Łowczy odmówił upoważnień do polowania. Sąd utrzymał 9 miesięcy zawieszenia

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

orzeczenie Głównego Sądu Łowieckiego z dnia 27 sierpnia 2025 r. w sprawie GSŁ 32/25

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego (obwiniony)

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. 2.1) W odniesieniu do punktu 1 zaskarżonego wyroku - błąd w ustaleniach faktycznych poprzez stwierdzenie, iż obwiniony naruszył art. 35b ust. 1 i 2 ustawy Prawo Łowieckie w zw. z § 28 punkt 5 Statutu PZŁ oraz § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, w sytuacji gdy obwiniony zgodnie z podjętą uchwałą zarządu koła odmówił N. U. wydania upoważnienia do wykonywania polowania, z uwagi na to, iż na mocy przedmiotowej uchwały N. U. został uznany za osobę nienależącą do koła z uwagi na nieuiszczenie wpisowego.

2.2) W odniesieniu do punktu 2 zaskarżonego wyroku - błąd w ustaleniach faktycznych poprzez stwierdzenie, iż obwiniony naruszył art. 35b ust. 1 i 2 ustawy Prawo Łowieckie w zw. z § 28 punkt 5 Statutu PZŁ oraz § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, w sytuacji gdy obwiniony zgodnie z podjętą uchwałą zarządu koła odmówił A. U. wydania upoważnienia do wykonywania polowania, z uwagi na to, iż na mocy przedmiotowej uchwały A. U. został uznany za osobę nienależącą do koła z uwagi na nieuiszczenie wpisowego.

2.2) W odniesieniu do punktu 1 zaskarżonego wyroku - rażąca niewspółmierność kary poprzez wymierzenie obwinionemu kary zawieszenia w prawach członka polskiego Związku Łowieckiego w wymiarze 9 miesięcy, w sytuacji gdy okoliczności popełnienia deliktu dyscyplinarnego, cechy indywidualne obwinionego przemawiają za orzeczeniem łagodniejszej kary.

2.3) W odniesieniu do punktu 2 zaskarżonego wyroku – rażąca niewspółmierność kary poprzez wymierzenie obwinionemu kary zawieszenia w prawach członka polskiego Związku Łowieckiego w wymiarze 9 miesięcy, w sytuacji gdy okoliczności popełnienia deliktu dyscyplinarnego, cechy indywidualne obwinionego przemawiają za orzeczeniem łagodniejszej kary.

Niezasadny

Podniesione przez obwinionego zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Główny Sąd Łowiecki w Warszawie, opierając się na wyczerpująco zebranym i prawidłowo ocenionym materiale dowodowym, którego prawidłowości oceny nie kwestionował skarżący, ustalił rzeczywisty stan faktyczny, prowadzący do uznania W. D. za winnego zarzucanych mu przewinień łowieckich, naruszających przepisy wymienione we wniosku oskarżycielskim, tj. art. 35b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo Łowieckie w zw. z § 28 pkt 5 Statutu PZŁ i w zw. z § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz z późn. zm. Apelujący nie przedstawił żadnych przekonujących argumentów, które mogłyby podważyć trafny, zarówno pod względem logicznym, jak i zgodny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, tok rozumowania Głównego Sądu Łowieckiego, ograniczając się w zasadzie do polemiki z prawidłowymi ustaleniami, która nie znajdowała potwierdzenia w żadnym obiektywnym i wiarygodnym materiale dowodowym i w zasadzie stanowiła powielenie przyjętej przez obwinionego w toku postępowania linii obrony, stanowiącej próbę usprawiedliwienia bezzasadnej odmowy wydania upoważnień do wykonywania polowania indywidualnego N. U. i A. U..

Sformułowane przez skarżącego zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych należy uznać za niezasadne. W ocenie Sądu Okręgowego skarżący nie przedstawił skutecznych argumentów, które wskazywałyby na wadliwość ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Nie sposób zaaprobować jego stanowiska wyłącznie na podstawie jego subiektywnego stwierdzenia, że N. U. i A. U. w okresie objętym zarzutem nie byli członkami Koła (...) w T., a co za tym idzie, był on w pełni uprawniony jako Łowczy tegoż Koła, do odmowy wydania im upoważnień do wykonywania polowania indywidualnego. Należy zauważyć, że takie stanowisko jest sprzeczne z logicznymi, spójnymi zeznaniami świadków A. U. i N. U., ale też zebranymi w toku postępowania dokumentami stanowiącymi dowody o charakterze obiektywnym. Razem materiał ten, jak słusznie uznał Główny Sąd Łowiecki, tworzy spójny obraz zachowania obwinionego i prowadzi do przekonania o sprawstwie zarzucanych mu przewinień łowieckich. Ze zgromadzonych dowodów wynika bowiem, że pokrzywdzeni w okresie zarzutu posiadali podstawowe oraz selekcjonerskie uprawnienia łowieckie, nie zalegali z opłacaniem składek członkowskich do Koła Łowieckiego oraz do PZŁ, nie mieli też żadnych zaległości w wykonywaniu obowiązków na rzecz Koła (...) w T.. W związku z powyższym prawidłowo ustalono, że obaj posiadali w tym czasie status członków tegoż Koła Łowieckiego, co znalazło także potwierdzenie w zgromadzonej w postępowaniu dokumentacji, w tym w stanowisku wyrażonym przez Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego. W takiej sytuacji, obwiniony jako Łowczy Koła Łowieckiego nie był uprawniony do pozbawienia praw do wykonywania polowania indywidualnego N. U. i A. U.. Działając w ten sposób obwiniony niewątpliwie dopuścił się przewinień łowieckich przypisanych mu przez Główny Sąd Łowiecki w H..

Na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty sprowadzające się do zakwestionowania wymierzonych obwinionemu kar dyscyplinarnych. Na wstępie należy wskazać, że zarzut określony treścią art. 438 pkt 4 k.p.k. jest zarzutem z kategorii ocen i zasługuje na aprobatę tylko wówczas, gdy wykaże się, że sąd orzekający pominął istotne okoliczności mające wpływ na wymiar kary, bądź tym okolicznościom nie nadał właściwego znaczenia i w konsekwencji wymierzył karę niewspółmierną w stopniu rażącym (zob. wyrok SA w Warszawie z 22.01.2018 r., II AKa 401/17, LEX nr 2447620). Nie sposób uznać, aby wymierzone wobec obwinionego kary zawieszenia w prawach członkach Polskiego Związku Łowieckiego na okres 9 miesięcy, znacznie zbliżone do dolnej granicy ustawowego zagrożenia wynoszącej 6 miesięcy (art. 35c ust. 2 pkt 2 Prawo łowieckie) były rażąco niewspółmierne, a tylko w takim przypadku zachodziłaby konieczność wydania orzeczenia reformatoryjnego. W przedmiotowej sprawie Główny Sąd Łowiecki w Warszawie dostrzegł wszystkie występujące w niej okoliczności, nadając im odpowiednią rangę i znaczenie na etapie rozstrzygania o wymiarze kar dyscyplinarnych . Trafnie ustalił, że zarówno stopień winy jak też społecznej szkodliwości czynów, jakich dopuścił się obwiniony, są znaczne. Uwzględnił należycie, że zachowanie obwinionego trwało przez okres kilku miesięcy i nie zostało podjęte raz, a wielokrotnie. Poza tym, odnosiło się nie do jednego, ale do dwóch członków Koła Łowieckiego. W związku z tym, że bezspornie posiadali oni status członka koła łowieckiego obwiniony całkowicie bezpodstawnie i w pełni świadomie ograniczał im uprawnienia wynikające z przepisów prawa łowieckiego. Czyny obwinionego godziły również w zasady prawidłowego funkcjonowania Koła Łowieckiego, naruszały zaufanie członków do organów koła oraz podważały autorytet samego Polskiego Związku Łowieckiego jako organizacji stojącej na straży praw i obowiązków myśliwych. Sąd słusznie wziął pod uwagę, że obwiniony był już uprzednio dwukrotnie karany za przewinienia łowieckie, w tym za tożsamy czyn. Zarzucane mu zachowanie podjął zatem całkowicie świadomie, okazując w ten sposób lekceważący stosunek nie tylko do obowiązującego porządku prawnego i orzeczeń sądów, ale także zasad etyki i prawa łowieckiego. W świetle powyższego wymierzone obwinionemu kary dyscyplinarne należy uznać za słuszne, sprawiedliwe, w odpowiedni sposób realizujące cele o jakich mowa w art. 53 kk. Oczekiwane przez skarżącego kary dyscyplinarne w niższym wymiarze, nie tylko nie powstrzymałyby obwinionego od dalszego naruszania prawa łowieckiego i uchwał organów PZŁ, ale wyrobiły w nim poczucie opłacalności ich popełniania. Nie zrealizowałyby również we właściwy sposób celów w zakresie oddziaływania na wszystkich członków Polskiego Związku Łowieckiego.

Wbrew sugestiom skarżącego zawartym w uzasadnieniu złożonej apelacji, w przedmiotowej sprawie nie zachodziły przesłanki do orzeczenia kary łącznej, ani też zastosowania instytucji czynu ciągłego lub ciągu przestępstw. Przepisy części ogólnej kodeksu karnego, w myśl art. 116 kk, stosuje się wprawdzie do innych ustaw przewidujących odpowiedzialność karną, chyba że ustawy te wyraźnie wyłączają ich zastosowanie, nie mają one jednak zastosowania do czynów o charakterze przewinień dyscyplinarnych, których dotyczyła niniejsza sprawa.

W odniesieniu do punktu 2 zaskarżonego orzeczenia o zmianę orzeczenia poprzez uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu.

z ostrożności procesowej o:

3.2. w odniesieniu do punktu 1 zaskarżonego orzeczenia na zmianę orzeczenia, w postaci zmiany orzeczonej wobec oskarżonego zawieszenia w prawach członka Polskiego Związku Łowieckiego w wymiarze 9 miesięcy, na łagodniejszą karę.

3.3. w odniesieniu do punktu II zaskarżonego orzeczenia na zmianę orzeczenia, w postaci zmiany orzeczonej wobec oskarżonego zawieszenia w prawach członka Polskiego Związku Łowieckiego w wymiarze 9 miesięcy, na łagodniejszą karę.

Ze względu na niezasadność podniesionych zarzutów, ww. wnioski apelacyjne, nie zasługiwały na uwzględnienie, co szczegółowo zostało wykazane powyżej.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

orzeczenie Głównego Sądu Łowieckiego z dnia 27 sierpnia 2025 r. w sprawie GSŁ 32/25 –

w całości

Odwołanie wniesione przez obwinionego okazało się niezasadne. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się w skarżonym orzeczeniu uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Koszty procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

II. Odwołanie obwinionego okazało się niezasadne, zatem należało zasądzić od W. D. na rzecz Skarbu Państwa 20 zł wydatków za postępowanie odwoławcze, ustalając ich wysokość w oparciu o § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

obwiniony

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

cały wyrok

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana