Sąd utrzymał karę 1 roku i 10 miesięcy za narkotyki mimo terapii oskarżonego

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 29 stycznia 2026 roku w sprawie II K 673/25

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

1. O. O.

Oskarżony w okresie od stycznia 2026 r. do września 2026 r. uczęszczał na konsultacje u specjalisty ds. przeciwdziałania narkomanii oraz na mitingi Grupy AA.

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

1. Zaświadczenia oraz kserokopie z zeszytów z potwierdzeniem obecności

Dokumentacja złożona w toku postępowania odwoławczego przez obrońcę oskarżonego, została w całości uwzględniona jako wiarygodna. Informacje z niej płynące świadczą o tym, że oskarżony po popełnieniu czynu podjął terapię uzależnień – odbywał w punkcie informacyjno-konsultacyjnym indywidualne konsultacje u specjalisty ds. przeciwdziałania narkomanii oraz uczestniczył w spotkaniach Grupy AA. Okoliczność ta została uwzględniona przy rozważaniach w kwestii wymiaru kary, jednakże wobec okoliczności obciążających występujących w sprawie, nie uzasadniała jej złagodzenia, o czym szerzej przy omówieniu zarzutu z apelacji obrońcy oskarżonego.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. Zarzut rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonego, polegającej na wymierzeniu mu kary 1 roku i 10 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności.

Niezasadny

Stanowisko skarżącego wyrażone we wniesionej apelacji jako niezasadne, na uwzględnienie nie zasługiwało.

Na wstępie zaznaczyć należy, że sfera sędziowskiego wymiaru kary w pierwszej kolejności zarezerwowana jest dla sądu pierwszej instancji, dlatego też kontrola instancyjna wyroku sądu pierwszej instancji w zakresie wymiaru kary powinna być dokonywana z uwzględnieniem szerokiego zakresu swobodnej oceny sądu co do tego, jaka kara będzie stanowiła trafną reakcję karną na przestępstwo. Ingerencja w płaszczyznę wymiaru kary wymaga zatem wykazania, że sąd meriti naruszył dyrektywy wymiaru kary w taki sposób, że orzeczona kara jest nie tylko nieproporcjonalna, ale rażąco niewspółmierna w świetle prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary w danej sprawie. Nie wystarczy zatem wskazanie przez skarżącego, że sąd orzekający nie uwzględnił danej okoliczności istotnej z perspektywy zastosowania się do jednej z dyrektyw. Należy wykazać uchybienie na tyle doniosłe, że uwzględnienie prawidłowego znaczenia określonej dyrektywy wymiaru kary nakazywałoby orzec karę znacząco odbiegającą od tej, która została wymierzona w zaskarżonym wyroku (co do wysokości lub jej rodzaju) (por.

wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30 września 2024 r. II AKa 372/23). W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd I Instancji wymierzając oskarżonemu karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, w sposób adekwatny wykorzystał rozpiętość ustawowych granic kary, dostosowując wymierzoną podsądnemu represję karną do ustalonych okoliczności sprawy, co czyni wniesiony przez niego środek odwoławczy niezasadnym. Okoliczności wskazywane przez skarżącego, co do zasady, zostały zauważone przez Sąd

meriti i została im nadana prawidłowa ranga, przy czym nie mogły one przysłaniać okoliczności obciążających, a przede wszystkim dotychczasowej wielokrotnej karalności oskarżonego, w tym za czyny podobne. Okoliczność ta jest istotna, bowiem świadczy o tym, że dopuszczenie się przez oskarżonego przypisanego mu czynu, nie jest jedynie incydentem na linii życia oskarżonego, a stanowi kolejny przypadek występowania oskarżonego przeciwko prawu i dobrom prawnie chronionym. W tym kontekście prognoza kryminologiczna oskarżonego, wbrew zapewnieniom obrońcy, nie może być oceniona pozytywnie, skoro m.in. dotychczas orzekane kary nie były dostatecznie skuteczne, aby zapobiec popełnieniu przez oskarżonego kolejnego inkryminowanego czynu. Zważyć należy, że wobec oskarżonego wykonywana była już kara pozbawienia wolności, toteż był świadomy konsekwencji wymierzenia tego rodzaju sankcji. Skuteczność podjętej terapii może być zaś oceniania dopiero z perspektywy dłuższego czasu i postępowania oskarżonego podczas izolacji penitencjarnej i po jej zakończeniu.

Zwrócić uwagę trzeba także na to, że za czyn z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii jest zagrożony karą pozbawienia wolności w wymiarze od roku do lat 10. Wymierzona kara 1 roku u 10 miesięcy pozbawienia wolności zbliżona jest do minimalnego ustawowego zagrożenia i już chociażby z tego względu nie można jej zasadnie poczytywać jako surowej, a tym bardziej rażąco surowej, zwłaszcza przy uwzględnieniu opisanych dotychczas okoliczności w niniejszym uzasadnieniu i wskazanych przez Sąd I Instancji. Rozważając podniesiony przez skarżącego zarzut, w świetle ustalonych w sprawie okoliczności uznać należało, że wymierzona oskarżonemu kara odpowiada dyrektywom wymiaru kary wskazanym w art. 53 k.k., w tym stopniowi społecznej szkodliwości czyni i nie przekracza stopnia zawinienia oskarżonego, który nie był niczym ograniczony. Wymierzona kara pozbawienia wolności spełni powierzone jej funkcje, ze szczególnym naciskiem na funkcję prewencji indywidualnej i zapobieżeniu popełnienia przez oskarżonego ewentualnych kolejnych przestępstw.

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku, poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 1 roku i 2 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Niezasadny

Wobec niezasadności zarzutu podniesionego przez obrońcę, wnioski apelacyjne nie zasługiwały na uwzględnienie.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok w zaskarżonej części.

Apelacja obrońcy jako bezzasadna nie została uwzględniona. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Koszty procesu

II. W związku z nieuwzględnieniem wniesionej przez obrońcę oskarżonego apelacji, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 320 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zgodnie ze stawkami wskazanymi w art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych i § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w zakresie pkt. I, tj. co do wymierzonej oskarżonemu karze

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie

Zmiana