Odległość od znaku zabudowy przy pomiarze 80 km/h. Sąd uchylił uniewinnienie kierowcy

V. V. został obwiniony o to, że w dniu 26 lutego 2025 r. o godzinie 15:44 na ul. (...) w m. M. woj. (...) jako kierujący pojazdem marki K. o nr. (...) przekroczył dopuszczalną prędkość w obszarze zabudowanym o 30 km/h jadąc z prędkością 80 km/h, tj. o czyn z

art. 92a § 1 k.w.

Sąd Rejonowy w Łukowie wyrokiem z dnia 5 lutego 2026 r. w sprawie II W 202/25:

I. obwinionego V. V. uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia;

II. na podstawie art. 119 § 2 pkt 1 kpw kosztami postępowania w sprawie obciążył Skarb Państwa.

Apelację od powyższego wyroku złożył oskarżyciel publiczny, zaskarżając go w całości, zarzucając mu:

1. błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że pomiar prędkości pojazdu był niewiarygodny, pomimo iż został on wykonany certyfikowanym urządzeniem pomiarowym, prawidłowo obłuskiwanym oraz utrwalonym w formie nagrania;

2. naruszenie art. 7 kpk w zw. z art. 8 § 1 kpw poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego polegającą na bezkrytycznym daniu wiary zeznaniom obwinionego oraz jego żony, przy jednoczesnym pominięciu obiektywnego dowodu w postaci zapisu z urządzenia pomiarowego;

3. naruszeniu zasady prymatu dowodów obiektywnych, poprzez uznanie za rozstrzygające dowodów osobowych pochodzących od osób bezpośrednio zainteresowanych korzystnym rozstrzygnięciem sprawy, mimo istnienia jednoznacznego dowodu technicznego;

4. naruszenie art. 5 § 2 kpk w zw. z art. 8 kpw, poprzez nieuprawnione zastosowanie zasady in dubio pro reo, pomimo braku nieusuwalnych wątpliwości.

Podnosząc powyższe, obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie V. V. winnym zarzucanego mu czynu i orzeczenie kary grzywny w wysokości przewidzianej w art. 92a § l k.w.

Sąd Okręgowy w Siedlcach zważył, co następuje:

Apelacja, jako zasadna, zasługiwała na uwzględnienie, przy czym Sąd Okręgowy rozpoznając sprawę w II instancji, z uwagi na treść art. 454 § 1 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw nie mógł wydać wyroku stwierdzającego winę obwinionego, skoro w pierwszej instancji został on od wykroczenia uniewinniony – z tego względu wniosek apelacyjny w powyższym brzmieniu nie mógł zostać uwzględniony i w związku z tym zaskarżony wyrok należało uchylić i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w Łukowie do ponownego rozpoznania.

I tak, zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji nie dokonał wyczerpującej analizy stanu faktycznego i oparł swoje orzeczenie w oparciu o niepełny, a możliwy do uzyskania materiał dowodowy, który to materiał może mieć wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Zgodzić się należy ze skarżącym, że Sąd Rejonowy wydając wyrok uniewinniający, przedwcześnie sięgnął po zasadę wyrażoną w art. 5 § 2 kpk w zw. z art. 8 kpw, albowiem możliwości usunięcia istniejących w sprawie wątpliwości nie zostały wyczerpane. Niesłusznie Sąd ten przyjął, że zeznania funkcjonariusza S. B. określające odległość dzielącą miejsce, z którego dokonywał on pomiaru do miejsca oznaczającego początek terenu zabudowanego jedynie orientacyjnie, tj. na 680 metrów są niewystarczające i wobec tego - w konfrontacji tak z treścią wyjaśnień obwinionego i zeznań jego żony, jak i bezsporną odległością, z jakiej dokonano pomiaru prędkości – 57l,9 m powodują stan wątpliwości, które muszą prowadzić do wydania orzeczenia uniewinniającego. Owe wątpliwości wobec niewielkiej różnicy pomiędzy odległością wskazaną przez funkcjonariusza od miejsca pomiaru do granic obszaru zabudowanego a odległością z jakiej zmierzono prędkość pojazdu sprowadzały się zatem do braku pewności Sądu, czy istotnie pomiar ten dokonany został w granicach obszaru zabudowanego.

Podzielając wątpliwości skarżącego odnośnie prawidłowości oceny dowodów, Sąd Okręgowy w toku postępowania odwoławczego zwrócił się do KPP w O. o sporządzenie szkicu miejsca, w którym prowadzony był pomiar prędkości ze wskazaniem dokładnego miejsca, z którego ten konkretny pomiar został dokonany i zwymiarowanie odległości między znakiem oznaczającym początek terenu zabudowanego a miejscem prowadzonej kontroli. Niezrozumiałym wydaje się niepodjęcie przez Sąd Rejonowy tych czynności, zwłaszcza że oskarżyciel sygnalizował taką potrzeb składając w tym kierunku wniosek dowodowy, który został przez Sąd oddalony. W ocenie Sądu Okręgowego, nadesłany przez KPP w O. szkic jednoznacznie określa poszczególne odległości, w tym tę, jaką poddawał w wątpliwość Sąd

meriti. Szkic ten w pełni koreluje z zeznaniami S. B. składanymi już na samym początku postępowania, odpowiada nagraniu z przeprowadzonej kontroli i wskazuje - wbrew temu, co twierdzi obwiniony - że prędkość pojazdu została zmierzona w granicach obszaru zabudowanego.

W związku z powyższym, Sąd Okręgowy po przeprowadzeniu kontroli instancyjnej skarżonego orzeczenia, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W realiach niniejszej sprawy, dowód w postaci sporządzonego szkicu w korelacji ze zgromadzonym osobowym materiałem dowodowym i dowodem z nagrania kontroli, po prawidłowej ocenie zgodnie ze wskazaniami art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpw, może mieć istotne znaczenie dla ustalenia winy obwinionego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji przeprowadzi postępowanie dowodowe poszerzając je w zakresie wskazanym przez Sąd Odwoławczy o wspomniany już materiał dowodowy uzyskany w toku postępowania odwoławczego. Po przeprowadzeniu dowodów Sąd oceni je we wzajemnym powiązaniu, uwzględni wszystkie okoliczności przemawiające zarówno na korzyść obwinionego, jak i na jego niekorzyść konfrontując ze sobą poszczególne dowody, co umożliwi – w sposób bardziej pełny niż dotychczas – ustalić stan faktyczny w sprawie.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.