Oskarżony twierdził, że nie jest osobą z monitoringu. Wyrok za kradzież utrzymany

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 11 lutego 2026r. sygn .akt II K 52/25

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Brak zarzutów

Wnioski

Uchylenie

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za nieudowodnione

X. X.

Wygląd opakowań skradzionych produktów kosmetycznych nie pokrywa się z wyglądem kosmetyków zabezpieczonych na nagraniu z monitoringu.

Wydruki opakowań produktów kosmetycznych

Wygląd, w szczególności zaś kolorystyka opakowań produktów kosmetycznych, tj. perfum widniejących na załączonych przez obrońcę wydrukach, wbrew twierdzeniom wyżej wymienionego odpowiada kolorystyce opakowań widocznych na zabezpieczonym nagraniu z monitoringu, opisanych w protokole oględzin na k. 48 – 49 akt sprawy, a jednocześnie nazwom handlowym perfum wskazanych w zawiadomieniu o możliwości popełnienia przestępstwa. Jednocześnie treść złożonych w tym zakresie zeznań X. I. w sposób kategoryczny wskazuje, o jakie perfumy i pojemności chodzi, w związku z czym sygnalizowane przez obrońcę wątpliwości pozostawały nieuzasadnione..

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. Oskarżony w apelacji nie sformułował wprost zarzutów odnoszących się do obrazy przepisów postępowania lub błędu w ustaleniach faktycznych. Podniósł jedynie, iż nie jest winny zarzucanego mu czynu i wskazał, że osobą ujawnioną na nagraniu z monitoringu nie jest on.

Niezasadny

Wniesiony środek odwoławczy był bezzasadny i nie zasługiwał na uwzględnienie. Podniesione przez autora apelacji argumenty wskazują, że zakwestionował on sposób dokonania przez Sąd I instancji oceny dowodów, a zatem naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć wpływ na jego treść, z czym zgodzić się nie można. Skarżący usiłował wykazać, że po pierwsze - nigdy nie był w D., po drugie – że to nie jego osoba widnieje na zapisie sklepowego monitoringu. W tym kontekście sygnalizował rozbieżności w wyglądzie, to jest dotyczące wzrostu, wagi, sposobu ubioru, koloru czy gęstości włosów. W ocenie Sądu II instancji, tak podniesione argumenty nie mogły zyskać aprobaty. Jednocześnie nie ujawniono w tracie kontroli instancyjnej uchybień o charakterze bezwzględnym, które mogłyby zobowiązać Sąd Odwoławczy do zmiany orzeczenia bądź jego uchylenia i zwrócenia sprawy do stadium postępowania przed Sądem I instancji.

Analiza zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd Rejonowy przeprowadził ocenę całokształtu materiału dowodowego zgodnie z wymogami art. 7 kpk, uwzględniając zarówno dowody przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. W tym kontekście należy wskazać, że twierdzenia oskarżonego zostały skutecznie podważone przez stanowcze i spójne zeznania X. I.. Nie sposób nie dostrzec, że świadek ten na każdym etapie postępowania w sposób jednoznaczny i pozbawiony jakichkolwiek wątpliwości identyfikował X. X. jako sprawcę zaboru towaru. Wymieniona co prawda nie znała ani nie widziała oskarżonego wcześniej, o czym sama nadmieniła, niemniej jednak rozpoznanie go jako sprawcy czynu podczas rozprawy było kategoryczne. I tak, w toku postępowania przygotowawczego X. I. zeznała, że po dokonaniu analizy zapisu monitoringu sklepowego stwierdziła, iż kamery zarejestrowały wizerunek około 50-letniego mężczyzny o krótkich, ciemnych włosach, ubranego w biało-czarną kurtkę oraz niebieskie spodnie, posiadającego na plecach niebieski plecak. Zarejestrowany mężczyzna wkładał artykuły do wewnętrznych kieszeni kurtki, a następnie opuścił sklep bez uiszczenia należności za zabrany towar. Podczas pierwszego przesłuchania przed Sądem (14.04.2025r.) podtrzymała wcześniejsze zeznania. Kluczowe dla prawidłowości ustaleń w zakresie sprawstwa oskarżonego były jednak zeznania późniejsze, to jest z dnia 29.01.2026r. To właśnie wówczas X. I. miała możliwość porównania wizerunku osoby, którą w dacie czynu zaobserwowała w sklepie, następnie na monitoringu, a finalnie przed Sądem. Z przedstawionej przez nią relacji wynika, że oskarżony przykuł jej uwagę w sklepie właśnie atypowym, „dziwnym” sposobem zachowania. Co istotne, podczas okazania oskarżonego w trakcie rozprawy, prowadzonej przy wykorzystaniu wideokonferencji, świadek bez wahania rozpoznała go jako mężczyznę utrwalonego na nagraniu z monitoringu oraz tego samego, którego wcześniej widziała na terenie sklepu wprost wskazując: „Ja go najpierw widziałam na żywo, a później dopiero na monitoringu. Ja nie mam wątpliwości co do tego, że to jest ta osoba…Ten mężczyzna, którego widziałam na monitoringu i ten, którego widziałam w sklepie to jest ta osoba, którą mi dzisiaj Sąd okazał” (k. 182). Z punktu widzenia trafności rozpoznania nie ma znaczenia, co sygnalizował obrońca w trakcie rozprawy, że okazanie to nie odpowiadało dyspozycji art. 173 kpk. Zważyć w tym miejscu należy, że X. I. nie znała oskarżonego, przez co nie ma żadnego uzasadnionego interesu w celowym obciążaniu go treścią swoich zeznań, a tym samym narażaniu się na odpowiedzialność karną. Treść jej zeznań prowadzi do wniosku, że rozpoznanie to było stanowcze i powtórzyła to na rozprawie dwukrotnie („Ja tego mężczyznę widziałam też jak wchodził do sklepu i po zapoznaniu się ponownie z zapisem nagrania i po porównaniu z wizerunkiem pana, z którym mamy połączenie w dniu dzisiejszym stwierdzam, że to jest ta sama osoba. Ja nie mam żadnych wątpliwości” – k. 182v. W tak zaistniałych okolicznościach wątpliwości co do osoby sprawcy, słusznie zdaniem Sądu I instancji, należało wykluczyć. I to pomimo konsekwentnych deklaracji oskarżonego, w tym również artykułowanych podczas rozprawy odwoławczej. Sąd Okręgowy zwraca uwagę, że sam tylko deklarowany przez oskarżonego odmienny sposób ubioru nie mógł być decydujące dla wyprowadzenia wniosków takich jakich oczekiwał. Podobne uwagi należy odnieść do fryzury – Sąd Okręgowy bynajmniej nie stwierdził, by osoba widniejąca na nagraniu posiadała tzw. łysinę, gdyż raczej był to sposób zaczesania włosów. Notabene, w trakcie rozprawy przed Sądem II instancji oskarżony posiadał jeszcze inną fryzurę, kompletnie różną od tej widocznej i na załączonej do akt fotografii, i na nagraniu z monitoringu, ale to przecież sprawstwa nie wyklucza. Innymi słowy, nie sposób podzielić stanowisko skarżącego, jakoby samodzielnie wskazywane przez niego różnice w wyglądzie, odnoszące się do koloru czy gęstości włosów, mogły skutecznie podważyć jednoznaczną identyfikację dokonaną przez świadka. Ocena tych okoliczności dokonana przez Sąd Rejonowy odpowiada zasadom swobodnej oceny dowodów określonym w art. 7 kpk i nie daje podstaw do przyjęcia, że doszło do błędnej identyfikacji sprawcy. Z pewnością nie jest też tak, że o uznaniu winy oskarżonego zadecydowała jego uprzednia, wielokrotna karalność za przestępstwa przeciwko mieniu, co usiłował sugerować.

W powyższych okolicznościach brak było podstaw do sięgania do dowód z opinii specjalistycznej, a zatem decyzja Sądu Rejonowego o oddaleniu tego wniosku dowodowego była słuszna. Dopuszczenie takiego dowodu w sytuacji, gdy bezspornie na sprawstwo oskarżonego wskazywał dotychczas zgromadzony materiał dowodowy, byłoby nieuzasadnione, generowałoby dodatkowe koszty oraz skutkowało nieuzasadnionym przedłużeniem postępowania.

Mając na uwadze całokształt ujawnionego w sprawie materiału dowodowego oraz granice kontroli instancyjnej, Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień, które mogłyby skutkować zmianą bądź uchyleniem zaskarżonego wyroku. Przeprowadzona przez Sąd Rejonowy ocena dowodów odpowiada wymogom określonym w art. 7 k.p.k., pozostaje zgodna z zasadami logiki, wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a jej tok rozumowania został w sposób wyczerpujący przedstawiony w pisemnym uzasadnieniu. Apelacja stanowi natomiast wyłącznie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji i wbrew twierdzeniom skarżącego, stanowi tylko i wyłącznie przyjętą przez niego linię obrony.

W apelacji wnioski nie zostały sformułowane wprost, jednak treść środka odwoławczego wskazuje, że jego autor wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie od popełnienia zarzucanego czynu, względnie jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania

Niezasadny

Bezzasadność zarzutów apelacji warunkowała bezzasadność wniosku.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 11 lutego 2026r. sygn. akt II K 52/25 w zaskarżonej części.

Bezzasadność wniesionej apelacji oraz brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Koszty procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

II. III.

Sąd na podstawie §17 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 763 z późn. zm.). zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. X. F. kwotę 1033,20 złotych (w tym kwotę 193,20 zł tytułem podatku VAT) tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu wykonywaną na rzecz oskarżonego w postępowaniu odwoławczym.

Z uwagi na fakt, iż oskarżony obecnie odbywa karę pozbawienia wolności, ze względów słuszności, należało zwolnić go od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze na podstawie art. 624 § 1 kpk.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Cały wyrok

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Brak zarzutów

Wnioski

Uchylenie

Zmiana