Kosmetyki wkładane do torby w aptece. Sąd utrzymał wyrok za kradzież

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 27 stycznia 2026 r. w sprawie II K 592/25

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Brak zarzutów

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

1. I. U. (2)

oskarżony w chwili zarzucanego mu czynu miał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Może uczestniczyć w postępowaniu karnym i prowadzić obronę w sposób samodzielny i rozsądny.

dokumentacja medyczna,

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

1. dokumentacja medyczna, opinia sądowo-psychiatryczna

Załączona do akt dokumentacja medyczna została sporządzona

przez właściwe organy, w granicach ich kompetencji, nie budzi wątpliwości co do stwierdzonych nią okoliczności.

Opinia sądowo-psychiatryczna dotycząca poczytalności oskarżonego jest wiarygodnym materiałem dowodowym, spełnia kryteria

określone treścią art. 200 § 2 kpk, jest jasna, pełna, zrozumiała i przekonująca, wskazuje na zastosowane metody badawcze oraz wyjaśnia podstawy wyprowadzenia wniosków końcowych o określonej, jednoznacznej treści. Wynika z niej, że I. U. (1) nie jest chory psychicznie ani upośledzony umysłowo. Stwierdzono u niego inne zakłócenia czynności psychicznych pod postacią dysharmonijnej osobowości oraz uzależnienia od kilku substancji psychoaktywnych (heroiny, alkoholu). W chwili popełnienia zarzucanego mu czynu jego zdolność do rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem była zachowana. W aktualnym stanie zdrowia psychicznego może on brać udział w prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu karnym. Jego stan psychiczny nie stanowił przeszkody, aby mógł on prowadzić rozsądną obronę bez obrońcy.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. Oskarżony I. U. (1) nie sformułował zarzutów określonych w art. 439 pkt 1 kpk i art. 438 pkt 1-4 kpk, jednakże w świetle art. 427 § 1 i 2 kpk a contrario nie miał takiego obowiązku.

Z treści osobiście wywiedzionej przez niego apelacji wynika, że kwestionuje ustalenia faktyczne, będące podstawą skazania go za zarzucany mu aktem oskarżenia czyn (k. 137-137v – literalna treść środka odwoławczego.

Niezasadny

Apelacja oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu Okręgowego,

wbrew twierdzeniom skarżącego, zgromadzone w sprawie dowody, w tym nagranie z monitoringu wraz z protokołem jego oględzin (k. 8-10, 53-59) ocenione zostały w sposób zgodny z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania, w myśl dyrektyw z art. 7 kpk i dają podstawy do kategorycznego, pozbawionego nieusuwalnych wątpliwości stwierdzenia, że I. U. (1) jest sprawcą przypisanego mu czynu, który wypełnił znamiona art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk.

Oceny tej nie są w stanie skutecznie obalić, czy też zmienić argumenty zawarte w apelacji oskarżonego, związane - jak się zdaje - z brakiem dopuszczenia w sprawie opinii sądowo-psychiatrycznej dotyczącej jego poczytalności. Podczas przesłuchania w charakterze podejrzanego w trakcie postępowania przygotowawczego, jak również w toku postępowania sądowego pierwszoinstancyjnego I. U. (1) nie podnosił, aby leczył się psychiatrycznie, neurologicznie lub odwykowo. Jednakże Sąd Okręgowy, po wskazaniu oskarżonego, że leczy się psychiatrycznie zasygnalizowanym w apelacji, powziął wątpliwości co do jego poczytalności. Z tego powodu dopuścił dowód z opinii psychiatrycznej co do poczytalności oskarżonego w chwili czynu, a nadto co do możliwości prowadzenia przez niego samodzielnej obrony. Z opinii jednoznacznie wynika, że nie stwierdzono u oskarżonego objawów choroby psychicznej, ani upośledzenia umysłowego, a rozpoznano dysharmonijną osobowość oraz zespół uzależnienia od kilku substancji psychoaktywnych (heroiny, alkoholu). Jednocześnie biegli w sposób klarowny i przekonujący wyjaśnili brak podstaw do stwierdzenia tempore criminis zniesionej lub ograniczonej w stopniu znacznym poczytalności oskarżonego określonej w art. 31 § 2 kk, na którą jak podnieśli, nie miało wpływu działanie heroiny lub klonazepamu, gdyż w taki stan wprowadził się nie po raz pierwszy i znał działanie tych substancji na swój organizm. Tym samym argument o tym, że znajdował się w stanie wyłączającym jego świadome działanie, a motywacją mu towarzyszącą nie było osiągnięcie korzyści majątkowej nie zasługiwał na uwzględnienie. Istotne jest również to, że wedle biegłych I. U. (1) mógł i może brać udział w toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym, w tym w rozprawie sądowej i prowadzić obronę w sposób samodzielny i rozsądny. Należy mimo wszystko zważyć, że Sąd Okręgowy ustanowił mu obrońcę z urzędu, który reprezentował jego interesy w toku postępowania odwoławczego. W żadnym zatem razie nie można mówić o ewentualnym naruszeniu prawa do obrony oskarżonego.

Sąd Rejonowy prawidłowo – w całokształcie – ocenił zgromadzony materiał dowodowy, w tym nagranie z monitoringu apteki (...) przy ul. (...) w I. (k. 8-10, 53-59). Na nagraniu bezspornie uwidocznione jest, że oskarżony stając w kolejce, w pewnym momencie podchodzi do regału z kosmetykami, po czym pochylając się, z dolnych jego półek, zagarniając wielokrotnie ręką, wkłada produkty do czarnej torby. W dalszej kolejności podchodzi do okienka, po czym nie wykładając żadnego z zabranych produktów na ladę, wychodzi z apteki. Nagranie to, stanowiące dowód o charakterze obiektywnym, bezwpływowym, w powiązaniu z zeznaniami Z. U., w których znalazły uzupełnienie, a która wyszczególniła jakie produkty zostały skradzione, jednocześnie nie mając jako osoba obca powodu do bezpodstawnego obciążania oskarżonego ponad to co faktycznie miało miejsce w rzeczywistości, pozwoliły na jednoznaczne stwierdzenie popełnienia przez I. U. (4) czynu, polegającego na zaborze w celu przywłaszczenia wymienionych w jego opisie artykułów kosmetycznych o łącznej wartości 2 194.59 zł na szkodę (...) sp. z o.o. z siedzibą w P., co też Sąd Rejonowy słusznie uznał. Stąd też nie było podstaw do zmiany kwalifikacji prawnej z art. 278 § 1 kk na art. 119 kw.

Apelacja oskarżonego zmierzała również do wykazania, że Sąd I instancji niesłusznie nie przyjął w kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu wypadku mniejszej wagi. Jednakże i w tym przypadku Sąd II instancji uznał, że przyjęty opis czynu i kwalifikacja prawna przez Sąd meriti jest zasadna. Wypadek mniejszej wagi, to sytuacja, w której okoliczności popełnienia przestępstwa, zwłaszcza zaś przedmiotowo-podmiotowe znamiona czynu, charakteryzują się przewagą elementów łagodzących, które sprawiają, że ten czyn nie przybiera zwyczajnej postaci, lecz zasługuje na znacznie łagodniejsze potraktowanie (por. wyrok SA w Białymstoku z 16 listopada 2000 r., II AKa 161/00, OSA 2001/7-8/42). Z taką sytuacją nie mieliśmy do czynienia na gruncie przedmiotowej sprawy. Oskarżony ukradł nie jeden, a wiele produktów o wartości ponad dwukrotnie przekraczającej wartość mienia dzielącą przestępstwo od wykroczenia. Działał w sposób zaplanowany (przyszedł z torbą), w obecności innych klientów apteki. Nie uczynił tego bo był w potrzebie, ale po ty by uzyskać korzyść majątkową. Okoliczność, że oskarżony przyznał się do stawianego mu zarzutu nie ma natomiast wpływu na ocenę jego zachowania jako wypadku mniejszej wagi. Z tych też względów argument ten nie zyskał aprobaty Sądu odwoławczego.

Oskarżony nie sformułował wniosku odwoławczego, jednakże z treści apelacji należy wywieść, że wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez umorzenie postępowania bądź też uznanie, że przypisany mu czyn stanowi wykroczenie z art. 119 kw.

Niezasadny

Niezasadność podniesionych argumentów skutkowała nieuwzględnieniem ww. wniosków.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 27 stycznia 2026 r. w sprawie

II K 592/25 – w całości.

Apelacja oskarżonego okazała się bezzasadna. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Koszty procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

II, III.

Z uwagi na to, że oskarżony I. U. (2) reprezentowany był przez obrońcę ustanowionego z urzędu, Sąd Okręgowy na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia

26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze, a także § 17 ust. 2 pkt 4 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. I. P. kwotę 1033,20 złotych

(w tym 193,20 zł podatku VAT) za obronę z urzędu wykonywaną w imieniu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym.

Z uwagi na konieczność odbycia przez oskarżonego kary pozbawienia wolności, a także jego sytuację materialną, Sąd Okręgowy na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk zwolnił go od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, ustalając, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

cały wyrok

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Brak zarzutów

Wnioski

Zmiana