Oskarżony jechał z 1,25 mg/l alkoholu i czterema pasażerami. Wyrok utrzymany

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 19 lutego 2026 r. sygn. akt. II K 205/25.

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Treść zarzutów z apelacji obrońcy:

rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu wyrażającą się w wymierzeniu kary 9 miesięcy pozbawienia wolności z pominięciem niektórych dyrektyw jej wymiaru i okoliczności łagodzących,

Niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem podniesione w niej zarzuty stanowią wyłącznie polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi i właściwą oceną dowodów dokonaną przez Sąd I instancji, nie wykazując przy tym uchybień mogących skutkować zmianą lub uchyleniem zaskarżonego wyroku.

Powyższe dotyczy również rozmiaru kary pozbawienia wolności orzeczonej w pkt I -ym zaskarżonego wyroku. Do rażącej niewspółmierności kary dochodzi bowiem wtedy, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można przyjąć, że zachodzi wyraźna - nie dająca się zaakceptować - różnica między karą wymierzoną a karą, jaką należałoby wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary. Chodziłoby m.in. o sytuacje, w których kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego

(Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2023 r. II ZK 86/22).

Stosując przytoczone wyżej wskazania do realiów przedmiotowej sprawy i oskarżonego W. G., to co najwyżej należy się zgodzić ze stanowiskiem apelującego, że można by rozważać rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec jego mocodawcy kary, ale jedynie w aspekcie jej zbytniej łagodności. W sprawie mamy bowiem do czynienia z tak istotnymi i znaczącymi okolicznościami obciążającymi, że należałoby oczekiwać dużo wyższej sankcji w odniesieniu do oskarżonego, a już na pewno, ze strony oskarżyciela publicznego podjęcia działań do tego zmierzających. Na bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez W. G. składaj się bowiem:

- prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie całkowitego upojenia – 1,25 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, wielokrotnie przekraczającym próg stanu nietrzeźwości, a więc zachowaniu stwarzającym realne zagrożenie dla bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego,

- w kierowanym przez oskarżonego samochodzie znajdowało się 4 pasażerów, którzy również byli narażeni na potencjalne skutki nieodpowiedzialnego zachowania oskarżonego.

- czas i miejsce popełnienia przestępstwa: teren zabudowany, godziny przedpołudniowe, gdy natężenie ruchu jest znaczne.

Dokonując natomiast oceny argumentacji zawartej w apelacji a odnoszącej się do postawy, cech osobowościowych i dotychczasowego sposobu życia oskarżonego:

-faktem jest, że oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, jednakże nie miało to żadnego wpływu na bieg postępowania w sytuacji, gdy został zatrzymany „na gorącym uczynku”, w trakcie kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości,

- pojęcie „młodości” nie definiuje wieku w jakim należy go liczyć, niemniej nie sposób uznać, aby 34 - letni w chwili popełnienia przestępstwa oskarżony był na tyle niedojrzałą emocjonalnie i życiową osobą, aby zaliczyć to na jego „błędy młodości”,

- oskarżony wyraził skruchę, chęć poprawy i zmianę swojego postępowania, jednakże nie daje to żadnych gwarancji czy faktycznie będzie miało to miejsce skoro już w przeszłości oskarżony był 5-krotnie karany (ostatni raz 2 lutego 2022 roku za kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości) i pomimo nawet pobytu w zakładzie karnym (opuścił go 1 sierpnia 2023 roku) po raz kolejny dopuścił się przestępstwa.

Dlatego mając na względzie przytoczone wyżej okoliczności, Sąd Okręgowy nie widział żadnych przesłanek do weryfikowania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec W. G. i wymierzenia jej we wnioskowanej przez apelującego dolnej granicy ustawowego zagrożenia tj. 3 miesięcy. Oskarżony bowiem swoim dotychczasowym zachowaniem polegającym na wielokrotnym naruszeniu porządku prawnego wykazał, że niezbędne jest stosowanie wobec niego surowszej sankcji, niż wnioskował to autor apelacji. Jednocześnie wymierzona kara 9 miesięcy pozbawienia wolności nie może zostać uznana za nadmiernie surową. Jest to kara ukształtowana na poziomie zbliżonym do dolnych granic ustawowego zagrożenia i odpowiada dyrektywom wymiaru kary określonym w art. 53 k.k. Samo przekonanie obrońcy o wystarczalności łagodniejszej reakcji karnej nie może przesądzać o konieczności jej zastosowania, zwłaszcza wobec charakteru popełnionego czynu oraz potrzeby realizacji celów prewencji generalnej w sprawach dotyczących przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji.

Wniosek z apelacji wniesionej przez obrońcę, o:

zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie kary 3 miesięcy pozbawienia wolności.

Niezasadny

wobec niezasadności zarzutu podniesionego przez obrońcę, wniosek apelacyjny nie zasługiwał na uwzględnienie, co szczegółowo zostało rozważone we wcześniejszej części uzasadnienia.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok w całości utrzymano w mocy.

Wniesiona apelacja nie była zasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających z urzędu.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Koszty procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

II. Sąd Okręgowy, na mocy art. 636§1 kpk, art. 2 ust.1 pkt 3 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych oraz §1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości sposobu obliczania wydatku Skarbu Państwa w postępowaniu karnym, zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 180 złotych tytułem opłaty za

II instancję oraz 20 złotych wydatków postępowania odwoławczego.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wymiar kary

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana