Leasingowany samochód po wypowiedzeniu umowy. Sąd utrzymał wyrok za przywłaszczenie

Część wstępna

.

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 3 grudnia 2025 r. sygn. akt II K 946/24.

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

.

Granice zaskarżenia

.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

.

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

.

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

.

Ustalenie faktów

.

Fakty uznane za udowodnione

.

Fakty uznane za nieudowodnione

.

Ocena dowodów

.

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Obraza przepisu art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej i stronniczej oceny dowodów przez Sąd I instancji poprzez niedanie wiary wyjaśnieniom złożonym przez oskarżonego i uznanie ich za prawdziwe jedynie w zakresie danych identyfikacyjnych oraz tych, które są zgodne z oskarżeniem.

Niezasadny

Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 427 § 1i 2 kpk, jeżeli środek odwoławczy pochodzi od oskarżyciela publicznego, obrońcy lub pełnomocnika, powinien zawierać wskazanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, zarzuty stawiane temu rozstrzygnięciu oraz ich uzasadnienie, jak również wskazanie czego skarżący się domaga. Ma to o tyle istotne znaczenie, że Sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów. W zakresie szerszym zaś, wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 435, art. 439 § 1, art. 440 i art. 455 kpk. Mimo, że apelacja w tej sprawie wniesiona została przez obrońcę będącego radcą prawnym, została sporządzona w sposób niefachowy, lakoniczny, a zarazem niespełniający podstawowych standardów wymaganych dla tego rodzaju pisma procesowego. Apelujący obrońca zakwestionował dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę wyjaśnień oskarżonego. Podnosząc przy tym zarzut naruszenia art. 7 kpk powinien był zatem wskazać konkretne okoliczności, które w jego przekonaniu zostały wadliwie ocenione, a także podać na czym ta dowolna ocena polegała i jaki powinien być efekt prawidłowej oceny wyjaśnień złożonych przez K. E. (1). Sformułowany przez obrońcę zarzut, z którego wynika, że „Sąd I instancji niezasadnie nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego i za prawdziwe uznał jedynie te wyjaśnienia w zakresie danych identyfikacyjnych i zgodne z oskarżeniem”, nie odpowiada natomiast elementarnym zasadom prawniczej rzetelności. Tak lakoniczne sformułowanie zarzutu odwoławczego nie może skutkować bowiem poszukiwaniem przez Sąd odwoławczy wszelkich ewentualnych uchybień regułom swobodnej oceny kwestionowanego dowodu w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Podkreślenia wymaga także, że zarzut naruszenia przepisu postępowania może stanowić skuteczną podstawę zarzutu odwoławczego tylko wtedy, gdy zostanie przez skarżącego wykazane, że uchybienie to mogło mieć wpływ na treść kwestionowanego wyroku. Tego zaś zupełnie zabrakło. Ustosunkowanie się zaś do podniesionego w takiej formie przez skarżącego zarzutu sprowadzałoby się do powtórzenia argumentacji Sądu pierwszej instancji, potrzeby czego Sąd odwoławczy nie dostrzega. Również wymagane przez przepis art. 427 § 2 kpk przedłożenie uzasadnienia środka odwoławczego nie może być rozumiane w sensie czysto formalnym. Nie jest spełnieniem wymagań ustawowych samo tylko wyodrębnienie uzasadnienia środka odwoławczego w oddzielną jednostkę redakcyjną pisma procesowego. Rzecz w tym, by autor środka odwoławczego uzasadnił podniesione w nim zarzuty oraz zgłoszone wnioski odwoławcze. Tego niestety apelacja obrońcy również nie zawiera. Odnosząc się zaś do stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu apelacji, stanowiącego, jak się wydaje wniosek apelacyjny, należy też podkreślić, że Sąd odwoławczy nie prowadzi ponownie postępowania dowodowego, nie dokonuje ponownej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, lecz kontroluje wydane rozstrzygnięcie w zakresie wyznaczonym przez granice zaskarżenia i podniesione zarzuty.

Wskazać zatem należy, że analiza akt sprawy oraz pisemnych motywów sporządzonych do wydanego orzeczenia wskazuje, że Sąd I instancji przeprowadził postępowanie w sposób staranny, zgromadził wyczerpujący materiał dowodowy, który został poddany swobodnej ocenie, przy uwzględnieniu zasad logicznego rozumowania, zgodnie ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Ocena ta spełnia zatem wymogi określone w art. 7 kpk. Z tak ocenionego materiału dowodowego, Sąd meriti wyciągnął właściwe wnioski, w szczególności co do sprawstwa oskarżonego. Wskazał precyzyjnie w pisemnych motywach wydanego orzeczenia, które okoliczności o tym świadczą i dlaczego twierdzeń oskarżonego nie przyznającego się do popełnienia zarzuconego mu czynu nie uznał za prawdziwe. Wyjaśnienia złożone w sprawie przez oskarżonego K. E. (2) zostały poddane przez Sąd meriti wszechstronnej ocenie, w powiązaniu z całokształtem materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Sąd orzekający prawidłowo ocenił twierdzenia K. E. (1) związane z deklaracjami rozliczenia się z pokrzywdzonym i spłaty zaległości z tytułu rat leasingowych jako taktykę procesową obliczoną na przedłużenie postępowania, a nie faktyczną chęć rozliczenia się z (...) Sp. z o.o. Niemniej jednak, okoliczność ta nie miała znaczenia dla ustalenia winy oskarżonego w zakresie zarzuconego mu przestępstwa przywłaszczenia przedmiotu leasingu. Z materiału dowodowego, w tym wyjaśnień samego oskarżonego, wynika, że K. E. (1) wiedząc, że fundusz leasingowy dokonał wypowiedzenia umowy leasingu z powodu opóźnień w spłacie rat i wezwał go do zwrotu samochodu, nie uczynił tego jednak, unikając kontaktów z leasingodawcą i postępując z tym pojazdem jak właściciel. Prawidłowo więc Sąd Rejonowy ustalił, iż działanie oskarżonego wyczerpało znamiona występku z art. 284 § 2 kk. Kwestionowanie przez oskarżonego działań podjętych wobec niego przez firmę leasingową na podstawie zapisów umowy, a w szczególności żądania zwrotu samochodu, słusznie w tej sytuacji potraktowano jako linię obrońcy zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności karnej.

- o uniewinnienie K. E. (1) ;

- przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

Niezasadny

Z uwagi na niezasadność zarzutu podniesionego w apelacji nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek, jak należałoby przyjąć – o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu. Uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji jest natomiast możliwe jedynie w sytuacjach wskazanych w art. 437 § 2 kpk, a takie nie zaistniały w niniejszej sprawie.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

.

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

.

1. Przedmiot utrzymania w mocy.

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 3 grudnia 2025 r. sygn. akt II K 946/24.

Niezasadność podniesionego zarzutu..

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

.

1. Przedmiot i zakres zmiany..

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

.

Konieczność umorzenia postępowania

.

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

.

Koszty procesu

II. Na podstawie art. 636 § 1 kpk, zgodnie ze stawkami określonymi w art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego K. E. (1) na rzecz Skarbu Państwa 500 złotych kosztów sądowych - 480,00 złotych tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze oraz 20 złotych tytułem wydatków za II instancję.