Sąd utrzymał wyrok za przywłaszczenie zabytkowego pojazdu, oskarżony płaci 320 zł kosztów

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 19 grudnia 2025 r. sygn. akt II K 509/25

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Co do winy

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Oskarżony zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. Błędną wykładnię faktów w punkcie 1.1 uzasadnienia opierając się wyłącznie na zeznaniach K. I.,

2. Błędną interpretację oceny dowodów w punkcie 2. uzasadnienia, w szczególności celu wizyty w dniu 29 listopada 2024 r. w mi9ejscowości A. opierając się kolejny raz na wiarygodności tylko zeznań K. I.,

3. Błędne podanie danych pojazdu odebranego w dniu 28 czerwca 2025 r. przez Policję w miejscowości J. punkt 1.1 oraz 2.z pkt 1.1 uzasadnienia.

Niezasadny

Zarzuty apelacji okazały się bezzasadne. Opierały się one na tezie o błędnej ocenie zeznań pokrzywdzonej K. I. i tezie o braku zgodności oznaczeń będącego głównym przedmiotem wykonawczym czynu pojazdu z dokumentami, jednakże teza ta ani nie została w żaden sposób wykazana, ani nie miała znaczenia dla istoty sprawy. Skarżący zdaje się nie rozumieć istoty przypisanego mu przestępstwa, a więc potraktowania powierzonej mu cudzej rzeczy jako własnej, „zostawienia jej dla siebie” z zamiarem trwałego włączenia jej do swego majątku, ignoruje też pewne fakty, których ani on sam nie kwestionuje, ani zakwestionować się nie da. Należą do nich fakt, że zmarły O. I. kupił „zabytkowy” pojazd marki H., który stanowił składnik jego majątku, że zmarł i że jego jedynym spadkobiercą została jego żona K. I., wobec czego to ona odziedziczyła całość spadku po nim, a więc również przedmiotowy pojazd. Nie ma tu znaczenia, czy w okresie wcześniejszym K. I. przez jakiś czas nie była żoną zmarłego. Nie ma znaczenia, czy przy zakupie pojazdu czy późniejszych czynnościach doszło do jakichkolwiek nieprawidłowości, działań niezgodnych z prawem – istotną jest tożsamość pojazdu (czy to ten sam fizyczny przedmiot), a tej oskarżony nie kwestionuje, podnosząc jedynie, że dokumenty nabycia, a następnie i karta ewidencyjna zabytków ruchomych techniki z wkładką, nie są rzetelne. Nie jest nawet istotne, kto i kiedy dokładnie ów pojazd mu powierzył, przekazał – ważne jest, że pojazd ten nie był jego własnością (po nabyciu był własnością O. I., po jego śmierci - K. I., po darowiźnie – K. R., ale nigdy oskarżonego), że w pewnym momencie właścicielka zażądała jego zwrotu, a oskarżony, pragnąc ten pojazd zatrzymać, odmówił i zaczął podejmować działania, mające ją zdecydowanie zniechęcić do podejmowania prób jego odzyskania. Nie ma więc kardynalnego znaczenia, czy pojazd rzeczywiście miał naniesione oznaczenia identyfikacyjne – choć wbrew czczym twierdzeniom oskarżonego, na tle wszystkich uzyskanych dokumentów, niezależnie od różnic w datach – miał, czy w dniu 29 listopada 2024 r. pokrzywdzona wiedziała, że prawie rok później, 30 października 2025 r., odbędzie się u niej przeszukanie, bo oskarżony oskarży ją o przywłaszczenie innych przedmiotów. Ma znaczenie, że po tym, jak właścicielka pojazdu (niezależnie zresztą od motywów) zażądała zwrotu pojazdu, oskarżony nawet jeśli nie wprost odmówił, to postawił zaporowe warunki w postaci zapłaty sumy odpowiadającej wartości całej rzeczy czy nawet podwójnej jej wartości, następnie czynił trudności w odbiorze nawet Policji, która zażądała jego wydania postanowieniem z 4 marca 2025 r., ale oskarżony z braku czasu „zgodził się” z żądaniem organów władzy dopiero blisko cztery miesiące później, 28 czerwca 2025 r., a i to tylko dlatego, że go władza nękała przeszukaniami piwnicy w bloku – zapominając, że Policja szukała przecież nie tylko gabarytowego H., ale i mieszczącego się w byle pudełku laptopa. Zachowanie oskarżonego, w szczególności jego wypowiedzi w korespondencji mailowej z grudnia 2024 r., choć z pozoru układne, akceptujące żądanie („skoro zmieniła pani zdanie i żąda zwrotu”), wyraźnie wskazuje, że faktycznie żądania tego nie akceptował, co wynika z żądania zapłaty nie tylko za części i remonty, ale i za lata garażowania, jak również z żądania, by „nie robić dziwnych akcji, bo pojazdu nie wydam” – k. 2. Oskarżonemu nie służyło prawo zatrzymania rzeczy, nawet jeśli poniósł jakiekolwiek nakłady na rzecz, nie mógł więc uzależniać wydania cudzej własności od rozliczenia się poprzez zapłatę za usługi, których pokrzywdzona przecież nie zamawiała. Zachowanie oskarżonego, w tym również próby zniechęcenia do żądania wydania rzeczy poprzez twierdzenia o udziale zmarłego O. I., z którym wspólnie mieli kupować zabytkowy pojazd, w fałszerstwie dowodu zakupu oraz w wystawieniu karty ewidencyjnej zabytków, ewidentnie wskazują, że jego wolą było, by zostało tak jak jest, czyli by przedmiotowy pojazd pozostał w jego władztwie i by nikt nigdy więcej niczego od niego nie chciał. To wyraźnie wskazuje na jego zamiar trwałego włączenia powierzonego mu pojazdu do swego majątku – a więc na zamiar jego przywłaszczenia. Skarżący w ogóle nie wskazał, którą choćby część zeznań K. I. Sąd ocenił niewłaściwie, dlaczego rzekomo błędna ocena jej relacji o faktach spowodowała błędy w dokonanych przez Sąd meriti ustaleniach faktycznych, dlatego nie można było uznać, że sformułowane w apelacji zarzuty były zasadne. Oskarżony w apelacji wspomniał, że Sąd wydał wyrok nie przesłuchując oskarżonego – bez przełożenia na wskazanie naruszenia któregoś z przepisów postępowania. Można byłoby to uznać za zarzut dotyczący naruszenia prawa do obrony, które oskarżonemu oczywiście przysługuje – choć jednocześnie stwierdzić należy, że oskarżony z prawa tego nie korzysta. Oskarżony został bowiem osobiście zawiadomiony o terminie rozprawy głównej z odpowiednim wyprzedzeniem, nie stawił się na rozprawie głównej i dopiero trzy dni po wydaniu wyroku zawiadomił sąd, że nie był na rozprawie, bo jako kierowca był w trasie. W żaden sposób powyższa informacja nie pozwala na stwierdzenie, że sąd I instancji naruszył jakiekolwiek zasady rzetelnego procesu wydając wyrok, nawet nie wiedząc o tym, że oskarżony w tym czasie jest gdzie indziej.

Konkludując, w ocenie Sądu odwoławczego Sąd Rejonowy nie naruszył żadnych zasad procesu, nie dopuścił się obrazy żadnego przepisu proceduralnego, który mógłby mieć wpływ na treść wyroku, na podstawie należycie ocenionych dowodów dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, a ustalony stan faktyczny należycie ocenił pod kątem prawnym, podciągnął pod przepisy prawa materialnego, ustalając kwalifikację prawną przypisanego oskarżonemu czynu. Sąd Okręgowy nie stwierdził również, by wymierzona oskarżonemu kara nosiła cechy jakiejkolwiek, w szczególności rażącej, surowości.

„O uchylenie zaskarżonego wyroku w całości”, który należy rozumieć raczej jako wniosek o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu

Niezasadny

Niezasadność zarzutów skutkowała nietrafnością wniosku o jakąkolwiek zmianę wyroku, w szczególności poprzez uniewinnienie oskarżonego. Całkowicie niezasadny byłby wniosek o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W obecnie obowiązującym stanie prawnym, zgodnie z treścią art. 437 § 2 kpk, uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1 kpk (zaistnienie bezwzględnej przesłanki odwoławczej), art. 454 kpk (przy potrzebie kasacji wyroku uniewinniającego lub umarzającego postępowanie) lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości. Żadnej z tych przesłanek skarżący nie przywołał, wobec czego złożenie takiego wniosku nie mogłoby spotkać się z aprobatą Sądu odwoławczego.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Całość wyroku, tak w części zaskarżonej, jak i w pozostałej, podlegającej ocenie z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia

Bezzasadność apelacji i brak okoliczności, podlegających uwzględnieniu z urzędu.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Koszty procesu

Punkt II wyroku

Zgodnie z treścią art. 636 § 1 kpk w razie nieuwzględnienia apelacji, wniesionej wyłącznie przez oskarżonego (jego obrońcę), koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi skarżący. Na koszty postępowania odwoławczego składają się zaś opłata w wysokości należnej za I instancję oraz ryczałt za doręczenia korespondencji – w kwocie 20 zł.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Całość wyroku

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie

Zmiana