Hulajnoga bez dokumentów za znacznie niższą cenę. Sąd utrzymał wyrok za paserstwo

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 23 kwietnia 2026 r. w sprawie II K 969/25

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do winy

Co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Brak zarzutów

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. Oskarżony W. L. nie sformułował zarzutów określonych w art. 439 pkt 1 kpk i art. 438 pkt 1-4 kpk, jednakże w świetle art. 427 § 1 i 2 kpk a contrario nie miał takiego obowiązku.

Z treści wniesionej apelacji wynika, że kwestionuje ustalenia faktyczne, będące podstawą skazania go za czyny przypisane mu w

pkt I i IV zaskarżonego wyroku (k. 280-281 – literalna treść środka odwoławczego).

Niezasadny

Argumenty podniesione przez oskarżonego W. L., dotyczące czynów zarzucanych mu w pkt I i III aktu oskarżenia okazały się bezzasadne, co skutkowało nieuwzględnieniem wniesionego środka odwoławczego. W uznaniu Sądu Okręgowego,

Sąd meriti procedował prawidłowo, zebrany w sprawie materiał dowodowy ocenił należycie, zgodnie z dyrektywami z art. 7 kpk, właściwie ustalając na jego podstawie stan faktyczny. Środek odwoławczy sprowadza się natomiast w swej istocie do polemiki z prawidłowo poczynionymi ustaleniami Sądu I instancji, bez dostatecznego poparcia w okolicznościach sprawy oraz wbrew wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego. Oskarżony w treści apelacji zaprezentował alternatywną wersję wydarzeń, której nie można było potwierdzić żadnym obiektywnym i wiarygodnym materiałem dowodowym, a która wynika jedynie z obranej przez niego linii obrony, mającej na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej za przypisane mu czyny, wypełniające dyspozycje art. 291 § 1 kk i art. 58 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

Odnosząc się do twierdzeń oskarżonego, zmierzających do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia go od przypisanego mu w pkt I przestępstwa paserstwa, wskazać należy, że są one chybione. W pierwszej kolejności należało odnieść się do kwestii działania W. L. wspólnie i w porozumieniu ze współoskarżonym, albowiem to ogół ich zachowań wypełnił znamiona przypisanego im czynu. Przy współsprawstwie nie jest bowiem konieczne, aby każda osoba działająca w porozumieniu realizowała własnoręcznie znamiona czynu zabronionego, czy nawet część z tych znamion. Wystarczy, że osoba taka działa w ramach uzgodnionego podziału ról, ułatwiając bezpośredniemu sprawcy realizację wspólnie zamierzonego celu (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2024 r., II AKa 236/23, LEX nr 3725617). W judykaturze często podkreśla się, że istota współsprawstwa zasadza się już na samej akceptacji czynności sprawczych podejmowanych przez inne osoby (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 17 czerwca 2021 r., II AKa 69/21, LEX nr 3401996). Choć oskarżony w swoich wyjaśnieniach negował udział w popełnieniu przestępstwa, to jednak w świetle spontanicznych, logicznych, szczegółowych wyjaśnień współoskarżonego U. L., z których wynika, że przystąpił on do tego czynu, mając w nim istotny wkład – skontaktował się z nieustalonym kolegą, umożliwił transport z wykorzystaniem należącego do niego samochodu marki P. (...) (z jego inicjatywy), udzielił pomocy przy załadunku hulajnogi elektrycznej, wespół z organizacją pieniędzy przeznaczonych na sfinalizowanie transakcji, słusznie utwierdziło Sąd Rejonowy w przekonaniu, że swym zachowaniem obaj oskarżeni dążyli do tego samego celu – zakupu hulajnogi i następnie jej przetransportowania do miejsca zamieszkania U. L.. Okoliczności te potwierdzają, że obaj oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu - w ramach współsprawstwa. Co oczywiste, w realiach zachodzących na gruncie przedmiotowej sprawy, z samej tylko okoliczności przekazania pieniędzy za zakupiony pojazd przez współoskarżonego U. L. nie sposób wnioskować o niewinności W. L., takie bowiem zapatrywanie pozostawałoby w sprzeczności z przedstawioną powyżej istotą przestępstwa z art. 291 § 1 kk. Nie budzi też wątpliwości, w obliczu wskazanych wyżej okoliczności, kwestia świadomości oskarżonych, w tym W. L., co do pochodzenia nabywanej ruchomości jako przedmiotu pochodzącego z przestępstwa, do której to kwestii Sąd I instancji przedstawił trafną argumentację w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia. Oskarżony W. L. jako współdziałający, nabył ten przedmiot nagle, po informacji otrzymanej telefonicznie od znajomego, od sprzedającego, który był osobą zupełnie mu nieznaną. Nabywany przez niego wspólnie z ojcem pojazd nie miał żadnych dokumentów, opakowania, a nadto był oferowany do sprzedaży w kwocie znacznie niższej, aniżeli wartość rynkowa jaką wówczas przedstawiał. Nabycie hulajnogi w takich okolicznościach nie mogło zaistnieć bez świadomości dorosłej, doświadczonej osoby jaką jest oskarżony W. L., że przedmiot ten pochodzi z przestępstwa. Postępowanie nie wykazało bowiem, aby jego zdolności poznawcze były w jakimkolwiek stopniu zaburzone. Stąd też wobec potwierdzenia depozycji U. L., który nie pozostawał ze swoim synem w żadnym konflikcie, a zatem nie miał powodów, by bezpodstawnie go obciążać, jak też w pozostałym obdarzonym wiarą materiale dowodowym, pochodzącym zarówno ze źródeł osobowych w postaci zeznań E. P., jak też nieosobowych, wyszczególnionych w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, pozbawienie takiego przymiotu wyjaśnieniom oskarżonego W. L. w tej części, w której konsekwentnie kwestionował sprawstwo zarzucanego mu przestępstwa paserstwa, wykluczając swój udział w nim, było uzasadnione. Materiał ten, wbrew stanowisku skarżącego, świadczył o wypełnieniu przez oskarżonego znamion omawianego występku.

Odnosząc się do podważanej przez W. L. oceny jego wyjaśnień w zakresie odnoszącym się do czynu przypisanego mu w pkt IV zaskarżonego wyroku należy stwierdzić, że Sąd Rejonowy słusznie obdarzył je wiarą w części – w zakresie wyjaśnień złożonych w toku postępowania przygotowawczego. Zważyć należy bowiem, że poza przyznaniem się do winy, oskarżony szczegółowo, a nie ogólnikowo opisał w jakich okolicznościach (podczas imprez w miejscu zamieszkania U. L.) oraz czasie, z podaniem konkretnych dat, udzielał swemu ojcu substancji psychotropowej w postaci mefedronu. W kontekście następczej zmiany stanowiska oskarżonego, kwestionującego te depozycje, obdarzenie wiarą kolejnych odmiennych wyjaśnień byłoby nielogiczne, sprzeczne z wiedzą i doświadczeniem życiowym i niewątpliwie uchybiłoby zasadzie swobodnej oceny dowodów. Należy podkreślić, że ustawa karna procesowa nie przewiduje wartościowania dowodu w zależności od etapu na jakim został przeprowadzony. W związku z tym Sąd merytorycznie rozpoznający sprawę jest w pełni uprawniony – w granicach swobodnej oceny dowodów – do obdarzenia wiarą zarówno depozycji złożonych w toku postępowania przygotowawczego, jak i sądowego, przy czym nie ma znaczenia jako które w kolejności zostały złożone. O ile zgodzić się należy ze skarżącym, że może dojść do takiej sytuacji, w której osoba składająca relację (oskarżony, podejrzany, świadek) znajduje się w stanie o jakim mówi art. 171 § 7 kpk, to nie powoduje to a priori, że jej depozycje nie mogą stanowić dowodu, gdyż powód określony w cytowanym przepisie wymaga wykazania, że stan w jakim znajdowała się taka osoba w trakcie przesłuchania wyłączał swobodę jej wypowiedzi. Po dokonaniu analizy okoliczności zaistniałych w czasie przesłuchania W. L. w postępowaniu przygotowawczym w dniu 24 lipca 2025 r., Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska skarżącego, że wyjaśnienia te złożył w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi. Nie sposób zaaprobować tezy, jakoby stres jaki miał mu rzekomo towarzyszyć w trakcie tego przesłuchania wpływał na swobodę jego wypowiedzi. Należy zauważyć, że przesłuchujący nie stwierdził u niego zaburzeń w sposobie składania wyjaśnień, a one same, jak to już wyżej podniesiono, zawierały liczne szczegóły, były spójne i logiczne. Co więcej, wyjaśnienia te ujęto w formie protokołu, który miał czytelną postać i klarowną treść, a przesłuchany, o czym świadczy złożenie przez niego podpisu, akceptował treść ujętych wyjaśnień, a także pozostałe jego zapisy. Trudno nadto przyjąć, zgodnie ze stanowiskiem skarżącego, w odniesieniu do zasad logiki i doświadczenia życiowego, aby oskarżony zupełnie bezrefleksyjnie przyznał się – wbrew prawdzie – do popełnienia takiego przestępstwa, na skutek rzekomych sugestii przesłuchującego. Jest ona osobą zdrową, poczytalną, rozumie treść norm prawnych, a co szczególnie istotne, miał już doświadczenie z wymiarem sprawiedliwości z racji poprzedniej karalności (k. 220-225). Zważyć należy również, że podczas przesłuchania w dniu 24 lipca 2025 r. przyznał się także do posiadania narkotyków, którego to wskazania nie odwołał na dalszym etapie postępowania. Te okoliczności w oczywisty wręcz sposób przeczą tezie skarżącego, jakoby złożył te wyjaśnienia w stanie wyłączającym swobodę wypowiedzi, niezgodnie z prawdą. Tym samym wykorzystanie tych wyjaśnień na etapie ustalania stanu faktycznego, który doprowadził do przyjęcia sprawstwa oskarżonego co do czynu przypisanego mu w pkt IV zaskarżonego wyroku, wyczerpującego znamiona art. 58 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii było prawidłowe.

o uniewinnienie od czynów z pkt I i III aktu oskarżenia

Niezasadny

Niezasadność podniesionych przez oskarżonego W. L. argumentów skutkowała niezasadnością wniosku z którym wystąpił.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 23 kwietnia 2026 r. w sprawie

II K 969/25 – w zaskarżonej części.

Apelacja wniesiona przez oskarżonego W. L. okazała się niezasadna. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się żadnych uchybień, podlegających uwzględnieniu z urzędu.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Koszty procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

II. W związku z nieuwzględnieniem apelacji oskarżonego W. L., Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 kpk, wobec braku podstaw do zwolnienia określonych w treści art. 624 § 1 kpk, zasądził od niego na rzecz

Skarbu Państwa 140 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.