Sąd oddalił apelację obrońcy A. H. i utrzymał wyrok za uszczerbek na zdrowiu

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 15 kwietnia 2026r. sygn. akt II K 130/25

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. zarzut obrazy art. 66 § 1 kk przez jego niezastosowanie, mimo, że zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie, iż wina i społeczna szkodliwość czynu nie były znaczne, okoliczności czynu nie budziły zasadniczych wątpliwości, A. H. nie był karany za przestępstwo umyślne, a jego postawa, właściwości, warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniały pozytywną prognozę kryminologiczną;

2. zarzut obrazy art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, mającej istotny wpływ na treść wyroku, polegającej na dowolnej, a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego, przez przyjęcie, że po stronie A. H. wystąpiły okoliczności obciążające w postaci późniejszego nękania, prowokowania, zastraszania L. D. oraz oddziaływania na L. S., podczas gdy ustalenia te zostały oparte w przeważającej mierze na relacjach osób pozostających w kręgu towarzyskim pokrzywdzonego, na domysłach, przekazach pośrednich i niesprawdzonych twierdzeniach, bez obiektywnej weryfikacji oraz bez wykazania, że A. H. inicjował albo akceptował zachowania przypisywane innym osobom;

3. zarzut obrazy art. 7 kpk w zw. z art. 193 kpk, polegającej na przyjęciu przez Sąd I instancji istotnych dla wymiaru kary i środka kompensacyjnego ustaleń dotyczących psychicznych następstw zdarzenia u L. D., w tym jego lęku, poczucia zagrożenia, ograniczenia kontaktów i wpływu zdarzenia na samoocenę, bez przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego psychologa albo psychiatry, mimo, że ocena rzeczywistego charakteru, rozmiaru i przyczyn takich następstw wymaga wiadomości specjalnych;

4. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na pominięciu istotnych okoliczności łagodzących, a mianowicie młodego wieku A. H., jego uprzedniej karalności, przyznania się do czynu, jednorazowego charakteru uderzenia, braku kontynuowania ataku, spontanicznego charakteru zdarzenia, wcześniejszego konfliktu emocjonalnego wokół C. D., a także wiadomości kierowanych przez L. D. do C. D., w których pokrzywdzony obrażał A. H.;

5. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegającego na bezpodstawnym uznaniu, że zdarzenie dotyczące L. S., mające polegać na uderzeniu go przez X. Z., pozostawało w związku z niniejszą sprawą i stanowiło przejaw represji za zeznawanie przeciwko oskarżonemu, podczas gdy L. S. nie złożył zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa, nie korzystał z pomocy lekarskiej, nie dysponowano dokumentacją medyczną, X. Z. nie potwierdził uderzenia, a z materiału dowodowego nie wynika, aby A. H. polecił, zaakceptował albo chociaż przewidywał takie zachowanie;

6. zarzut rażącej niewspółmierności kary i środków reakcji karnej, polegającej na wymierzeniu A. H. kary 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, oddaniu go pod dozór kuratora, orzeczeniu zakazu kontaktu i zbliżania się oraz zobowiązaniu do zapłaty 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia, podczas gdy cele postępowania mogły zostać osiągnięte przez warunkowe umorzenie postępowania,

7. zarzut obrazy art. 46 § 1 kk w zw. z art. 7 kpk, polegającej na orzeczeniu rażąco wygórowanej kwoty 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia przy uwzględnieniu okoliczności niewykazanych, w szczególności psychicznych następstw zdarzenia, późniejszych incydentów towarzyskich i zdarzenia dotyczącego L. S., podczas gdy Sąd Rejonowy w Garwolinie jednocześnie uznał za nieudowodnione powstanie obrażeń stomatologicznych u L. D. na skutek uderzenia oraz nie orzekał o naprawieniu szkody z uwagi na brak związku części kosztów leczenia ze zdarzeniem;

Niezasadny

- apelacja jako bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Okręgowy nie podzielił żadnego z argumentów przytoczonych przez obrońcę oskarżonego w uzasadnieniu zarzutów podnoszonych w apelacji. Nie zachodziły również podstawy do uznania, że wymierzona kara oraz orzeczone środki reakcji karnej są rażąco niewspółmierne, ani że zasądzone na rzecz pokrzywdzonego zadośćuczynienie zostało ustalone w sposób dowolny. Kontrola instancyjna nie ujawniła podstaw do zakwestionowania zasadniczych ustaleń faktycznych Sądu I instancji. Ocena materiału dowodowego została przeprowadzona z poszanowaniem art. 7 kpk, a podstawę rozstrzygnięcia stanowił całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, stosownie do art. 410 kpk.

- nie jest zasadny zarzut obrazy art. 66 § 1 kk, jakoby Sąd Rejonowy bezzasadnie odstąpił od zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania. Warunkowe umorzenie jest możliwe wówczas, gdy wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a nadto właściwości i warunki osobiste sprawcy, jego dotychczasowy sposób życia oraz postawa uzasadniają pozytywną prognozę co do przestrzegania przez niego porządku prawnego. Przepis ma zatem charakter wyjątkowy i nie prowadzi do automatycznego zastosowania tej instytucji w każdym przypadku, w którym sprawca jest osobą młodą i nie był uprzednio karany za przestępstwo umyślne. Niekaralność stanowi niewątpliwie okoliczność łagodzącą, jednak sama w sobie nie przesądza o zasadności warunkowego umorzenia postępowania. W niniejszej sprawie zasadniczą przeszkodą dla zastosowania art. 66 § 1 kk była przede wszystkim ocena stopnia winy i społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu. Nie można bowiem oceniać społecznej szkodliwości czynu wyłącznie przez pryzmat tego, że uderzenie miało charakter jednorazowy i atak nie był kontynuowany. Zgodnie z art. 115 § 2 kk przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu należy uwzględnić w szczególności rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, jak również postać zamiaru i motywację sprawcy. Nie sposób tym samym utożsamiać przyznania się do winy z obowiązkiem zastosowania warunkowego umorzenia postępowania. Przyznanie się do popełnienia czynu może stanowić okoliczność łagodzącą, jednak nie eliminuje pozostałych okoliczności mających znaczenie dla sprawy. Jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy wystosowane przez oskarżonego przeprosiny miały jedynie charakter pozorny, a fakt ten pozostaje istotny dla oceny przesłanek zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania, ponieważ wskazuje na umyślności działania oraz działanie w zamiarze bezpośrednim. Należy mieć na uwadze, że jednorazowy charakter zachowania, młody wiek oskarżonego, jego przyznanie się do popełnienia czynu oraz inne okoliczności wskazywane przez obronę nie prowadzą automatycznie do uznania, że stopień winy i społecznej szkodliwości czynu jest nieznaczny. Ocena ta musi uwzględniać całokształt okoliczności sprawy, w tym przede wszystkim rzeczywiste następstwa czynu dla pokrzywdzonego. Przy dokonywaniu oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu należy zatem uwzględnić długi okres rekonwalescencji oskarżyciela posiłkowego, konieczność odbycia przez niego licznych wizyt lekarskich, doznane cierpienie fizyczne związane z poniesionymi urazami, a także następstwa zdarzenia w sferze psychicznej, w tym odczuwaną obawę przed wychodzeniem z domu. Okoliczności te świadczą o tym, że skutki czynu nie ograniczyły się do krótkotrwałego dyskomfortu czy nieznacznego naruszenia dóbr pokrzywdzonego, lecz miały dla niego istotny, długotrwały i uciążliwy charakter.

- zarzut obrazy art. 7 kpk, stanowiący zasadniczą podstawę środka odwoławczego, nie zasługiwał na uwzględnienie w zakresie, w jakim zmierzał do całkowitego podważenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Rejonowy. Jak słusznie zauważa Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z 30.07.2025 roku o sygnaturze II AKa 206/25 (LEX nr 4029624.)

„Przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną zawartą w treści przepisu art. 7 k.p.k. wówczas gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności sprawy i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego, jest wyczerpujące i logiczne z uwzględnieniem wskazań wiedzy i zasad doświadczenia życiowego.” Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia art. 7 kpk wymaga wykazania, że sąd orzekający przekroczył granice swobodnej oceny dowodów poprzez naruszenie zasad logicznego rozumowania, wskazań wiedzy lub doświadczenia życiowego. Sama polemika z oceną dowodów dokonaną przez Sąd I instancji, czy też przedstawienie własnej, korzystnej dla oskarżonego interpretacji materiału dowodowego, nie jest wystarczające do wykazania obrazy tego przepisu. Analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd Rejonowy przeprowadził wszechstronną ocenę zgromadzonych dowodów, wskazał przyczyny, dla których określonym dowodom dał wiarę, a innym waloru wiarygodności odmówił. Tok rozumowania Sądu I instancji pozostaje zasadniczo zgodny z wymogami art. 7 kpk.

- nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dowolnej oceny dowodów w zakresie ustaleń dotyczących późniejszego nękania, prowokowania i zastraszania L. D. oraz oddziaływania na L. S.. Skarżący, kwestionując te ustalenia, w istocie przedstawia własną, korzystną dla oskarżonego wersję oceny materiału dowodowego. Sam fakt, że określone dowody mają charakter osobowy, a świadkowie pozostają w określonych relacjach towarzyskich z oskarżycielem posiłkowym, nie może prowadzić do dyskwalifikacji ich zeznań. Nie ujawniono bowiem żadnych okoliczności wskazujących, aby świadkowie mieli interes w składaniu fałszywych zeznań obciążających oskarżonego. Z uwagi na powyższe, podzielając zdanie SA w Rzeszowie z 23.09.2015 roku (sygn. III AUa 437/15, LEX nr 1808731), „

nie można nie uwzględnić zeznań świadków wobec ich pełnej jednomyślności, co do treści i dużej szczegółowości przekazywanych informacji.” Nie można również podzielić stanowiska, że dowód pośredni jest z samej swojej natury dowodem bezwartościowym. Wnioskowanie z faktów pośrednich jest dopuszczalne, o ile poszczególne ogniwa tego wnioskowania znajdują oparcie w ujawnionym materiale dowodowym, a wynikające z nich wnioski pozostają zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy nie poprzestał na pojedynczym, odosobnionym przekazie, lecz oceniał poszczególne relacje w zestawieniu z pozostałym materiałem dowodowym. Okoliczność, że część świadków znała pokrzywdzonego lub pozostawała z nim w relacjach towarzyskich, została uwzględniona przy ocenie ich depozycji, ale nie uzasadniała z góry odmowy przyznania im wiary. Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wyroku trafnie dokonał oceny materiału dowodowego ze źródeł osobowych i szczegółowo umotywował swoje stanowisko na kartach 329-332, podając którym z nich dał wiarę, a którym zeznaniom i wyjaśnieniom odmówił waloru wiarygodności. Nie jest również trafne twierdzenie, że dla przypisania określonego znaczenia tym zdarzeniom konieczne było wykazanie, iż A. H. osobiście inicjował każde zachowanie osób trzecich. Jeżeli bowiem Sąd Rejonowy nie przypisał oskarżonemu sprawstwa tych zachowań jako odrębnych czynów, lecz uwzględniał je jako element szerszego kontekstu zdarzenia oraz jako okoliczność dotyczącą postawy oskarżonego po popełnieniu czynu. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że świadkowie zgodnie opisują zajście na festynie w J., gdzie oskarżony we wrześniu 2025 roku zaczepiał oskarżyciela posiłkowego i miał do niego pretensję, że złożył zawiadomienie o przestępstwie, natomiast L. S. został uderzony przez X. Z. z uwagi na to, iż ten zeznawał jako świadek w sprawie L. D..

- nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut, że ustalenie następstw zdarzenia dla L. D. wymagało obligatoryjnego przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego psychologa lub psychiatry. Art. 193 § 1 kpk nakazuje zasięgnięcie opinii biegłego wówczas, gdy stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia wymaga wiadomości specjalnych. Nie każda jednak okoliczność dotycząca sfery psychicznej człowieka ma charakter wiadomości specjalnych. Czym innym jest ustalenie, czy u pokrzywdzonego wystąpiła określona jednostka chorobowa, zaburzenie psychiczne, trwały uszczerbek na zdrowiu psychicznym albo czy zachodzi związek przyczynowy wymagający wiedzy medycznej, a czym innym ustalenie, że pokrzywdzony odczuwał lęk, poczucie zagrożenia, ograniczał kontakty społeczne, zmienił sposób funkcjonowania czy też określone zdarzenie wpłynęło na jego poczucie bezpieczeństwa. Te ostatnie okoliczności mogą być ustalane na podstawie zeznań pokrzywdzonego oraz innych świadków, a także w oparciu o dokumenty i pozostałe dowody. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 5 września 2024 r. o sygnaturze II KK 229/24 wskazywał, że „

nie wszystkie informacje o charakterze kryminalistycznym wymagają opinii biegłego, zwłaszcza w sytuacji dysponowania przez sąd wystarczającym materiałem dowodowym do rekonstrukcji zdarzenia.” W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy nie postawił diagnozy medycznej L. D. i nie ustalił, że pokrzywdzony doznał określonego zaburzenia psychicznego wymagającego wiedzy psychiatrycznej. Ustalił natomiast faktyczne następstwa zdarzenia w sferze jego codziennego funkcjonowania oraz odczuwanej krzywdy, w postaci obawy przed wychodzeniem z domu w samotności i niechęci do spotkań towarzyskich. Dla młodego człowieka takie ograniczenia w normalnym funkcjonowaniu są bardzo dotkliwe i wpływają na jego samopoczucie, samoocenę oraz prawidłowe funkcjonowanie w rówieśniczej społeczności.

- nie można zgodzić się również z zarzutem, że Sąd Rejonowy pominął istotne okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji dokonał oceny zarówno okoliczności obciążających, jak i łagodzących. Nie ma przy tym podstaw do przyjęcia, że każdej okoliczności korzystnej dla oskarżonego należy nadać znaczenie decydujące dla wymiaru kary. Młody wiek oskarżonego, przyznanie się do czynu, jednorazowy charakter uderzenia, brak kontynuowania ataku czy spontaniczność zdarzenia stanowią okoliczności łagodzące. Sąd Rejonowy był jednak uprawniony do zestawienia ich z rodzajem naruszonego dobra, sposobem działania, motywacją, skutkami czynu oraz zachowaniem oskarżonego po zdarzeniu. W konsekwencji okoliczność, że L. D. kierował wcześniej do C. D. wiadomości zawierające obraźliwe treści pod adresem A. H., mogła zostać uwzględniona przy ocenie kontekstu konfliktu oraz motywacji stron. Nie oznacza to jednak, że zachowanie pokrzywdzonego usprawiedliwia zastosowanie przemocy fizycznej. Prawo karne nie pozwala na przyjęcie zasady, zgodnie z którą obraźliwe zachowanie pokrzywdzonego znosi albo w istotny sposób ogranicza odpowiedzialność sprawcy za naruszenie jego nietykalności cielesnej. Zachowanie pokrzywdzonego może natomiast wpływać na ocenę motywacji sprawcy i wymiar kary. W ocenie Sądu odwoławczego, Sąd Rejonowy uwzględnił ten kontekst w zakresie wynikającym z materiału dowodowego, nie nadając mu jednak znaczenia pozwalającego na uzasadnienie użycia przemocy wobec L. D..

- zarzut dotyczący tego, że zdarzenie z udziałem L. S. i X. Z. nie miało związku ze sprawą, również nie może prowadzić do zmiany zaskarżonego wyroku. Skarżący koncentruje się na tym, że L. S. nie złożył zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, nie korzystał z pomocy lekarskiej, nie przedstawił dokumentacji medycznej, a X. Z. nie potwierdza uderzenia. Okoliczności te nie oznaczają jednak automatycznie, że samo zdarzenie nie miało miejsca. Brak zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa nie jest dowodem nieistnienia zdarzenia. Sąd Rejonowy nie przyjął, że samo wystąpienie zdarzenia z udziałem L. S. przesądza o odpowiedzialności A. H. za zachowanie X. Z., lecz oceniał je w kontekście całokształtu ujawnionych okoliczności i późniejszych relacji jak okoliczność stanowiąca znamię przypisanego mu przestępstwa. Istotne jest, aby jej ustalenie znajdowało oparcie w przeprowadzonych dowodach i pomiędzy uczestnikami konfliktu. L. D., T. D., J. C., a w szczególności M. D. zgodnie opisują zajście, które dotyczyło pretensji oskarżonego i jego kolegów o złożenie zawiadomienia o pobiciu przez oskarżyciela posiłkowego. Zeznania są zgodne, logiczne, pokrywają się i tworzą spójną całość. Nie można przy tym wymagać, aby każda okoliczność wpływająca na ocenę postawy oskarżonego została udokumentowana w taki sam sposób, jak okoliczność stanowiąca znamię przypisanego mu przestępstwa. Istotne jest, aby jej ustalenie znajdowało oparcie w przeprowadzonych dowodach i nie było wynikiem jedynie przypuszczenia. W konsekwencji również ten zarzut nie wykazał naruszenia art. 7 kpk ani błędu w ustaleniach faktycznych w stopniu uzasadniającym ingerencję w treść wyroku.

- zarzut z art. 438 pkt 4 kpk, tj. rażącej niewspółmierności kary, może być skuteczny jedynie wówczas, gdy pomiędzy karą wymierzoną a karą, która powinna zostać orzeczona przy prawidłowym uwzględnieniu wszystkich dyrektyw wymiaru kary, zachodzi zasadnicza, niedająca się zaakceptować dysproporcja. Nie chodzi zatem o każdą różnicę w ocenie surowości kary, lecz o dysproporcję o charakterze rażącym. W niniejszej sprawie taka dysproporcja nie zachodzi. Sąd Rejonowy wymierzył karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, jednocześnie warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres 2 lat tytułem próby. Samo zawieszenie wykonania kary nie oznacza, że reakcja karna powinna zostać ograniczona do minimum. Warunkowe zawieszenie stanowi element całościowej reakcji karnej, której pozostałymi elementami są dozór oraz obowiązki i zakazy służące zapobieżeniu ponownemu konfliktowi pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym. Orzeczenie dozoru kuratora oraz zakazu kontaktowania się i zbliżania do pokrzywdzonego pozostaje racjonalnie powiązane z charakterem zdarzenia oraz ustalonym przez Sąd Rejonowy późniejszym konfliktem pomiędzy uczestnikami. Środki te mają nie tylko charakter represyjny, ale również ochronny i prewencyjny. Ich celem jest ograniczenie możliwości ponownego wystąpienia sytuacji konfliktowych. Nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że cele postępowania zostałyby osiągnięte przez warunkowe umorzenie postepowania. Warunkowe umorzenie stanowi instytucję odmienną od warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary i wymaga spełnienia szczególnych przesłanek z art. 66 kk. Skoro przesłanki te nie zostały spełnione, samo przekonanie obrony o celowości zastosowania tej instytucji nie może stanowić podstawy do zmiany wyroku. Sąd, stosując przepisy prawa cywilnego, orzekł także obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. L. D. mierzył się z wieloma niedogodnościami i długotrwałym cierpieniem fizycznym, także w ocenie Sądu Okręgowego, słusznym jest orzeczenie 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia. Sąd Rejonowy zachował proporcję pomiędzy okolicznościami dokonania tego czynu, a jego następstwami. Nie zachodzi przy tym sprzeczność pomiędzy nieuznaniem określonych kosztów leczenia za szkodę pozostającą w związku z czynem a przyznaniem zadośćuczynienia.

- nie sposób zgodzić się ze skarżącym, iż kwota 20.000 zł orzeczona tytułem zadośćuczynienia jest rażąco wygórowana. Zadośćuczynienie służy kompensacji krzywdy niemajątkowej. Jej charakter powoduje, że nie można ustalić jej rozmiaru za pomocą matematycznego wzoru. Sąd musi zatem uwzględnić całokształt okoliczności wpływających na intensywność cierpień fizycznych i psychicznych, poczucie zagrożenia, utratę poczucia bezpieczeństwa, wpływ zdarzenia na codzienne funkcjonowanie oraz inne następstwa pozostające w związku z przestępstwem. Jak słusznie wskazał w uzasadnieniu Sąd I instancji, przywołując wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2025 r. o sygnaturze IV Ka 750/24, wysokość zadośćuczynienia pozostaje w znacznej mierze w sferze swobodnego uznania sądu orzekającego, a skuteczne zakwestionowanie jego wysokości wymaga wykazania wyjątkowej sytuacji, w której sąd w sposób rażący przewartościował albo nie docenił rozmiaru krzywdy. W niniejszej sprawie nie sposób uznać kwoty 20.000 zł za ustaloną dowolnie. Sąd Rejonowy uwzględnił nie tylko sam fakt fizycznego naruszenia nietykalności pokrzywdzonego, ale również następstwa zdarzenia ustalone na podstawie materiału dowodowego, w tym jego wpływ na poczucie bezpieczeństwa i funkcjonowanie pokrzywdzonego. Bez znaczenia dla dopuszczalności przyznania zadośćuczynienia pozostaje natomiast okoliczność, że nie wykazano powstania określonych obrażeń stomatologicznych wskutek uderzenia. Sąd Rejonowy nie przyznał bowiem zadośćuczynienia za nieudowodnioną szkodę majątkową, lecz za krzywdę pozostającą w związku z przypisanym oskarżonemu czynem. Brak podstaw do przypisania oskarżonemu konkretnych kosztów leczenia stomatologicznego nie oznacza więc, że pokrzywdzony nie doznał żadnej krzywdy niemajątkowej. Wysokość zadośćuczynienia nie została też oparta wyłącznie na późniejszych incydentach towarzyskich czy zdarzeniu dotyczącym L. S.. Okoliczności te mogły stanowić element szerszego kontekstu krzywdy i wpływu zdarzenia na poczucie bezpieczeństwa pokrzywdzonego, ale podstawą świadczenia pozostawała krzywda pozostająca w związku z czynem przypisanym oskarżonemu. Nie można również utożsamiać zadośćuczynienia z obowiązkiem naprawienia szkody majątkowej. Są to odrębne płaszczyzny kompensacji.

- reasumując, Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia, a następnie dokonał oceny zgromadzonych dowodów zgodnie z zasadami określonymi w art. 7 kpk. Wnioski wyprowadzone z materiału dowodowego nie mają charakteru dowolnego, lecz pozostają rezultatem oceny poszczególnych dowodów w ich wzajemnym powiązaniu. Prawidłowo ustalony stan faktyczny nie dawał również podstaw do zastosowania art. 66 § 1 kk. Okoliczności łagodzące, na które powoływała się obrona, zostały uwzględnione, jednak nie miały takiego znaczenia, aby uzasadniały odstąpienie od skazania. Również wymierzona kara, przy uwzględnieniu jej warunkowego zawieszenia, dozoru kuratora oraz pozostałych środków reakcji karnej, nie jawi się jako rażąco niewspółmierna. Sąd Rejonowy zachował proporcję pomiędzy stopniem zawinienia, społeczną szkodliwością czynu, jego następstwami oraz potrzebami prewencji indywidualnej i generalnej. Wreszcie kwota 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia pozostaje wynikiem oceny rozmiaru krzywdy dokonanej w oparciu o ustalony stan faktyczny i nie może być uznana za nadmiernie wygórowaną.

- Sąd Odwoławczy nie dopatrzył się jakichkolwiek uchybień w procedowaniu Sądu I instancji, który prawidłowo zebrał i ujawnił konieczną ilość dowodów pozwalających na ustalenie stanu faktycznego przedmiotowego zdarzenia.

wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

- uznanie, że wina i społeczna szkodliwość czynu przypisanego A. H. nie są znaczne oraz warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec oskarżonego na podstawie art. 66 § 1 kk i art. 67 § 1 kk na okres próby 2 lata;

- orzeczenie wobec A. H. na podstawie art. 67 § 3 kk świadczenia kompensacyjnego na rzecz L. D. w wysokości 1.000 zł;

ewentualnie w razie nieuwzględnienia powyższego, wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

- wymierzenie A. H. kary samoistnej grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych po 15 zł każda;

- orzeczenie wobec A. H. na podstawie art. 67 § 3 kk świadczenia kompensacyjnego na rzecz L. D. w wysokości 1.000 zł,

- odstąpienie od obciążenia oskarżonego A. H. kosztami procesu.

Niezasadny

z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów, wnioski apelacyjne nie podlegały uwzględnieniu

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok w całości

apelacja obrońcy oskarżonego jako niezasadna nie podlegała uwzględnieniu; jednocześnie Sąd nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Koszty procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

II. - z uwagi na nieuwzględnienie apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 kpk zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, mając na względzie stawki wskazane w art. 8 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

cały wyrok

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana