Ruszył z parkingu po alkoholu, świadek go powstrzymywał. Sąd utrzymał wyrok

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 17 grudnia 2025r., sygn.. akt II K 1101/25

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

------------------

-------------------------------------------------------------------

-------------

-------

Fakty uznane za nieudowodnione

----------------

------------------------------------------------------------------

-------------

--------

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

-------------

-----------------------------------

----------------------------------------------------------------------------------

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

-------------

----------------------------------

------------------------------------------------------------------------------

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

1. 1. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia będący wynikiem mającej wpływ na treść orzeczenia obrazy przepisów postępowania (zwłaszcza art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk), który to błąd wyrażał się w przyjęciu, że:

- uruchomienie przez oskarżonego pojazdu na parkingu nie nastąpiło przypadkowo i że nie ruszył pojazdem tylko na niewielką odległość, lecz zamierzał nim kierować kontynuując dalszą jazdę oraz że nieprawdopodobnym jest uruchomienie pojazdu z automatyczną skrzynią biegów ustawioną w pozycji umożliwiającej jazdę podczas gdy obiektywna ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w żadnym wypadku nie dawała podstawy do wysnucia takich wniosków;

- Sąd I instancji nie dostrzegł zasadności i możliwości warunkowego umorzenia postępowania w sytuacji, gdy – jak przyjął Sąd I instancji – zasadnym było przyjęcie odpowiedzialności oskarżonego za czyn zarzucony mu w akcie oskarżenia – w ocenie obrony wszystkie przesłanki pozytywne wymienione w tym przepisie ziściły się, co w konsekwencji doprowadziło do wydania wobec oskarżonego wyroku skazującego, a orzeczenie takie jawi się jako niezasadne, rażąco surowe i niesprawiedliwe;

2. naruszenie przepisów postępowania poprzez zaniechanie wszechstronnego rozważenia przez Sąd orzekający w I instancji oraz dania temu wyraz w uzasadnieniu wyroku sporządzonemu w sposób określony w art. 424 § 1 kpk – zebranego w sprawie materiału dowodowego, co powinno stanowić obraz logicznego procesu myślowego, który doprowadził Sąd do określonego rozstrzygnięcia w sprawie a nie w wybiórczym przedstawieniu wyłącznie tych dowodów i argumentów, które pasują do przyjętej koncepcji orzeczenia i pominięcie dowodów obrazujących w sposób odmienny przebieg zdarzeń objętych aktem oskarżenia, ro zaś rażąco odbiega od obowiązku nałożonego na Sąd polegającego na swobodnej, a nie dowolnej ocenie dowodów,

Naruszenie art. 170 § 1 kpk poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego (zgłoszonego już na etapie postępowania przygotowawczego i podtrzymywanego w Sądzie I instancji) o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka X. G., istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy choćby w kontekście wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, w których podawał, że nie miał tego dnia zamiaru odjeżdżać spod sklepu (...) oraz ustalenia stopnia winy oskarżonego, co nastąpiło w postanowieniu wydanym na rozprawie w dniu 15 grudnia 2025r.

Niezasadny

Zainicjowana przez skarżącego kontrola odwoławcza nie potwierdziła trafności zarzutów koncentrujących się wokół uchybień procesowych oraz będącego ich wynikiem błędu w ustaleniach faktycznych, wobec czego nie mogła odnieść postulowanego skutku.

I tak, przede wszystkim, na podstawie okoliczności przedmiotowej sprawy, Sąd I instancji trafnie skonkludował, że po pierwsze – uruchomienie pojazdu przez oskarżonego nie było przypadkowe, po drugie – że jego zamierzeniem było kontynuowanie jazdy i finalnie najprawdopodobniej opuszczenia parkingu zlokalizowanego przed sklepem. Na taki stan rzeczy w sposób jednoznaczny wskazują zeznania przypadkowego, naocznego świadka zdarzenia, który najpierw obserwował zachowanie oskarżonego, który zajmując fotel kierowcy trzymał butelkę z piwem, a następnie zauważył, jak ten uruchamia silnik i zaczyna odjeżdżać z miejsca, w którym parkował. Powyższe było powodem jego interwencji, w trakcie której kierujący na pytanie czy jest trzeźwy wyraźnie się zirytował chcąc odjechać („On odpowiedział mniej więcej w stylu odczep się, daj mi odjechać” – k. 8v). Jak wskazuje dalsza relacja świadka usiłował on uniemożliwić oskarżonemu jazdę poprzez wyjęcie kluczyków ze stacyjki, co okazało się niemożliwe, gdyż był to pojazd bezkluczykowy, uruchamiany na kartę. Zeznania T. L. są kategoryczne w zakresie, w jakim opisywał on dalsze poczynania oskarżonego, by nie rzec przepychanki z nim i podejmowaną przez cały czas próbę powstrzymania go od opuszczenia parkingu. Treść powyższej relacji stoi zatem w całkowitej opozycji do wyjaśnień oskarżonego, którego linia obrony koncentrowała się wokół zamiaru przekonania, że uruchomił on pojazd przypadkiem, że jest to możliwe w pojeździe z automatyczną skrzynią biegów ustawioną w pozycji umożliwiającej jazdę, czy też że jego intencją było jedynie włączenie radia. Jak wskazuje tymczasem materiał dowodowy, oskarżony szarpał się ze świadkiem przez pewien czas i to nie tylko do momentu, w którym temu drugiemu ostatecznie udało się przełączyć skrzynię biegów na bieg neutralny i wyłączyć silnik pojazdu, ale także później, gdy oskarżony wysiadł z auta podejmując próbę oddalenia się z miejsca zdarzenia. Nie sposób nie zauważyć, że wspomniany świadek jest dla Ł. D. osobą całkowicie postronną. Bez wątpienia T. L. wykazał się daleko idącą czujnością i obywatelska postawą usiłując uniemożliwić jazdę osobie, która na podstawie poczynionych wcześniej obserwacji mogła być nietrzeźwa, co zresztą potwierdziły wykonane chwilę później badania pomiarowe na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Sąd I instancji dokonał jak najbardziej poprawnej oceny osobowego materiału dowodowego słusznie stwierdzając, że wyjaśnienia oskarżonego nie wytrzymują krytyki w konfrontacji z zeznaniami świadka, który nie posiadał przecież żadnego interesu w pomawianiu podsądnego o czyn, którego ten nie popełnił. Ocena ta nie narusza art. 410 kpk, pozostaje zgodna z dyspozycją art. 7 kpk, albowiem odpowiada regułom logiki i doświadczenia życiowego oraz prawidłowego rozumowania. Oskarżony wnosząc o dobrodziejstwo instytucji probacyjnej w postaci warunkowego umorzenia postępowania dążył do umniejszenia i to w istotny sposób swoich zachowań, stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu podnosząc chociażby to, że ruszył pojazdem przez przypadek oraz że dystans jaki pokonał był znikomy, ale powyższe nie było przecież wynikiem jego autorefleksji, lecz postawy innego kierującego. Z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić trzeba, że gdyby nie upór T. L. oskarżony po prostu odjechałby z parkingu. Jego zamiar, wbrew stwierdzeniom apelacji, dość łatwo wyinterpretować na podstawie okoliczności ujawnionych przez świadka. W omawianym kontekście absolutnie nie zaistniały podstawy do podzielenia słuszności zarzutu oddalenia wniosku dowodowego, przy czym na marginesie zaznaczyć należy, że wniosek ten został zgłoszony dopiero na etapie postępowania sądowego, a nie przygotowawczego, na co wskazuje zarzut apelacji. Powyższe pozostaje jednak bez znaczenia, jako że podstawą oddalenia wniosku nie był art. 170 § 1 pkt 5 kpk lecz przekonanie, że nie ma on znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zeznania zgłaszanego świadka miały wykazać, że oskarżony nie zamierzał nigdzie odjeżdżać autem, że czekał na kolegę, który miał go odwieźć. Gdyby tak było, jak sugerują względy logiki, oskarżony powołałby się na ten fakt bezpośrednio na miejscu zdarzenia, już w rozmowie z funkcjonariuszami czy uniemożliwiającym mu jazdę świadkiem, a nie dopiero po kilku dniach, gdy miał czas na przemyślenie linii obrony. Zauważyć należy, że od godz. 18.45, kiedy dokonano zgłoszenia na policję do godz. 20.19, o której wykonano ostatni, czwarty pomiar (na ul. (...)) na miejscu zdarzenia nie pojawiła się osoba o danych personalnych X. G., na którą rzekomo oczekiwał oskarżony, a która wedle treści apelacji miała przybyć pomiędzy 19.00 a 20.00. Wszystko to wskazuje, że osoba świadka została wykreowana na potrzeby przedmiotowej sprawy i wsparcia oskarżonego w procesie.

W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 5 § 2 kpk – o takowym można mówić wyłącznie w sytuacji zaistnienia nie dających się usunąć dostępnymi źródłami dowodowymi wątpliwości w zakresie sprawstwa. W tej sprawie wątpliwości takowe w ogóle nie zaistniały. Z kolei fakt, że Sąd oparł rozstrzygnięcie na dowodach dla oskarżonego niekorzystnych nie oznacza naruszenia dyspozycji art. 4 kpk.

Wbrew zarzutowi środka odwoławczego w sprawie nie zmaterializowały się również warunki, o jakich mowa w treści art. 66 § 1 i 2 kk. Wystarczającą do tego przesłanką nie jest fakt uprzedniej niekaralności – to jeden z elementów, który musi zaistnieć obok pozostałych wymienionych enumeratywnie w tym przepisie, a tymczasem jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy stopień winy i społecznej szkodliwości czynu przekraczają poziom wymagany dla warunkowego umorzenia postępowania. Istotnie oskarżony poruszał się po parkingu przed dość dużym sklepem, gdzie natężenie ruchu, tak innych kierujących, jak i pieszych jest dość duży. Krótki dystans, jaki pokonał nie był okolicznością od niego zależną, jeśli dodać do tego awanturowanie się ze świadkiem, próby oddalenia się mimo wszystko z miejsca zdarzenia nie sposób uznać, że zasługuje on na dobrodziejstwo instytucji probacyjnej. Powyższemu sprzeciwia się także zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, przekraczająca w pierwszym badaniu ustawowy próg prawie dwukrotnie. Powyższe okoliczności znalazły odzwierciedlenie w decyzji Sądu meriti, który w miejsce kary pozbawienia wolności orzekł poprzez art. 37a § 1 kk karę najłagodniejszego rodzaju. Podobnie wymiar środka karnego i świadczenia pieniężnego ukształtowane zostały na minimalnym poziomie.

Wobec uznania bezzasadności zarzutów dotyczących sfery gromadzenia i oceny materiału dowodowego, Sąd Okręgowy za bezzasadny uznał również zarzut dotyczący rzekomego błędu w ustaleniach faktycznych sprowadzającego się do uznania, że zebrany materiał dowodowy stanowi podstawę do skazania oskarżonego. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Tego w wywiedzionej apelacji zabrakło.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność ingerencji w treść pierwszoinstancyjnego wyroku, nie było ku temu podstaw, co czyniło środek odwoławczy obrońcy oskarżonego niezasadnym.

O zmianę wyroku poprzez:

- na podstawie art., 66 § 1 kk i art. 67 § 1 kk o umorzenie postępowania karnego wobec oskarżonego na okres próby 1 roku,

- na podstawie art. 67 § 3 kk orzeczenie wobec oskarżonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, do których niezbędne jest prawo jazdy kat. B w ruchu lądowym na okres 1 roku;

- zaliczenie na podstawie art. 63 § 4 kk zaliczenie na poczet orzeczonego zakazu okresu zatrzymania prawa jazdy od dnia 16.09.2025r.;

- orzeczenie od oskarżonego na rzecz Funduszu pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej świadczenia pieniężnego w kwocie 2.500 zł;

- zwolnienie oskarżonego od kosztów procesu

Niezasadny

Wobec niezasadności zarzutów podniesionych przez obrońcę, wnioski apelacyjne zawarte powyżej nie zasługiwały na uwzględnienie.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 17 grudnia 2025r., sygn.. akt II K 1101/25

Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

----------------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

-----------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Koszty procesu

II. Wobec nieuwzględnienia apelacji (art. 636 § 1 kpk) Sąd obciążył oskarżonego kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze, na które składają się opłata w wysokości 270 zł orzeczona zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych oraz kwota 20 zł tytułem zryczałtowanych wydatków za doręczenia w postępowaniu karnym.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Cały wyrok

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana