Apelacja obrońcy nie zmieniła wyroku za uszczerbek na zdrowiu, oskarżony zapłaci koszty

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w mińsku Mazowiecki z dnia 5 listopada 2025 r. w sprawie II K 1077/23

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

----

----------------------

--------------------------------------------------------------

--------------

--------------

Fakty uznane za nieudowodnione

---------

----------------------

--------------------------------------------------------------

--------------

--------------

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

------------------

-------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

------------------

-------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Zarzuty

1. I. obraza przepisów prawa procesowego mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 4 kpk; art. 5 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk art. 424 § 1 pkt. 1 kpk polegającą na nie wzięciu pod uwagę przy ferowaniu wyroku wszystkich ujawnionych w toku przewodu sądowego i mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie okoliczności, oparciu poczynionych ustaleń faktycznych na dowolnie przeprowadzonej ocenie dowodów oraz wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, niedostatecznym uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy w tym okoliczności dla oskarżonego ewidentnie korzystnych, rozstrzygnięciu niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, nienależytej analizie i ocenie poszczególnych dowodów, w szczególności dowodu z konsekwentnych i szczerych wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadków m.in.: Ł. H., O. H., K. W. oraz O. K., uznaniu za udowodnione faktów nie mających wystarczającego oparcia w dowodach i nie wskazaniu w sposób należyty dlaczego Sąd nie uznał dowodów przemawiających przeciwko sprawstwu i winie oskarżonego, co doprowadziło do niesłusznego przyjęcia, że C. O. dopuścił się przypisanego mu nieprawomocnym wyrokiem czynu;

II. błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść zaskarżonego orzeczenie wyrażający się w dowolnym i błędnym przyjęciu, że C. O. w dniu 21 lipca 2023r. około godziny 15:30, na skrzyżowaniu ulic w R. dokonał uszkodzenia ciała Ł. H. poprzez stosowanie przemocy fizycznej, gdy całokształt zebranego materiału dowodowego nie pozwalał na takie kategoryczne ustalanie.

Niezasadny

- w tym miejscu należy podnieść, że istotą kontroli odwoławczej, jaką dokonuje sąd drugiej instancji nie jest ponowne, merytoryczne rozpoznawanie sprawy - przeprowadzanie oceny materiału dowodowego i dokonywanie ustaleń faktycznych, lecz ocenienie trafności skarżonego wyroku przez pryzmat zarzutów apelacyjnych i uchybień uwzględnianych z urzędu (postanowienie SN z 7.06.2017 r., III KK 93/17, LEX nr 2375930),

- obrońca nie był w stanie na łamach pisemnej apelacji skutecznie przekonać Sądu Odwoławczego o słuszności swoich twierdzeń wyrażonych w treści zarzutów.

Wprawdzie kwestionując prawidłowość pierwszoinstancyjnego postępowania, apelujący wskazał, jakich rzekomych uchybień w zakresie oceny dowodów sąd meriti miałby się dopuścić, jednak wywody sprowadzające się w zasadzie do zanegowania obciążającego C. O. materiału dowodowego, nie mogły znaleźć uznania tut. Sądu. Nie sposób bowiem podzielić intencjonalnych i niepopartych żadnymi obiektywnymi dowodami twierdzeń obrony, jakoby niewiarygodne były spójne i logiczne zeznania świadków oskarżenia, które korespondowały z pozostałą częścią uznanego za wiarygodny materiału dowodowego, a na wiarę zasłużyły wyłącznie dowody przemawiające na korzyść oskarżonego - a do tego wywody zawarte w apelacji zmierzały,

- relacja jaką przedstawiła świadek, tj. K. W., a mianowicie, że będąc na balkonie u swojej koleżanki widziała, jak oskarżony uderzał przedmiotem przypominającym pręt pokrzywdzonego Ł. H. jest wiarygodna. Świadek została przesłuchana w sposób szczegółowy i obszerny i brak było podstaw do uznania, że zeznania cechowały się stronniczością czy brakiem obiektywizmu. Świadek w sposób stanowczy wskazała, że używa okularów jedynie do czytania, a miejsce zdarzenia było dla niej widoczne. Nie można też zapomnieć, że przebieg zdarzenia opisany przez tego świadka znajduje pełne odzwierciedlanie w zeznaniach pokrzywdzonego, choćby w zakresie zachowania oskarżonego czy głośnego wzywania pomocy przez Ł. H.. Zeznania pokrzywdzonego znajdują zaś potwierdzanie w nieosobowym materiale sprawy, m.in. w postaci dokumentacji medycznej czy opinii biegłego. Nie było zatem powodów wobec których Sąd I instancji, miałby wyciągnąć inne wnioski, aniżeli te które zawarł w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, tj. odmówić wiary pokrzywdzonemu i świadkom oskarżenia. Sąd Okręgowy nie dostrzegł, aby ocena zgromadzonych dowodów została przeprowadzona w oderwaniu od okoliczności sprawy, zupełnie dowolnie. Zdaniem tut. Sądu była to ocena swobodna, w pełni zgodna z dyrektywami określonymi w art. 7 kpk. Sam fakt wcześniejszego, czy późniejszego zgłoszenia inkryminowanego zachowania organowi ścigania nie powoduje z góry niewiarygodności osoby zgłaszającej. Należy zważyć na sytuację, w jakiej znalazł się pokrzywdzony, tj. do dnia 4 sierpnia 2023 roku przebywał w szpitalu, a zawiadomienie złożył tuż po jego opuszczeniu tj. 5 sierpnia 2023 roku. Warto zwrócić uwagę także na fakt już przytoczony w niniejszych rozważaniach, a mianowicie, iż lekarz stwierdził, że doszło do urazów (k. 8-14), nadto z opinii sądowo – lekarskiej wynika, że obrażenia, których doznał pokrzywdzony mogły powstać w wyniku urazów czynnych, w okolicznościach przez niego podanych,

- zeznania N. S. osoby obcej dla stron stanowiły uzupełnienie relacji pokrzywdzonego, która od niego na miejscu usłyszała, że został pobity pałką, a posiadając przeszkolenie medyczne uznała, że widoczne obrażenia u pokrzywdzonego miały charakter „świeżych”,

- z kolei odmówienie wiary wyjaśnieniom złożonym przez oskarżonego czy ustalenie, że zeznania O. K. nie wykluczają sprawstwa oskarżonego nie może być utożsamiane ze złamaniem zasady bezstronności sądu, bowiem odmowa przyznania waloru wiarygodności niektórym z przeprowadzonych dowodów, przy jednoczesnej aprobacie i uwzględnieniu innych dowodów, jest niczym więcej niż realizacją przysługującego sądowi orzekającemu uprawnienia w ramach czynienia ustaleń faktycznych, z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów (wyrok SA w Warszawie z 17.09.2021 r., II AKa 292/20, LEX nr 3287759). Oczywistym jest, że oskarżeni mają prawo przyjąć swoistą linię obrony, jest to ich prawo, zagwarantowane m.in. w Konstytucji, nie muszą dostarczać dowodów na swoją niekorzyść, jednakże podnoszenie zarzutu opartego jedynie na odmiennej ocenie dowodów dokonanej przez skarżącego, bez wskazania błędów natury faktycznej, logicznej, usterek w rozumowaniu, oparcia się na nieujawnionym materiale dowodowym albo oparcie się tylko na części materiału dowodowego, nie może prowadzić do podważenia wyroku Sądu I instancji. We wniesionej apelacji skarżący tak jednak czynił, skoro przedstawił jedynie własną, odmienną od dokonanej przez Sąd I instancji ocenę dowodów i to jeszcze taką, która nie respektowała wymogu uwzględnienia całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności. Ten przewidziany w art. 410 k.p.k. obowiązuje nie tylko sąd przy rozstrzyganiu konkretnej sprawy, ale także powinien być przestrzegany w środkach odwoławczych przez skarżących. Bez tego zawarte tam rozważania zawsze będą oceniane jako nieuprawnione, a więc i dowolne (postanowienie SN z 22.05.2019 r., II KK 135/19, LEX nr 2671513), a skarżący nie wykazał w żaden sposób, że obrażenia mogły powstać w innych okolicznościach niż wskazane przez pokrzywdzonego,

- pisemne uzasadnienie Sądu I instancji odpowiada wymogom art. 424 kpk oraz umożliwia kontrolę odwoławczą, co świadczy o bezzasadności zarzutu,

- zdaniem Sądu Okręgowego, treść pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie ujawnia, ażeby Sąd Rejonowy powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych i rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Sąd Okręgowy również takich wątpliwości nie dostrzega. W tym miejscu należy podnieść, że jeżeli pewne ustalenia faktyczne są zależne od dania wiary lub odmówienia jej określonym dowodom, to nie można mówić o naruszeniu art. 5 § 2 kpk, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów mogą być rozstrzygane jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach swobodnej oceny dowodów wynikającej z treści art. 7 kpk (wyrok SN z 11.10.2002 r., V KKN 251/01, LEX nr 56836),

- wobec powyżej przytoczonych powodów, pozostałe zarzuty obrazy przepisów postępowania jako niezasadne nie mogły doprowadzić do zmiany zaskarżonego wyroku,

- skoro więc Sąd meriti nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów to brak jest również podstaw do kwestionowania dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych (wyrok SA w Warszawie z 30.07.2015 r., II AKa 171/15, LEX nr 1797208),

- we wniesionym środku odwoławczym brak było zarzutu dotyczącego niewspółmierności pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia o karze. W ocenie Sądu Okręgowego nie zaistniały także przesłanki z art. 440 kpk które uprawniałyby do ingerencji w tą cześć wyroku. Dlatego też, przy wyczerpującym wywodzie Sądu Rejowego w części dotyczącej kary, odstąpiono od zupełnie abstrakcyjnego omawiania tej kwestii w niniejszych rozważaniach, podzielając w tym względzie stanowisko proceduralne Sądu Apelacyjnego w Lublinie wyrażone w wyroku z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. II AKa 275/17 (Legalis Numer 1728581). Podkreślić należy, że Sąd meriti w uzasadnieniu wyroku w sposób logiczny i przekonujący uzasadnił swoje stanowisko odnośnie podstaw faktycznych i prawnych zasądzonego zadośćuczynienia. Skarżący nie przedstawił żadnych racjonalnych, merytorycznych argumentów, które mogłyby zasadnie kwestionować rozstrzygnięcie Sądu I instancji w omawianym zakresie. Charakter doznanych obrażeń, konieczność korzystania z pomocy lekarskiej, cierpienie fizyczne, konieczność przyjmowania leków przemawiały za orzeczeniem zadośćuczynienia we wskazanej w orzeczeniu wysokości.

o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu,

Niezasadny

niezasadność podniesionych zarzutów warunkowała decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonego wyroku.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 5 listopada 2025 r. w sprawie II K 1077/23 – w całości

zarzuty apelacji obrońcy okazały się w całości bezzasadne, zaś Sąd Okręgowy nie dostrzegł, ażeby w sprawie zachodziły podstawy do zmiany wyroku na podstawie okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

----------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Koszty procesu

II. - apelacja obrońcy oskarżonego okazała się całkowicie bezzasadna, zatem zgodnie z art. 636 § 1 kpk oskarżony ponosi koszty procesu za postępowanie odwoławczego w całości.

- z tych powodów Sąd Okręgowy uwzględnił wniosek pełnomocnika i zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela prywatnego kwotę 840 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym;

- wysokość należności została ustalona zgodnie z kryteriami z § 15 i § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.).

III. - apelacja obrońcy oskarżonego okazała się całkowicie bezzasadna, zatem zgodnie z art. 636 § 1 kpk oskarżony ponosi koszty sądowe postępowania odwoławczego w całości. Warto podkreślić, że z przepisu art. 636 kpk wynika zasada obciążenia osób skazanych kosztami sądowymi, zaś odstępstwo od niej winno mieć wyjątkowy charakter, uwarunkowany istnieniem przesłanek z art. 624 § 1 kpk (wyrok SA we Wrocławiu z 18.06.2019 r., II AKa 92/19, LEX nr 2718331). W stosunku do osób oskarżonych takich przesłanek Sąd Okręgowy nie dostrzegł.

- z tych względów na podstawie art. 3 ust. 2 i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 480 zł tytułem opłaty za II instancję i 20 zł wydatków.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok w całości

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Co do winy

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana