Sąd utrzymał wyrok za wzajemne naruszenie nietykalności na stacji paliw

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 25 listopada 2025 r. w sprawie II K 525/25

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel prywatny

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

Na niekorzyść

W całości

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

1. V. F.,

Z. N. (1),

V. E. (1)

Pomiędzy oskarżonymi doszło do wzajemnego naruszenia nietykalności cielesnej, każdy z uczestników był aktywny podczas zdarzenia. B. B. i W. F. rozdzielali oskarżonych. Sytuacja uspokoiła się gdy Z. N. (1) wsiadł do samochodu.

Zeznania B. B.,

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

1. Zeznania B. B.

Zeznania W. F.

Zeznania świadków przesłuchanych w toku postępowania odwoławczego należało uwzględnić w odniesieniu do ogólnego przebiegu zdarzenia i w zakresie, w jakim korespondują z bezwpływowym materiałem dowodowym w postaci nagrania monitoringu ze stacji paliw (...). Zeznania świadków - znajomych oskarżonego/oskarżyciela prywatnego V. E. (1), należało oceniać z zachowaniem ostrożności. Świadkowie bowiem z jednej strony przedstawiali V. E. (1) jako osobę broniącą się przed atakami V. F. i Z. N. (1), z drugiej jednak potwierdzili, że on także uderzał adwersarzy. Świadkowie zasłaniali się także niepamięcią w zakresie szczegółów zdarzenia. Nieprecyzyjność w depozycjach świadków wynika zapewne z upływu czasu, jak i z dynamicznego przebiegu zdarzenia, świadkowie jednak wyraźnie starali się przedstawić V. E. (1) w korzystniejszym świetle, jako osobę wyłącznie broniącą się, co stoi w opozycji do nagrania z kamer monitoringu i uznanych w tej części za wiarygodne wyjaśnień V. F. i Z. N. (1). Świadkowie zgodnie zeznawali natomiast co do wykrzykiwanych przez uczestników zdarzenia wulgaryzmów, wzajemnych rękoczynów, szarpaniny oraz podjętej przez nich próby ich rozdzielania, z wyraźnym akcentem na agresywną postawę Z. N. (1) podczas zajścia, którego oddalenie się do samochodu uspokoiło sytuację. W takim zakresie ich zeznania jako jasne, logiczne i korelujące z pozostałym uwzględnionym materiałem dowodowym należało uznać za wiarygodne.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. Zarzuty z apelacji obrońcy/pełnomocnika oskarżonych/oskarżycieli prywatnych wzajemnych V. F. i Z. N. (1) - adw. L. C.:

I. w części dotyczącej sprawy z oskarżenia prywatnego V. E. (1) przeciwko oskarżonym V. F. i Z. N. (1):

1. zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k., poprzez dokonanie dowolnej i sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania oceny dowodu w postaci dwóch nagrań z monitoringu stacji (...) przy ul. (...) w miejscowości U., poprzez ich błędną ocenę, w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie, że oskarżony V. F. oraz oskarżony Z. N. (1) w dniu 06 kwietnia 2025 roku naruszyli nietykalność cielesną V. E. (1), w ten sposób że to oskarżony V. F. miał jako pierwszy ruszyć w kierunku V. E. (1), w następstwie czego między mężczyznami miała wywiązać się szarpanina, do której kolejno miał dołączyć oskarżony Z. N. (1) i wobec czego V. F. miał uderzyć V. E. (1) w okolice twarzy, zaś Z. N. (1) miał go kopać, podczas gdy szczegółowa analiza całości obu zapisów z nagrania przedstawia inny przebieg zdarzenia;

2. zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k., poprzez dokonanie dowolnej i sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania oceny dowodu w postaci zeznań pokrzywdzonego V. E. (1), w części w jakiej wskazywał on na naruszenie jego nietykalności cielesnej przez obu oskarżonych oraz ich postępowanie, które miało wskazywać na to, że obaj oskarżeni zaatakowali pokrzywdzonego jako pierwsi, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego: zapisu monitoringu, który przez Sąd został błędnie oceniony, wynika inny przebieg całego zdarzenia z udziałem wszystkich stron, od tego który ustalił Sąd;

3. zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k., poprzez dokonanie dowolnej i sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania oceny dowodu w postaci wyjaśnień obu oskarżonych V. F. i Z. N. (1), poprzez błędne uznanie ich za niewiarygodne, podczas gdy są one zgodne z zapisem monitoringu, który przez Sąd również został błędnie oceniony;

4. co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, iż oskarżony V. F. oraz oskarżony Z. N. (1) w dniu 06 kwietnia 2025 roku naruszyli nietykalność cielesną V. E. (1), w ten sposób że to oskarżony V. F. miał jako pierwszy ruszyć w kierunku V. E. (1), w następstwie czego między mężczyznami miała wywiązać się szarpanina, do której kolejno miał dołączyć oskarżony Z. N. (1) i wobec czego V. F. miał uderzyć V. E. (1) w okolice twarzy, zaś Z. N. (1) miał go kopać, podczas gdy prawidłowo interpretowane dowody wskazują na ustalenia odmienne;

II. w części dotyczącej sprawy z oskarżenia prywatnego V. F. i Z. N. (2) przeciwko oskarżonemu V. E. (1):

1. zarzut orzeczenia wobec oskarżonego V. E. (1) rażąco niewspółmiernie łagodnej kary grzywny w liczbie 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych.

Zarzuty z apelacji obrońcy/pełnomocnika oskarżonego/oskarżyciela prywatnego wzajemnego V. E. (1) - adw. L. V.:

1. zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k., poprzez dokonanie dowolnej i sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania oraz zasadami doświadczenia życiowego oceny dowodu w postaci wyjaśnień V. E. (1) poprzez błędne uznanie, iż oskarżony dopuścił się naruszenia nietykalności cielesnej V. F. i Z. N. (1) w sytuacji, kiedy to on był osobą zaatakowaną przez ww. osoby, atak na jego osobę był zaplanowany, oskarżyciele prywatni wcześniej go poszukiwali, a więc jego zachowanie było wyłącznie reakcją obronną na skierowany przeciwko niemu bezprawny, bezpośredni atak ze strony oskarżycieli prywatnych i stanowiło obronę konieczną, co potwierdza nagranie z monitoringu z miejsca zdarzenia, które to naruszenie doprowadziło do wydania zaskarżonego wyroku.

Niezasadny

Z uwagi na to, że zarzuty sformułowane w obydwu apelacjach w przeważającym zakresie dotyczą obrazy art. 7 k.p.k. i skierowane są do tego samego materiału dowodowego, na jakim Sąd Rejonowy oparł zaskarżony wyrok, w celu niepowielania tożsamych treści i zachowania czytelności uzasadnienia, stosownym było ich łączne rozważenie w niniejszej rubryce.

Sąd Okręgowy nie zgodził się z zarzutami podniesionymi przez obydwu skarżących, albowiem Sąd

meriti prawidłowo ocenił materiał dowodowy i na jego podstawie właściwie ustalił stan faktyczny w sprawie, przyjmując zawinienie wszystkich trzech uczestników zdarzenia z dnia 6 kwietnia 2025 r. w miejscowości U. na stacji (...), w granicach przypisanych im czynów, noszących znamiona występków z art. 217 § 1 k.k. Sąd dysponował bezwpływowym materiałem dowodowym w postaci zapisu monitoringu z dwóch kamer ze stacji (...), co pozwoliło na skonfrontowanie złożonych w sprawie depozycji oskarżonych (oskarżycieli prywatnych wzajemnych) z rzeczywistym przebiegiem zajścia. Ponadto, w celu poczynienia dodatkowych ustaleń co do przebiegu zdarzenia, zasadnym było przesłuchanie dwóch bezpośrednich świadków zdarzenia, tj. B. B. i W. F. w toku postępowania odwoławczego. Sąd Okręgowy wypowiedział się na temat tego materiału dowodowego w rubryce właściwej dla oceny dowodów, przy czym zeznania tych świadków potwierdziły dotychczasowe ustalenia Sądu I instancji.

Kwestionując prawidłową ocenę materiału dowodowego i forsując swoje tezy, skarżący w istocie czynią to na podstawie subiektywnej, polemicznej oceny, sprzecznej z logiką i wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego, przy czym zdają się całkowicie ignorować zapisy monitoringu z obydwu kamer ze stacji (...).

Wbrew zarzutom zawartym w apelacji adw. L. C., Sąd Rejonowy trafnie zinterpretował oceniany materiał dowodowy oraz wyczerpująco i logicznie przedstawił swoje racje w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Depozycje oskarżonych (oskarżycieli prywatnych wzajemnych) słusznie należało uwzględnić jako wiarygodne jedynie w części. Prawidłowa także jest dokonana przez Sąd orzekający ocena odtworzonego na rozprawie nagrania przebiegu zdarzenia. Jak wynika z zapisu kamery umieszczonej nad wejściem stacji paliw, V. F. jako pierwszy zaatakował V. E. (1). Przemawia to za niewiarygodnością wyjaśnień V. F. i Z. N. (1), że to V. F. został zaatakowany jako pierwszy i tylko się bronił. Trudno zgodzić się z twierdzeniem V. F., że na początku zajścia V. E. (1) „zaczął machać rękami” (k. 58v), skoro z nagrania z monitoringu jednoznacznie wynika, że miał ręce schowane za plecami i użył ich dopiero w momencie ataku ze strony V. F.. Jednocześnie V. E. (1) próbował uderzyć V. F., podczas gdy obydwaj się szarpali. Wyjaśnienia Z. N. (1) w zakresie, w jakim pomijał zaangażowanie własne i swego ojca w scysję z V. E. (1), z uwagi przede wszystkim na wspomniany już bezwpływowy materiał dowodowy w postaci nagrań z monitoringu i uwzględnione w tej części wyjaśnienia V. E. (1), nie mogły zostać ocenione pozytywnie. Jak widać na nagraniu, Z. N. (1) aktywnie uczestniczył w zajściu, choć jego udział początkowo ograniczał się do ataków słownych, co wynika z obserwowanej na nagraniach gestykulacji oraz relacji V. E. (1) i przesłuchanych w toku postępowania odwoławczego świadków. W końcowym etapie zdarzenia doszło jednak do kopnięcia przez niego V. E. (1), które zostało uchwycone przez kamerę monitoringu znajdującą się w oddali stacji paliw. Uderzenie jest widoczne w 2 minucie i 13 sekundzie tego nagrania. Oskarżeni szarpali się tez wzajemnie. Choć Z. N. (1) został zaatakowany przez V. E. (1), to zauważyć należy, że dążył do konfrontacji, obchodząc dookoła rozdzielające go z V. E. (1) osoby, aby następnie kopnąć go niejako w odwecie. Udział Z. N. (1) w całym zajściu był znaczący, a jego zachowanie przybierało różne formy. Przesłuchani w postępowaniu odwoławczym świadkowie wprost wskazują na agresywne i „nadpobudliwe” zachowanie Z. N. (1). Istotnym pozostaje także fakt, że do uspokojenia atmosfery doszło dopiero wówczas, gdy Z. N. (1) wsiadł do samochodu. Podczas zajścia, świadkowie rozdzielali zwłaszcza Z. N. (1), czynił to również jego ojciec, V. F..

Co znamienne, w odniesieniu do aktywnej postawy V. E. (1) i jego zawinienia, na nagraniu niewątpliwie widać wyprowadzenie przez niego ciosu i uderzenie w początkowej fazie zajścia V. F. gdy ten był odwrócony twarzą w kierunku mężczyzn próbujących ich rozdzielić. Trudno uznać, że V. F. stanowił wówczas zagrożenie dla V. E. (1), a uderzenie w twarz miało stanowić przejaw obrony koniecznej, o jakiej mowa w art. 25 k.k., tym bardziej, że bezpośrednio po tym, V. E. (1) zaatakował dotychczas stosunkowo biernego w zdarzeniu Z. N. (1) i zaczął się z nim szarpać. V. E. (1) w trakcie zajścia kilkukrotnie przyjmował postawę konfrontacyjną, nacierając chociażby na Z. N. (1). Jak wynika z ugruntowanego stanowiska orzecznictwa i doktryny, warunkiem przyjęcia instytucji z art. 25 k.k. jest to, by działający w obronie został bezpośrednio zaatakowany zamachem, a jego działanie polegało na odpieraniu bezprawia, przy czym nie bez znaczenia jest, że chociaż zaatakowanemu nie musi towarzyszyć wyłącznie wola obrony, to z kontratypu obrony koniecznej nie skorzysta osoba, która do działania nie motywowała się usunięciem zagrożenia przed dalszymi atakami, ale zamiarem wyrządzenia krzywdy fizycznej napastnikowi (por.

wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 5 lutego 2024 r. II AKa 241/23). Wobec opisanego wyżej zachowania V. E. (1), nie można mówić o znamionach obrony koniecznej w stosunku do jego osoby. Choć został zaatakowany jako pierwszy przez V. F., to następnie przyjął postawę konfrontacyjną, agresywną i dążył do wyrządzenia jemu i Z. N. (1) krzywdy, podejmowane przez niego działania nie miały na celu obrony lecz stanowiły przejaw aktywnej, agresywnej postawy wobec przeciwników. Wyjaśnienia V. E. (1), w których wskazuje na przyjętą wyłącznie bierną oraz obronną postawę, należało odrzucić z uwagi na powyżej przeanalizowane okoliczności, jak również depozycje V. F. oraz Z. N. (1), które były szczere w zakresie w jakim wskazywały na agresywną, konfrontacyjną postawę V. E. (1), utrwaloną także na nagraniach z monitoringu.

W związku z powyższym zasadnym jest stwierdzenie, że Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił materiał dowodowy i na jego podstawie właściwie ustalił stan faktyczny w sprawie, ustalając winę wszystkich oskarżonych w zakresie przypisanych im czynów.

Po rozważeniu zarzutu zawartego w apelacji adw. L. C., odnoszącego się do orzeczenia wobec oskarżonego V. E. (1) rażąco łagodnej kary grzywny, należało uznać go za chybiony. Skarżąca nie uzasadniła go dostatecznie, wskazując ogólnie na niewłaściwą ocenę wszelkich dyrektyw sądowego wymiaru kary, przyjmującą je wyłącznie na korzyść oskarżonego, jak i okoliczność, że wobec oskarżonego została wymierzona taka sama kara, jak i wobec V. F. i Z. N. (1), przy czym V. E. (2) popełnił dwa czyny, na szkodę dwóch osób, natomiast oni jeden czyn. Należy zwrócić uwagę, że sądowy wymiar kary nie opiera się jedynie na prostej arytmetyce, na jaką powołuje się skarżąca. Każdy oskarżony odpowiada w ramach swego udziału i indywidualnych okoliczności, zaś Sąd Rejonowy słusznie dopatrzył się w niniejszym przypadku równowagi w zachowaniu wszystkich oskarżonych. Zauważyć należy, że V. E. (1) jako pierwszy został zaatakowany, V. F. i Z. N. (1) wręcz szukali sposobności do konfrontacji z nim, skoro byli wcześniej w jego miejscu zamieszkania i go poszukiwali. Każdy z oskarżonych naruszył jednakowe dobra prawnie chronione, w takim samym stopniu, dysponując taką samą możliwością zaniechania swego działania. Dlatego też, w ocenie Sądu Okręgowego, nie sposób zgodzić się ze skarżącą, że orzeczona wobec V. E. (1) kara grzywny jest rażąco, niewspółmiernie łagodna, a tylko rażąca niewspółmierność może stanowić podstawę do ingerencji w tę część rozstrzygnięcia, o czym wyraźnie mówi art. 438 pkt 4 k.p.k. Zdaniem Sądu Okręgowego, kwestionowana kara odpowiada dyrektywom art. 53 k.k., w tym uwzględnia stopnień społecznej szkodliwości czynów (popełnionych w warunkach ciągu przestępstw) oraz stopnień zawinienia sprawcy, spełni także przypisane jej funkcje, w tym prewencyjną i wychowawczą, co przemawia za bezzasadnością przedmiotowego zarzutu.

Wnioski apelacyjne obrońcy/pełnomocnika oskarżonych/oskarżycieli prywatnych wzajemnych V. F. i Z. N. (1) - adw. L. C.:

1. o zmianę zaskarżonego wyroku w sprawie z oskarżenia prywatnego V. E. (1) w całości /pkt. I wyroku/ i uniewinnienie obu oskarżonych V. F. i Z. N. (1) od zarzucanego im czynu,

2. o zmianę wyroku w sprawie z oskarżenia prywatnego V. F. i Z. N. (1) w części dotyczącej orzeczonej kary /pkt. III wyroku/ i wymierzenie oskarżonemu V. E. (1) surowszej kary grzywny.

Wnioski apelacyjne obrońcy/pełnomocnika oskarżonego/oskarżyciela prywatnego wzajemnego V. E. (1) - adw. L. V.:

1. o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez uniewinnienie V. E. (1) od zarzucanych mu czynów.

Niezasadny

Z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów w obydwu środkach odwoławczych, wnioski apelacyjne nie podlegały uwzględnieniu.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok w całości.

Obydwie wniesione w sprawie apelacji jako niezasadne, nie podlegały uwzględnieniu. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Koszty procesu

II. Z uwagi na nieuwzględnienie obydwu apelacji, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1-3 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k., uznając ich proporcjonalnie równy udział w postępowaniu, zasądził od oskarżonych V. F., Z. N. (1) i V. E. (1) na rzecz Skarbu Państwa po 160 złotych tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze, zgodnie ze stawką wskazaną w art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca/pełnomocnik oskarżonych/oskarżycieli prywatnych wzajemnych V. F. i Z. N. (1) - adw. L. C.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Pkt I wyroku na korzyść oskarżonych V. F. i Z. N. (1);

Pkt III wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego V. E. (1)

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

Na niekorzyść

W całości

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca/pełnomocnik oskarżonego/oskarżyciela prywatnego wzajemnego V. E. (1) - adw. L. V.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Co do winy oskarżonego V. E. (1) i zasądzonej od oskarżonego nawiązki – pkt III, IV i V wyroku

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Wnioski

Zmiana