Zarzut pomówienia przez współoskarżonego odrzucony. Wyrok w sprawie narkotykowej utrzymany

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 25 czerwca 2025 r. sygn. akt. II K 791/23

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

----

------------------------

-------------------------------------------------------------------

-------------

------------

Fakty uznane za nieudowodnione

-----

----------------------

-------------------------------------------------------------------

-------------

---------------

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

-----------------

--------------------------------------

--------------------------------------------------------------------------------

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

------------------

-------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Z uwagi na fakt, że wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach złożyli jedynie obrońcy oskarżonych V. P. (1) i K. O., pisemne motywy tego wyroku ograniczono do wskazanych oskarżonych.

Z apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego V. P. (1):

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść wyroku, to jest:

- art. 7 k.p.k. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, a w szczególności poprzez jednostronną ocenę części wyjaśnień oskarżonego złożonych w postępowania poprzez uznanie, że mówi on tylko częściowo prawdę, a w pozostałym zakresie uznanie wyjaśnień oskarżonego za niewiarygodne,

- art. 7 k.p.k. przez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów,

- art. 410 k.p.k. polegające na oparciu wyroku na wybranych dowodach, z pominięciem całości materiału dowodowego,

- art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie wszelkich nie dających się usunąć wątpliwości w sprawie na niekorzyść oskarżonego V. P. (1),

II. Naruszenie art. 56 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii polegające na błędnym przyjęciu, że:

• samo posiadanie większej ilości substancji oznacza obrót,

• nabycie substancji na własny użytek stanowi „uczestnictwo w obrocie”,

• brak jest konieczności wykazania zamiaru wprowadzenia do obrotu.

III. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez:

- błędne ustalenie, że oskarżony V. P. (2) dopuścił się przestępstwa polegającym na tym, że wziął udział w obrocie środka odurzającego;

- błędne ustalenie, że oskarżony V. P. (2) dopuścił się przestępstwa polegającym na tym że wziął udział w obrocie substancją psychotropową oraz środkiem odurzającym;

- błędne ustalenie polegające na przyjęciu, że oskarżony wprowadzał do obrotu środki odurzające lub uczestniczył w obrocie,

IV. rażącą niewspółmierność kary poprzez wymierzenie kary pozbawienia wolności w wymiarze łącznej 2 lat pozbawienia wolności, która to kara jest niewspółmierna do stopnia winy.

Z apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego K. O.:

I. błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę wyroku i mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, iż oskarżony K. O. w okresie od 1 marca 2020 roku do dnia 31 maja 2020 roku, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, udzielił L. G. substancje psychotropową w postaci amfetaminy w łącznej ilości 7 gramów na łączną kwotę 210 zł oraz środek odurzający w postaci ziela konopi innych niż włókniste w ilości 3 gram na łączną kwotę 150 zł, mimo braku dostatecznych dowodów winy oskarżonego, a przypisanie winy oskarżonego za ten czyn na podstawie jedynie zeznań świadka w osobie L. G.,

II. obrazę przepisów postępowania karnego, a mianowicie art. 5 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie wadliwej oceny materiału dowodowego, poprzez bezkrytyczne uznanie za wiarygodne niekorzystnych dla oskarżonego K. O. zeznań świadka w osobie L. G. bez ich należytej oceny w kontekście innych dowodów przeciwnych, bezzasadnie zdyskredytowanych wyjaśnień oskarżonego K. O. oraz wyjaśnień współoskarżonych w niniejszej sprawie, z pominięciem takich okoliczności, jak sytuacja i interes procesowy L. G., w rezultacie z pogwałceniem zasady „in dubio pro reo", bez należytego rozważenia i uzasadnienia.

Niezasadny

Z uwagi na fakt, że zarzuty zawarte w obu apelacjach częściowo pokrywały się, zasadnym było odniesienie się do nich w zbieżnym zakresie łącznie.

I tak, ustosunkowując się do obu środków odwoławczych wskazać należy, że zainicjowana przez skarżących kontrola odwoławcza nie potwierdziła trafności zawartych w apelacjach zarzutów koncentrujących się przede wszystkim wokół naruszeń prawa procesowego, w tym w szczególności wadliwej oceny dowodów, a w konsekwencji błędnych ustaleń faktycznych, wobec czego nie mogły odnieść postulowanych skutków. Jednocześnie też nie ujawniono w tracie kontroli instancyjnej uchybień o charakterze bezwzględnym, które mogłyby zobowiązać Sąd Odwoławczy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i cofnięcia sprawy do stadium postępowania przed Sądem I instancji.

Obrońcy obojga oskarżonych podnieśli zarzuty obrazy przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 4 kpk, art. 7 kpk, art. 92 kpk, art. 410 kpk, a która miałaby wyrażać się niewłaściwą, nieobiektywną analizą materiału dowodowego, dokonaniem jej w sposób wybiórczy, z bezkrytycznym pominięciem w dokonywanej ocenie wyjaśnień oskarżonych i jednoczesnych oparciem się na dowodach ich pomawiających.

Wbrew tak podniesionym zarzutom stwierdzić trzeba, że Sąd I instancji ocenił materiał dowodowy, przede wszystkim osobowy, w sposób kompleksowy mając, jak wskazuje treść uzasadnienia, w polu widzenia charakter poszczególnych dowodów. Jednocześnie Sąd ten wyraźnie wskazał, z jakich przyczyn i w jakim zakresie określone dowody posiadały przymiot wartościowych, a którym takiego waloru i dlaczego należało odmówić. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika też jednoznacznie, że Sąd Rejonowy oparł swoje rozstrzygnięcie na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej mając w polu widzenia okoliczności korzystna jak i niekorzystne dla oskarżonych. To, że nie wszystkie dowody zostały ocenione zgodnie z oczekiwaniami obrony, nie oznacza jeszcze naruszenia wskazanego przepisu.

Rzeczywiście jednym z najważniejszych źródeł dowodowych w przedmiotowej sprawie były wyjaśnienia N. M. z etapu postępowania przygotowawczego, w których opisał on w szerokim zakresie działalność narkotykową tak swoją, jak i innych osób, w tym obu oskarżonych. Skarżący usiłują ów dowód zdyskredytować pomijając jednak, że dowód z pomówienia może być dowodem w pełni wartościowym. W tym przypadku w polu widzenia mieć należy, że N. M. relacjonując na temat działalności przestępczej na wskazanym etapie postępowania opisywał udział nie tylko innych osób, ale przede wszystkim swój, za co został na chwilę obecną już prawomocnie skazany. Nie jest zatem tak, że z bliżej nieokreślonych powodów obciążył on odpowiedzialnością za poszczególne czyny tylko i wyłącznie innych usiłując wybielić tudzież od odpowiedzialności uwolnić samego siebie. Sposób składania przez niego wyjaśnień, obszernych, szczegółowych, chronologicznych wskazuje jednoznacznie, że stanowią one odtwarzanie zaistniałych faktów, a nie efekt wyobraźni. Trudno zresztą wskazać na powody, dla których wymieniony miałby pomówić przypadkowe osoby o popełnienie tak poważnych czynów zabronionych. Powody takie nie wynikają z materiału dowodowego. Co trzeba zaakcentować, wyjaśnienia N. M. złożone na okoliczność popełnionych przez obu oskarżonych czynów zabronionych nie pozostają odosobnione. Innymi słowy, nie są jedynym dowodem sprawstwa oskarżonych, albowiem znajdują odzwierciedlenie w innych osobowych źródłach dowodowych, choćby w zeznaniach K. A. czy L. G., na co Sąd Rejonowy zwrócił uwagę. Tym samym nie można stwierdzić, jak wskazują obaj obrońcy, że w sprawie nie istnieją dowody winy oskarżonych, a Sąd „za wszelką cenę” dążył do wykazania sprawstwa albo że potraktował materiał dowodowy wybiórczo i wyselekcjonował z niego te elementy, które „pasowały do przyjętej z góry tezy”. Obrońca oskarżonego V. P. (1) podnosił, że w sprawie nie zabezpieczono przedmiotów typowych dla obrotu czy że ilość substancji czy środków nie wskazuje na profesjonalny obrót, ale tak przytoczone okoliczności same przez się bynajmniej nie świadczą o tym, że czyn nie został popełniony. Z przynajmniej kilu dowodów wynika, że V. P. (1) prowadził lokal, w którym można było kupić narkotyki i w którym to lokalu notabene narkotyki zostały zabezpieczone w woreczkach strunowych. Podobnie w piwnicach bloku zamieszkiwanego przez tego oskarżonego. Jednocześnie zdaniem Sądu Okręgowego wadliwe jest przekonanie obrońcy, że w przypadku oskarżonego można mówić co najwyżej o posiadaniu narkotyków. Na obrót nimi wskazują właśnie wyjaśnienia N. M., ale nie tylko, jak wskazano wyżej. V. P. (1) sprzedawał narkotyki dilerom, którzy dystrybuowali je dalej odsprzedając je konsumentom. Realizacja ustawowych znamion czynu przypisanego w wyroku nie budzi wątpliwości. Z treści zarzutów wynika przy tym, że nie były to ilości śladowe, co zresztą jest bez większego znaczenia, ponadto transakcje były rozciągnięte w czasie. Odnosząc się do zarzutu obrońcy oskarżonego V. P. (1) trzeba też wskazać, że Sąd meriti ma prawo uznać, że dany dowód jest wiarygodny tylko w określonej części, o ile powody tej decyzji w sposób należyty umotywuje. I tak właśnie Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie uczynił – dostrzegł modyfikację wyjaśnień oskarżonego N. M. wyjaśniając bardzo precyzyjnie, z jakich powodów pozytywnie zweryfikował te z przygotowawczego etapu postępowania. Tak dokonana ocena wskazanego dowodu jest w ocenie Sądu Okręgowego poprawna i przede wszystkim logiczna. W tym kontekście kompletnie chybiona jest też argumentacja odnosząc się do wyjaśnień oskarżonego V. P. (1), jakoby był w toku postępowania „prześladowany” przez prokuratora. O przedstawieniu mu zarzutów oskarżyciel zdecydował bowiem na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, który – jak słusznie wskazał Sąd I instancji – jest bardzo wymowny i nie pozostawia wątpliwości co do sprawstwa. Obrońca tego oskarżonego zakwestionował owo sprawstwo wskazując też, że pseudonimem ‘(...)” posługiwało się wiele osób, ale także i w tym zakresie Sąd Rejonowy wskazał, które okoliczności i dowody świadczą o tym, że o pomyłce co do osoby nie może być mowy. Odniósł się też do kwestii obecności oskarżonego w momencie zatrzymania w lokalu, w tym dlaczego nie można przyjąć, że wykonywał on tam wyłącznie prace remontowe i tak dokonana ocena jest w pełni prawidłowa, wobec czego nie ma potrzeby jej powtarzać. Bez wątpienia oskarżony usiłował w sposób jak najbardziej logiczny wytłumaczyć swoją obecność w rzeczonym lokalu, ale przedstawiona przez niego interpretacji pozostaje oderwana od okoliczności sprawy i jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym.

Podobnie, nie przekonują argumenty zawarte w apelacji obrońcy oskarżonego K. O.. Sąd meriti miał prawo oprzeć ustalenia faktyczne na określonym dowodzie, jeśli analiza tego dowodu dawała prawo do uznania go za rzetelny i wiarygodny. L. G., podobnie jak N. M. opisał swój udział w działalności narkotykowej, za co został prawomocnie skazany. Sąd Rejonowy jak najbardziej logicznie wywiódł, dlaczego zeznania tego świadka zasługiwały na uwzględnienie. Wskazał przy tym także, że trudno racjonalnie założyć, by miał on wiarygodnie relacjonować na temat zaopatrywania się w narkotyki od jednej osoby, a od drugiej już kłamać. Z akt sprawy nie wynika zresztą, jaki dający się życiowo uzasadnić powód miałby L. G., by pomawiać akurat K. O. o przestępstwo, którego ten nie popełnił. Z pewnością nie taki, by samemu uniknąć odpowiedzialności karnej, skoro takową już poniósł. O braku sprawstwa oskarżonego nie świadczy też bynajmniej fakt braku ujawnienia wiadomości czy rozmów telefonicznych między wymienionymi.

Odnosząc się do zawartego w obu apelacjach zarzutu obrazy z art. 5 § 2 kpk i zasady in dubio pro reo w nim wyrażonej należy przypomnieć, iż Sąd Najwyższy w dotychczasowym orzecznictwie od dawna prezentuje konsekwentnie powszechnie akceptowany pogląd, iż przepis art. 5 § 2 kpk dotyczy wyłącznie wątpliwości, które sąd rozpoznający sprawę rzeczywiście powziął i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego. Nie chodzi w tym przepisie o wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd, konieczne jest wykazanie, że orzekający w sprawie Sąd rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego2024 r., V KK 543/23, LEX nr 3688590). Naruszenie zasady in dubio pro reo możliwe jest jedynie wtedy, gdy sąd w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe i w sposób zgodny z art. 7 kpk ocenił zgromadzone dowody, a pomimo tego z dowodów uznanych za wiarygodne nadal wynikają co najmniej dwie równo-prawne wersje faktyczne i organ procesowy rozstrzyga niedające się usunąć wątpliwości, niezgodnie z kierunkiem określonym w przepisie art. 5 § 2 kpk (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2024 r., III KK 571/23, LEX nr 3666617). Podkreślić należy, iż zasada in dubio pro reo wynikająca z art. 5 § 2 kpk skierowana jest do organu procesowego, a nie do stron postępowania. Odmienne stanowisko stron, co do istnienia lub braku zaistnienia istotnej i nie dającej się usunąć wątpliwości w sprawie, jest jedynie poglądem, który nie może być podstawą zarzutu obrazy art. 5 § 2 kpk przez sąd orzekający. Istota naruszenia powołanego przepisu polega bowiem na tym, iż to sąd orzekający mimo stwierdzenia istnienia nie dającej się usunąć wątpliwości w oparciu o nią rozstrzyga na niekorzyść oskarżonego, lub wątpliwości takiej w ogółem nie dostrzega, mimo jej oczywistości, bądź też nie podejmuje próby jej usunięcia. Analiza treści uzasadnienia wyroku nie wskazuje tymczasem, by Sąd meriti powziął w przedmiotowej sprawie jakiekolwiek wątpliwości w zakresie sprawstwa oskarżonych – wręcz przeciwnie, w sposób kategoryczny stwierdził, iż stan dowodów w sprawie był zdecydowanie wystarczający do wyprowadzenia wniosków w tym zakresie. W odniesieniu do V. P. (1) Sąd ten bez cienia wątpliwości ustalił, jakie było przeznaczenie wskazanych w zarzucie substancji psychotropowych i środków odurzających, na czym polegało przestępcze zachowanie tego oskarżonego i z jakimi osobami się kontaktował w celu jego popełnienia. Podobnie w zakresie dotyczącym K. O. okoliczności popełnienia czynu były czytelne i nie nasuwały jakichkolwiek wątpliwości, nie mówiąc już o takich, których nie dało się usunąć w rezultacie prowadzonego postępowania dowodowego. Fakt, że Sąd negatywnie zweryfikował określone dowody – w tym przypadku wyjaśnienia oskarżonych – nie świadczy o zaistnieniu wątpliwości, o jakich mowa w art. 5 § 2 kpk.

Odnośnie zarzutu rażącej niewspółmierności kary zawartego w apelacji obrońcy oskarżonego V. P. (1) Sąd Okręgowy zauważa, że sfera sędziowskiego wymiaru kary w pierwszej kolejności zarezerwowana jest dla Sądu I instancji, który w tym zakresie orzeka biorąc przede wszystkim pod uwagę wskazania wynikające z art. 53 § 1 i 2 kk Ingerencja w płaszczyznę wymiaru kary wymaga zatem wykazania, że Sąd

meriti naruszył dyrektywy wymiaru kary w taki sposób, że orzeczona kara jest nie tylko nieproporcjonalna, ale rażąco niewspółmierna w świetle prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary w danej sprawie. W przedmiotowej sprawie nawet przez chwilę nie można odnieść wrażenia, jakoby kara 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona wobec oskarżonego była surową, a tym bardziej rażąco surową – w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk. Sąd Rejonowy orzeczonej sankcji poświęcił w uzasadnieniu wyroku odpowiednio wiele uwagi, w sposób szczegółowy zbadał, uwzględnił oraz opisał okoliczności przemawiające na niekorzyść oskarżonego, które miały wpływ na orzeczony wymiar kary, jednocześnie wskazując na brak jakichkolwiek okoliczności łagodzących, których nie dopatruje się także Sąd Odwoławczy. Sąd I instancji przeanalizował stopień winy i społecznej szkodliwości popełnionych przecież w warunkach ciągu przestępstw. Dane o karalności wskazują, że V. P. (1) był wielokrotnie karany, począwszy od 2005r., w tym kilkukrotnie za przestępstwa z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii – łącznie dane o karalności obejmują 16 skazań jednostkowych i dwa wyroki łączne, co świadczy o dużej demoralizacji i braku poszanowania porządku prawnego. Kara wymierzona przez Sąd I instancji pomimo to oscyluje raczej w dolnych aniżeli górnych granicach ustawowego zagrożenia. Nie sposób pominąć, że zachowanie oskarżonego było rozciągnięte w czasie, nie miało charakteru jednorazowego. W tym stanie rzeczy brak jakichkolwiek podstaw, by uznać, że wymierzona sankcja razi surowością w sposób wymagający korekty zgodnie z postulatem apelacji. Podobnie za w pełni adekwatną należy uznać sankcję wymierzoną oskarżonemu K. O., także uprzednio wielokrotnie karanemu.

Podsumowując stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy w pełni prawidłowo zinterpretował dowody ujawnione w sprawie, nadał im prawidłową wymowę, której to wymowy argumenty zawarte w środkach odwoławczych – z powodów opisanych wyżej - nie mogły podważyć.

Zważając na wykazaną powyżej prawidłową ocenę materiału dowodowego i tym samym bezzasadność podnoszonych w tym zakresie zarzutów, Sąd Okręgowy nie dostrzegł także błędów w ustaleniach faktycznych, które miałyby być oparte na tymże materiale dowodowym i wynikać z podnoszonej przez skarżących jego niewłaściwej oceny. Ustalony w sprawie stan faktyczny, uwzględniający wszystkie ujawnione okoliczności na rozprawie, przemawiał za sprawstwem obu oskarżonych. Zarzuty obrońców dotyczące błędu w ustaleniach faktycznych opierały się jedynie na negowaniu ustaleń Sądu i przytaczaniu własnej oceny materiału dowodowego i wynikającej z tego hipotezy, iż oskarżeni nie popełnili zarzucanych im czynów. Tym samym niezasadność zarzutów związanego z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego implikowała niezasadność zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych w tym zakresie.

Obrońcy oskarżonego V. P. (1):

- o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconych mu czynów;

lub

- o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Garwolinie;

ewentualnie

- o zmianę wyroku i wymierzenie kary 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

Obrońcy oskarżonego K. O.:

- o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego K. O. od popełnienia zarzucanego mu czynu

ewentualnie

-o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Niezasadny

Z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów wnioski apelacyjne nie podlegały uwzględnieniu, co szczegółowo zostało rozważone w punkcie 3 uzasadnienia.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 25 czerwca 2025 r. sygn. akt. II K 791/23

Wniesione w sprawie apelacje nie były zasadne i nie zasługiwały na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

-------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Koszty procesu

Punkty III, IV wyroku

Sąd na podstawie §17 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 763 z późn. zm.). zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. F. I. kwotę 1033,20 złotych (w tym kwotę 193,20 zł tytułem podatku VAT) tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu wykonywaną na rzecz oskarżonego V. P. (1) w postępowaniu odwoławczym.

Z uwagi na nieuwzględnienie wniesionych w sprawie apelacji, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k. w zw. z art. 616 § 1 pkt 2 k.p.k., zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa tytułem kosztów sądowych kwoty: 305 zł od K. O. i 1438,20 od V. P. (1), obejmujących opłaty według stawek wynikających odpowiednio z art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 2 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz kwoty po 5 zł ( i dodatkowo 1033,20 zł od V. P. (1) w związku z wynagrodzeniem obrońcy z urzędu) stanowiących po ¼ kwoty ryczałtu za doręczenie wezwań i innych pism, o jakim mowa w § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego L. O.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Cały wyrok

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego V. P.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Cały wyrok

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego K. O.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Cały wyrok

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego M. P.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Cały wyrok

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie

Zmiana