Dziewięć ampułek morfiny bez ujawnionego celu. Sąd utrzymał grzywnę dla oskarżonej

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 30 grudnia 2025 r. w sprawie II K 559/25

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

-------

--------------

-------------------------------------------------------------

---------------------

--------

Fakty uznane za nieudowodnione

---------

---------------

-------------------------------------------------------------

----------------------

-------

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

-----------------

-----------------------------------

--------------------------------------------------------------------------

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

----------------------

-------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. 1. zarzut błędnego ustalenia stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonej, będącego skutkiem nadania nieodpowiedniego znaczenia elementom przedmiotowo i podmiotowo istotnym wymienionym w art. 115 § 2 kk, co w konsekwencji doprowadziło do wymierzenia oskarżonej kary grzywny w wymiarze rażąco niewspółmiernym do stopnia winy, podczas gdy wina i społeczna szkodliwość czynu zarzuconego oskarżonej nie są znaczne, a prawidłową reakcją prawnokarną na popełniony czyn winno być warunkowe umorzenie postępowania karnego w stosunku do oskarżonej na podstawie art. 66 § 1 kk

Niezasadny

- wbrew twierdzeniom obrońcy, Sąd

meriti poczynił prawidłowe ustalenia co do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu, a w konsekwencji czego nie wystąpiły przesłanki do zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego, o jakich mowa w art. 66 § 1 kk.

- argumenty przedstawione przez skarżącego są niewystarczające do uznania, że zarówno stopień zawinienia oskarżonej oraz stopień społecznej szkodliwości czynu powinny być uznane za niższe aniżeli znaczne. Jeśli chodzi o stopień zawinienia zwrócić uwagę trzeba na to, że uzyskane wykształcenie przez oskarżoną, nabywane kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe, na które powołuje się skarżący, przemawiają za pełną świadomością oskarżonej co do naganności i nielegalności posiadania środków odurzających w postaci morfiny, jak i możliwych tego ujemnych skutków. Mimo to oskarżona w nieujawnionych okolicznościach weszła w posiadanie tych środków i to w ilości aż 9 ampułek. Motyw działania oskarżonej nie jest znany, bowiem oskarżona nie ujawniła celu posiadania środków odurzających, korzystając ze swego uprawnienia do odmowy odpowiedzi na pytania w tym zakresie. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że okoliczności popełnienia czynu są jasne. Natomiast twierdzenia skarżącego, że posiadanie przez oskarżoną tych środków nie było związane z ich samodzielnym używaniem i dystrybucją, pozostają zatem gołosłowne i w istocie nieweryfikowalne. Brak jest podstaw do uznania, że oskarżona mogłaby kierować się motywacją, która w jakimkolwiek stopniu mogłaby wpłynąć na obniżenie stopnia jej zawinienia, czy mieć wpływ na niższy stopień społecznej szkodliwości czynu.

- indywidualne okoliczności łagodzące wskazywane przez obronę, na tle okoliczności obciążających, o jakich wypowiedział się Sąd I instancji w pisemnych motywach wyroku dotyczących omawianego rozstrzygnięcia, nie mogły mieć wymiernego wpływu na jego postać. Skarżący nie przywołał także okoliczności, które dotychczas nie byłyby Sądowi znane.

- orzeczenie wobec oskarżonej kary grzywny w liczbie 190 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 12 złotych nie sposób poczytywać za rażąco surowe, zwłaszcza jeśli za popełnienie czynu z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii przewidywana jest kara pozbawienia wolności do lat 3, a Sąd na podstawie art. 37a § 1 kk wymierzył karę o charakterze wolnościowym, co w samo sobie jest niewątpliwie korzystne dla oskarżonej.

- na podstawie powyższych rozważań uznać należało, że orzeczona sankcja karna odpowiada stopniowi zawinienia oskarżonej oraz stopniowi społecznej szkodliwości czynu, uwzględniając jednocześnie skuteczność powierzonych jej funkcji, w tym w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej, co odpowiada dyrektywom wymiaru kary, określonym w art. 53 kk.

- podkreślić należy, że wydanie orzeczenia reformatoryjnego w zakresie rozstrzygnięcia o karze byłoby zasadne wówczas, gdyby kara nie była tylko niewspółmierna, lecz ta niewspółmierność musiałaby nosić cechy rażącej, jednakże w sprawie niniejszej nie sposób się takiej dopatrzeć. Nadmienić ponadto trzeba, że sfera sędziowskiego wymiaru kary w pierwszej kolejności zarezerwowana jest dla sądu pierwszej instancji, który w tym zakresie orzeka biorąc przede wszystkim pod uwagę wskazania wynikające z art. 53 § 1 i 2 kk. Podważanie ocen dokonywanych w tej sferze możliwe jest jedynie w ramach zarzutu rażącej niewspółmierności kary z art. 438 pkt 4 kpk. Z tego względu kontrola instancyjna wyroku sądu pierwszej instancji w zakresie wymiaru kary powinna być dokonywana z uwzględnieniem szerokiego zakresu swobodnej oceny sądu co do tego, jaka kara będzie stanowiła trafną reakcję karną na przestępstwo. Ingerencja w płaszczyznę wymiaru kary wymaga zatem wykazania, że sąd

meriti naruszył dyrektywy wymiaru kary w taki sposób, że orzeczona kara jest nie tylko nieproporcjonalna, ale rażąco niewspółmierna w świetle prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary w danej sprawie. Nie wystarczy zatem wskazanie przez skarżącego, że sąd orzekający nie uwzględnił danej okoliczności istotnej z perspektywy zastosowania się do jednej z dyrektyw. Należy wykazać uchybienie na tyle doniosłe, że uwzględnienie prawidłowego znaczenia określonej dyrektywy wymiaru kary nakazywałoby orzec karę znacząco odbiegającą od tej, która została wymierzona w zaskarżonym wyroku (co do wysokości lub jej rodzaju) (por.

wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30 września 2024 r. II AKa 372/23).

- wobec powyższych ustaleń, zarzut obrońcy należało uznać za chybiony, a wniesioną apelację za niezasadną.

wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie I przez warunkowe umorzenie na podstawie art. 66 § 1 i 2 kk i art. 67 § 1 kk postępowania karnego wobec oskarżonej z ustaleniem okresu próby na jednego roku

Niezasadny

wobec niezasadności zarzutu podniesionego przez obrońcę oskarżonej, wniosek apelacyjny nie podlegał uwzględnieniu

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok w całości

apelacja obrońcy oskarżonej nie była zasadna, jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu, skutkujących zmianą bądź uchyleniem przedmiotowego wyroku

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

--------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Koszty procesu

III. Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 kpk zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 248 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, mając na względzie stawki wskazane w art. 8 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonej

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

cały wyrok

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana