Wyrok łączny wobec P. P. utrzymany mimo zarzutu prokuratora o przepisy z 2020 r.

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok łączny Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 24 lipca 2025r. w sprawie II K 664/25

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

uchylenie

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

------------------

---------------------------------------------------------

-------------

---------------

-------------------

--------------------------------------------------------

-------------

---------------

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

--------------

---------------------------------------------------------------

------------------------------------------------

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

----------------

--------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

zarzut obrazy przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, a mianowicie art. 4 § 1 kk w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 oraz art. 85 § 1 kk w brzmieniu sprzed obowiązywania ustawy z dnia 19 czerwca 2020r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanym przedsiębiorcom dotkniętym skutkami C0VID-19 oraz uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 w odniesieniu do stwierdzenia przesłanki do objęcia wyrokiem łącznym kary orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 24 lipca 2025 roku w sprawie II K 664/25, co skutkowało naruszeniem art. 85 § 1 kk w brzmieniu po 24 czerwca 2020 r., polegającym połączeniu kar pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami: Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 16 lutego 2024 roku prawomocnym z dniem 13 maja 2024 roku w sprawie II K 905/23 oraz Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 2 października 2024 roku w sprawie II K 729/24

Niezasadny

- prokurator w swej apelacji zarzucił, iż zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Zdaniem skarżącego, fakt wydania wyroków skazujących w sprawach II K 905/23 i II K 729/24 po dniu 24 czerwca 2020r. stanowi, zgodnie z treścią art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 19 czerwca 2020r., podstawę do zastosowania w sprawie przepisu art. 85 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym od dnia 24 czerwca 2020r. W konsekwencji, zdaniem prokuratora, z uwagi na brak realnego zbiegu przestępstw objętych ww. wyrokami należało w sprawie umorzyć postępowanie o wydanie wyroku łącznego. W dalszej części uzasadnienia apelacji skarżący odniósł się do wykładni przepisu art. 81 ustawy z dnia 19 czerwca 2020r., aby sformułować następnie wniosek o tym, że łącząc kary pozbawienia wolności orzeczone w sprawach II K 905/23 i II K 729/24 Sąd Rejonowy dopuścił się obrazy przepisu art. 4 § 1 kk w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 19 czerwca 2020r.

- oceniając powyższe twierdzenia prokuratora należy na wstępie zauważyć, iż za podstawę prawną wydanego wyroku łącznego Sąd Rejonowy przyjął przepis art. 4 § 1 kk w powiązaniu z odpowiednimi przepisami IX rozdziału Kodeksu Karnego w brzmieniu obowiązującym do 24 czerwca 2020r. Z tego względu bezprzedmiotowe są rozważania prawne prokuratora dotyczące wykładni przepisu art. 81 ustawy z dnia 19 czerwca 2020r., gdyż ten przepis nie ma zastosowania w sprawie.

- Sąd Okręgowy nie podziela także stanowiska prokuratora, iż pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z dnia 19 października 20222r. w sprawie IV KK 350/22 (Lex nr 3522522), a na który powołał się Sąd Rejonowy w swych rozważaniach, jest błędny. Sąd Okręgowy w tym składzie w całości podziela zaprezentowane w tym wyroku stanowisko Sądu Najwyższego, gdyż właściwa wykładnia przepisu art. 4 § 1 kk, na gruncie orzekania w przedmiocie kary łącznej, nakazuje sądowi właściwemu do wydania wyroku łącznego właśnie takie działanie, jakie podjął w tej sprawie Sąd Rejonowy. Zdaniem Sądu Okręgowego, zarzut prokuratora, iż Sąd Rejonowy w wyniku błędnego rozumowania doprowadził do sytuacji, w której doszło do

„dowolnego dobierania wyroków wchodzących w skład wyroku łącznego”, oznacza właśnie brak właściwego rozumienia instytucji wyroku łącznego. Należy podkreślić, że działanie Sądu Rejonowego, który w komparycji wyroku łącznego wymienił wszystkie wyroki skazujące wydane wobec P. P., a następnie w tych granicach poszukiwał właściwego stanu prawnego, było właśnie działaniem legalnym, a nie dowolnym, znajdującym uzasadnienie we właściwe rozumianym przepisie art. 4 § 1 kk. Należy zatem ponownie (aczkolwiek Sąd Rejonowy przedstawił tę kwestię w sposób zrozumiały w uzasadnieniu swego wyroku) podnieść, że właściwe rozumienie art. 4 § 1 kk oznacza, iż sąd w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego powinien, ustalając ustawę względniejszą dla sprawcy, porównać przede wszystkim stan normatywny z dnia orzekania w przedmiocie wyroku łącznego oraz stan normatywny z czasu popełnienia każdego z przestępstw. „Oznacza to, że w układzie, gdy część badanych pod kątem możliwości połączenia kar, prawomocnych wyroków została wydana przed wejściem w życie nowych przepisów, a część po, stosowanie przepisu art. 4 § 1 kk winno polegać na dokonaniu oceny wszystkich wydanych prawomocnych wyroków pod kątem tego, czy poprzedni stan prawny, czy też nowy, jest względniejszy dla skazanego przy orzekaniu kary łącznej” (tak Sąd Najwyższy w wyroku w sprawie IV KK 350/22, a wcześniej m.in. w wyroku z 17 stycznia 2013 r. w sprawie II KK 84/12, czy w wyroku z dnia 10 czerwca 2020 r. w sprawie IV KK 739/18).

- z powyższych względów nie sposób zgodzić się z prokuratorem, iż Sąd Rejonowy

„dołączył ten wyrok (tj. wyrok w sprawie II K 975/19)

tylko po to, aby móc zastosować przepis art. 4 § 1 kk, aby orzec o łagodniejszy stan prawny dla oskarżonego” (pisownia oryginalna). Wręcz przeciwnie, w ocenie Sądu Okręgowego, procedowanie Sądu Rejonowego w tej sprawie było właściwe i wynikało z konsekwentnego zastosowania przepisu art. 4 § 1 kk. Odnosząc się wprost do zarzutu prokuratora co do dowolności w działaniu Sądu Rejonowego należy stwierdzić, że o ile orzeczenie o karze łącznej stanowi obowiązek sądu (w przypadku zaistnienia ustawowych przesłanek), nawet jeżeli takie rozstrzygnięcie będzie skutkowało surowszymi konsekwencjami dla sprawcy niż w przypadku odrębnego wykonania poszczególnych wyroków skazujących, to już zastosowanie w sprawie przepisu art. 4 § 1 kk nakazuje sądowi poszukiwanie stanu prawnego korzystniejszego dla sprawcy. Innymi słowy, prokurator zarzuca dowolność w działaniu Sądu Rejonowego w sytuacji, gdy to kwestionowane działanie Sądu stanowi realizację nakazu wynikającego z przepisu art. 4 § 1 kk.

- reasumując, Sąd Okręgowy nie podziela stanowiska prokuratora, iż

„Sąd Rejonowy bez dokonania prawidłowej oceny ich względności w kontekście art. 4 § 1 kk naruszył wskazany przepis prawa materialnego”. Wręcz przeciwnie, Sąd Rejonowy prawidłowo określił przedmiotowy zakres postępowania o wydanie wyroku łącznego, następnie zasadnie przyjął, że zastosowanie w sprawie ma przepis art. 4 § 1 kk, aby finalnie, po dokonaniu prawidłowej wykładni tego przepisu, ustalić stan normatywny i ukształtować karę łączną pozbawienia wolności. Co istotne, Sąd Rejonowy uzasadnił swe rozstrzygnięcie w sposób wyczerpujący, odwołując się szeroko do dorobku orzecznictwa Sądu Najwyższego. W kontekście treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, apelacja prokuratora jawi się wyłącznie jako polemiczna, nacechowana błędnym rozumieniem przepisu art. 4 § 1 kk.

wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i na podstawie art. 572 kpk umorzenie postępowania w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Niezasadny

bezzasadność zarzutu apelacji warunkowała brak podstaw do uwzględnienia wniosku apelacji

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

10. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Przedmiot utrzymania w mocy

cały zaskarżony wyrok

bezzasadność zarzutu apelacji i brak okoliczności uwzględnianych przez sąd odwoławczy z urzędu

Przedmiot i zakres zmiany

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

----------------

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

11. Koszty Procesu

Punkty II, III wyroku

- Sąd Okręgowy uwzględnił wniosek obrońcy i na podstawie art. 22

3 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 499) w zw. z § 17 ust. 5 oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 2024, poz. 764) zasądził na rzecz obrońcy koszty nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

- apelacja prokuratora okazała się bezzasadna, zatem z mocy przepisów art. 636 § 1 kpk Sąd Okręgowy stwierdził, że wydatki za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa.

12. PODPIS

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

cały wyrok

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

uchylenie