Sąd utrzymał uniewinnienie T. L., odmowa wydania pojazdów to nie ukrywanie mienia

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 26 marca 2026 r. w sprawie II K 487/25

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. Wyrokowi zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść polegający na błędnym uznaniu, że oskarżony T. L. swoim zachowaniem nie wypełnił znamion przestępstwa z art. 300 § 2 k.k., co doprowadziło do uniewinnienia oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, podczas gdy prawidłowa ocena okoliczności sprawy i zgromadzonego w jej toku materiału dowodowego, prowadzi do wniosku, iż oskarżony zrealizował znamiona w/wym. występku, doprowadzając swoim działaniem, polegającym na ukryciu w/w pojazdów i uniemożliwienie w ten sposób sprzedaży w/w ruchomości, które były przedmiotem zajęcia egzekucyjnego administracyjnego, do udaremnienia zaspokojenia swojego wierzyciela Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w H..

Niezasadny

Analiza akt postępowania w świetle złożonego środka odwoławczego skutkowała uznaniem podniesionego przez oskarżyciela publicznego zarzutu za niezasadny, a tym samym przemawiała za nieuwzględnieniem wniesionej apelacji.

Na wstępie należy podnieść, iż w ocenie Sądu Okręgowego, postępowanie pierwszoinstancyjne zostało przeprowadzone w sposób staranny, prawidłowy i zgodny z przepisami prawa. Sąd I instancji rozważył całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który ocenił swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. W efekcie należy uznać, że w niniejszej sprawie Sąd nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów, a tym samym nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, mogącego mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia.

Według apelującego w oparciu o prawidłowo dokonaną ocenę materiału dowodowego należałoby uznać, iż T. L. ukrywał przed pracownikiem Urzędu Skarbowego pojazdy poprzez niewpuszczanie go każdorazowo na posesje, poprzez nieokazywanie, czy nie zostały one zniszczone bądź uszkodzone, poprzez nietrzymanie pojazdów w miejscu widocznym każdorazowo dla pracownika Urzędu Skarbowego czy zmienianie ich lokalizacji (o czym miałby świadczyć jednorazowy fakt nieujawnienia pojazdów przez pracownika Urzędu Skarbowego) – który to stan faktyczny w konsekwencji udaremnienia podjęcia próby egzekwowania z zajętych przedmiotów zabezpieczonych wierzytelności miałby wyczerpywać znamiona przestępstwa opisanego w dyspozycji art. 300 § 2 k.k. W ocenie Sądu Okręgowego nie sposób zgodzić się z powyższym twierdzeniem skarżącego.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN pojęcie ukrywania odnosi się do umieszczenia kogoś lub czegoś w miejscu niewidocznym, bezpiecznym. Ponadto, jak wskazuje doktryna i orzecznictwo w odniesieniu do art. 300 k.k., pojęcie to może przybrać dwojaką formę – fizycznego umieszczenia rzeczy ruchomej w takim miejscu, aby jej odnalezienie było utrudnione bądź zatajenia samego faktu istnienia lub posiadania danej rzeczy (

por. M. Kulik [w:] Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, red. M. Mozgawa, Gdańsk 2026, art. 300). Jednocześnie wskazuje się, iż pojęcie to rozumiane jest jako czynności zmierzające do ukrycia lub ułatwiające ukrycie składników majątkowych, które to czynności skutkują utrudnieniem lub uniemożliwieniem ich wykrycia (

por. M. Currit, 1.3. Ustawowe znamiona strony przedmiotowej [w:] Pokrzywdzenie wierzyciela przez dłużnika. Przestępstwa z art. 300 i 301 § 1 k.k., Warszawa 2021). Ponadto w doktrynie podkreśla się, iż w przypadku ukrywania sprawca podejmuje czynności mające na celu zamaskowanie mienia lub w inny sposób stwarza pozory braku posiadania określonego mienia (

T. Oczkowski [w:] Kodeks karny. Komentarz, wyd. IV, red. V. Konarska-Wrzosek, Warszawa 2023, art. 300).

W związku z powyższym należało przyznać rację Sądowi Rejonowemu co do przeprowadzonej oceny dowodów i faktów z nich wynikających oraz przytoczonej na jej poparcie argumentacji, która była dostateczna i trafna. Sąd I instancji jasno i logicznie wypowiedział się co do wniosków płynących z ocenionych dowodów, opisując jednocześnie fakty, za którymi przedmiotowe dowody przemawiały. Mając na uwadze powyższe, w sprawie nie pozostały także żadne nieusuwalne wątpliwości, które należałoby rozstrzygnąć zgodnie z rządzącymi taką sytuacją regułami. Na marginesie należy zaznaczyć, iż demontaż i wyrejestrowanie jednego z pojazdów nastąpiło po dacie wskazanej w zarzucie aktu oskarżenia, a więc czynność ta nie mogła podlegać ocenie jako mająca bądź nie znaczenie dla zasadności tego zarzutu. Mając na względzie całokształt materiału dowodowego Sąd II instancji zgadza się z twierdzeniem Sądu

meriti, iż zachowanie T. L. nie stanowiło ukrywania przedmiotów, a więc nie wypełniło znamion strony przedmiotowej czynu z art. 300 § 2 k.k. Choć oskarżony rzeczywiście nie współpracował z pracownikiem Urzędu Skarbowego w zakresie prowadzonych przez niego działań, a wręcz im przeciwdziałał, odmawiając jego wpuszczenia na posesję i oddania pojazdów, to nie sposób uznać, że je chował, podejmował działania uniemożliwiające ustalenie miejsca ich przechowywania i aby takim swoim zachowaniem udaremnił zaspokojenie wierzyciela Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. poprzez ukrycie pojazdów. Art. 300 § 2 kk, którego popełnienie oskarżonemu zarzucono, nie przewiduje zaś odpowiedzialności karnej za każdego rodzaju utrudnianie lub uniemożliwianie wierzycielowi zaspokojenia, ale przez zamknięty katalog działań, bez wskazania, że tylko w szczególności, ale wyłącznie poprzez umyślne „usuwanie, ukrywanie, zbywanie, darowanie, niszczenie, rzeczywiste lub pozorne obciążenie albo uszkodzenie składników swojego majątku” W przedmiotowej sytuacji nie zasługiwały zatem na uwzględnienie zarzuty skarżącego, które opierały się co do zasady wyłącznie na twierdzeniu, że brak współpracy i odmowa dobrowolnego wydania rzeczy to ich ukrywanie i że przez brak podporządkowania się oskarżony wyczerpał którekolwiek ze wskazanych znamion strony przedmiotowej.

W konsekwencji Sąd Okręgowy uznał, że ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy są prawidłowe, znajdują pełne oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz stanowią właściwą podstawę do przyjęcia, iż oskarżony swoim ustalonym zachowaniem nie wyczerpał znamienia „ukrywania” określonego w art. 300 § 2 k.k. Apelacja nie wskazała argumentów, wykazujących nieprawidłowość takich ustaleń i subsumpcji, nie wykazała też innych uchybień, mogących skutkować postulowanym uchyleniem zaskarżonego wyroku, wobec czego wyrok ten należało utrzymać w mocy.

O uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim do ponownego rozpoznania

Niezasadny

Z uwagi na niezasadność podniesionego zarzutu, wniosek apelacyjny nie zasługiwał na uwzględnienie.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Cały wyrok

Wskazano w rubryce 3.1. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Koszty procesu

Punkty II, III wyroku

Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie w mocy wyroku uniewinniającego, o kosztach postępowania odwoławczego rozstrzygnięto na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego T. L. 840 złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem obrońcy z wyboru w postępowaniu odwoławczym, wg stawki wskazanej w § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.).

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok w całości

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie