Sąd Okręgowy w Siedlcach utrzymał karę 1 roku i 6 miesięcy za atak nożem

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 16 marca 2026 roku w sprawie II K 479/25

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Brak zarzutów

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. Oskarżony w swej osobistej apelacji nie sformułował konkretnych zarzutów, podniósł jednak okoliczności, które jego zdaniem, przemawiają za wymierzeniem mu kary łagodniejszej. Ponadto zakwestionował decyzję Sądu Rejonowego o oddaleniu wniosków dowodowych o przesłuchanie świadków, bowiem w jego ocenie przeprowadzenie tych dowodów mogłoby skutkować łagodniejszym rozstrzygnięciem w zakresie orzeczonej kary.

Pełna treść apelacji na kartach 217-217v akt sprawy.

Niezasadny

Stanowisko oskarżonego wyrażone we wniesionej apelacji jako niezasadne, nie zasługiwało na uwzględnienie. Wskazywane przez skarżącego okoliczności nie mogły wpłynąć na treść wyroku wydanego przez Sąd I instancji w zaskarżonej części. Sąd Rejonowy podjął słuszną decyzję w zakresie złożonych przez oskarżonego wniosków dowodowych oddalając je, jako niemających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd Okręgowy odniósł się do tej kwestii również w toku rozprawy apelacyjnej, odstępując na podstawie art. 368 § 2 k.p.k. od ich rozpoznania. Nawiązując do argumentacji oskarżonego dotyczącej zasadności przesłuchania świadków Z. G. i H. E. uznać należało, że skarżący nie wykazał dostatecznej korelacji pomiędzy okolicznościami na jakie mieliby zeznawać świadkowie, a istotą przypisanego mu czynu, skoro z akt sprawy nie wynika, aby pokrzywdzony miał jakiekolwiek powiązania z sytuacją opisywaną przez oskarżonego, a odnoszącą się do jego konfliktu z członkami środowiska kibicowskiego czy też okolicznością pobicia ojca oskarżonego. Jak wynika z uwzględnionego materiału dowodowego, pokrzywdzony był osobą zupełnie przypadkową, nie znał oskarżonego, podobnie jak pasażerowie jego samochodu, toteż te zdarzenia nie mają ze sobą żadnego związku.

Odnosząc się do stwierdzeń skarżącego zmierzających do wykazania zasadności zmiany zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczonej wobec niego kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności poprzez wymierzenie kary łagodniejszej, wskazać należy, że są one nietrafne i bezpodstawne. Próba usprawiedliwienia swojego zachowania poprzez wskazanie, że oskarżony czuł zagrożenie z powodu innych, wcześniej zaistniałych zdarzeń, nijak ma się do okoliczności niniejszej sprawy, gdy jak już wykazano w poprzednim akapicie, pokrzywdzony był dla oskarżonego osobą obcą, przypadkowo pojawił się w miejscu zdarzenia, to oskarżony zaś swoim zachowaniem spowodował, że K. M. podjechał do niego, by dowiedzieć się o przyczynę jego zachowania (oskarżony krzyknął i machnął w jego kierunku ręką). W kontekście powyższego należy przyjąć, że nie istniała żadna racjonalna przesłanka aby przyjąć, że pokrzywdzony stanowił dla oskarżonego jakiekolwiek zagrożenie, że sprowokował oskarżonego, czy też miałby być powiązywany z przedstawianym przez oskarżonego konfliktem ze środowiskiem kibicowskim z V.. Zgodzić należało się z Sądem Rejonowym, że jedyną okolicznością łagodzącą dla M. G. (1) jest jego przyznanie się do winy, jednakże na tle okoliczności obciążających, ma ona marginalne znaczenie. Jak słusznie ustalono, oskarżony działał w warunkach recydywy, a także dopuścił się występku chuligańskiego w rozumieniu art. 115 § 21 k.k. Sąd

meriti słusznie uznał, że adekwatną podstawą do nadzwyczajnego obostrzenia kary jest art. 57a § 1 k.k., który w pełni oddaje realia zdarzenia będącego przedmiotem sprawy. Z pola widzenia nie można tracić tego, że oskarżony dotychczas wielokrotnie karany, w tym za czyny podobne, wobec którego orzekano już kary bezwzględnego pozbawienia wolności, w dalszym ciągu wchodzi w konflikty z prawem, prezentując tym samym niezwykle lekceważący stosunek do porządku prawnego. W niniejszej sprawie oskarżony zaatakował pokrzywdzonego niebezpiecznym narzędziem, za jakie niewątpliwie należy uznać nóż, zagrażającym jego zdrowiu, a nawet i życiu. W tej sytuacji, reakcja karnoprawna na zachowanie oskarżonego powinna być stanowcza, uwzględniająca jednocześnie stopień społecznej szkodliwości czynu oraz stopień zawinienia sprawcy, który nie był niczym ograniczony. Oskarżony miał pełną świadomość bezprawności swojego zachowania i możliwych konsekwencji prawnych, tym bardziej jeśli zważyć na jego dotychczasowe konflikty z prawem, potwierdzone wyrokami skazującymi.

W ocenie Sądu Okręgowego, wymierzona kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności te warunki spełnia, albowiem odpowiada dyrektywom wymiaru kary wskazanym w art. 53 k.k., w tym w zakresie realizowania funkcji prewencji indywidualnej, której nie spełniły dotychczas orzekane wobec oskarżonego kary. W kontekście kwestionowanego rozstrzygnięcia o karze dodatkowo podkreślić trzeba, że sfera sędziowskiego wymiaru kary w pierwszej kolejności zarezerwowana jest dla sądu pierwszej instancji, dlatego też kontrola instancyjna wyroku w zakresie wymiaru kary powinna być dokonywana z uwzględnieniem szerokiego zakresu swobodnej oceny sądu co do tego, jaka kara będzie stanowiła trafną reakcję karną na przestępstwo. Ingerencja w płaszczyznę wymiaru kary wymaga wykazania, że sąd meriti naruszył dyrektywy wymiaru kary w taki sposób, że orzeczona kara jest nie tylko nieproporcjonalna, ale rażąco niewspółmierna w świetle prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary w danej sprawie. Nie wystarczy zatem samo wskazanie przez skarżącego, że sąd orzekający nie uwzględnił określonej okoliczności istotnej z perspektywy zastosowania się do jednej z dyrektyw. Należy wykazać uchybienie na tyle doniosłe, że uwzględnienie prawidłowego znaczenia określonej dyrektywy wymiaru kary nakazywałoby orzec karę znacząco odbiegającą od tej, która została wymierzona w zaskarżonym wyroku (co do wysokości lub jej rodzaju) (por.

wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30 września 2024 r. II AKa 372/23). Z uwagi na powyższe i omówione dotychczas okoliczności, Sąd Okręgowy uznał, że kara orzeczona wobec M. G. (1) przez Sąd I Instancji jest dostosowana do ustalonych okoliczności sprawy, stopnia społecznej szkodliwości czynu, stopnia zawinienia sprawcy, co czyni wniesiony przez niego środek odwoławczy niezasadnym.

Wniosek o zmianę wyroku w części dotyczącej wymiaru kary na łagodniejszą, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności łagodzących.

Niezasadny

Wobec niezasadności zarzutów podniesionych przez oskarżonego, wniosek apelacyjny nie zasługiwał na uwzględnienie.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok w zaskarżonej części.

Apelacja oskarżonego jako bezzasadna nie została uwzględniona. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Koszty procesu

II, III.

Oskarżony w postępowaniu odwoławczym był reprezentowany przez obrońcę wyznaczonego z urzędu, toteż zasadnym było zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz adw. Z. V. kwoty 1033,20 złotych (w tym 193,20 złotych podatku VAT) zgodnie ze stawką wskazaną w § 17 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok skazujący, przy czym mając na względzie brak stałego zatrudnienia oskarżonego i brak majątku, z którego mogłyby zostać uregulowane przedmiotowe koszty, pozostawanie przez niego w izolacji penitencjarnej i orzeczenie kary bezwzględnego pozbawienia wolności oraz zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonego, z uwagi na treść art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, ustalając, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w części co do rozstrzygnięcia o karze

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Brak zarzutów

Wnioski

Zmiana