jakąkolwiek zmianę wyroku, w szczególności poprzez uniewinnienie oskarżonego. Całkowicie niezasadny był wniosek alternatywny o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W obecnie obowiązującym stanie prawnym, zgodnie z treścią art. 437 § 2 kpk, uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1 kpk (zaistnienie bezwzględnej przesłanki odwoławczej), art. 454 kpk (przy potrzebie kasacji wyroku uniewinniającego lub umarzającego postępowanie) lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości. Żadnej z tych przesłanek skarżący nie przywołał, wobec czego złożenie takiego wniosku nie mogło spotkać się z aprobatą Sądu odwoławczego.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Całość wyroku, tak w części zaskarżonej, jak i w pozostałej, podlegającej ocenie z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia

Bezzasadność apelacji i brak okoliczności, podlegających uwzględnieniu z urzędu.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Koszty procesu

Punkt III wyroku

Zgodnie z treścią art. 636 § 1 kpk w razie nieuwzględnienia apelacji, wniesionej wyłącznie przez oskarżonego (jego obrońcę), koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi skarżący. Sąd uznał jednak, że w sytuacji prawnej oskarżonego obciążenie go tymi kosztami byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe i na podstawie art. 624 § 1 kpk go od nich zwolnił.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Całość wyroku

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Zmiana