Wyrok w sprawie niealimentacji, Sąd Okręgowy w Siedlcach

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 8 sierpnia 2025 r. w sprawie II K 116/25

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

1. W. B.

wykonywanie przez oskarżonego w okresie objętym zarzutem z aktu oskarżenia obowiązku alimentacyjnego

zaświadczenie komornika sądowego z dnia 3 września 2025 r., potwierdzenia

wpłat dokonywanych przez oskarżonego na poczet alimentów, pismo komornika sądowego z dnia 17 listopada 2025 r., pismo syndyka masy upadłości oskarżonego z dnia 10 grudnia 2025 r.

142, 143-148,165,

169

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Zażądane przez Sąd Okręgowy informacje

zostały sporządzone przez osoby bądź

instytucje uprawnione do ich wydania i brak

było jakichkolwiek podstaw do podważania wynikających z nich okoliczności. Potwierdzają wiarygodność przedłożonych wraz z apelacją

przez oskarżonego dokumentów, wskazujących na to, że wypełniał on w okresie objętym zarzutem z aktu oskarżenia nałożony na niego wyrokiem

Sądu Okręgowego w Siedlcach w sprawie IC 722/14 obowiązek alimentacyjny względem swych dzieci, córki N. B. i syna M. B..

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. 1. obraza przepisów postępowania, a mianowicie art. 4 kpk, art. 5 § 1 i 2 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk, mająca wpływ na treść orzeczenia, a polegająca na dokonaniu oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób wybiórczy i dowolny, z przekroczeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w tym poprzez pominięcie części wyjaśnień oskarżonego W. B., zgodnie z którymi w okresie zarzutu uiszczał on należności z tytułu zobowiązania alimentacyjnego, co w świetle przedłożonych przy niniejszej apelacji potwierdzeń wpłat skutkowało rozstrzygnięciem nie dających się usunąć i nie usuniętych wątpliwości co do sprawstwa czynu zarzucanego oskarżonemu na jego niekorzyść i niesłuszne przypisanie sprawstwa czynu z art. 209 § 1a kk;

2. błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, iż oskarżony W. B. uchylał się od obowiązku alimentacyjnego określonego co do wysokości orzeczeniem sądowym, a łączna wysokość powstałych wskutek tego zaległości w okresie objętym zarzutem stanowi równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych, tj. co najmniej kwotę 2.400zł w sytuacji, w

której w okresie objętym zarzutem oskarżony pozostawał w zwłoce z zapłatą należności alimentacyjnych w kwocie wyłącznie 174,73 zł, co przeczy w całości poczynionym przez Sąd ustaleniom, skutkującym bezzasadnym przypisaniem oskarżonemu sprawstwa czynu z art. 209 § 1a kk

Zasadny

Odnosząc się do sformułowanych przez oskarżonego zarzutów należy wskazać na wstępie, że Sąd Okręgowy dążąc do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego

w sprawie zażądał informacji od komornika sądowego, prowadzącego egzekucję świadczeń alimentacyjnych na rzecz córki N. B. i syna M. B. od oskarżonego oraz od syndyka jego masy upadłości. W efekcie uzupełnienia materiału dowodowego Sąd odwoławczy uznał słuszność wywiedzionego środka zaskarżenia, a co za tym idzie stwierdził, że poczynione ustalenia w sprawie, sprowadzające się do uznania, że oskarżony nie wypełniał nałożonego na niego obowiązku alimentacyjnego w okresie przyjętym przez Sąd I instancji, nie są prawidłowe. Z treści tych dowodów wynika jednoznacznie, że oskarżony dokonywał w tym czasie regularnych wpłat na poczet omawianych zobowiązań alimentacyjnych, najpierw komornikowi, a potem syndykowi, natomiast to, co następnie działo się z wpłaconymi przez niego pieniędzmi, pozostawało poza jego zasięgiem, następowało niezależnie od jego woli, ale od instytucji, które nimi dysponowały. Komornik bowiem w związku z ogłoszeniem przez oskarżonego upadłości z dniem 31 stycznia 2024 r. wpłacone przez niego kwoty w okresie od 31 stycznia 2024 r. do 16 maja 2024 r. przelał na rachunek bankowy syndyka, wskazując sygnaturę akt komorniczych Kmp 36/14, lecz jednocześnie nie podał tytułu, pod jakim oskarżony przekazywał je komornikowi. Syndyk zaś otrzymując kwotę w wysokości 3009,72 zł, nie domyślając się po samej sygnaturze akt komorniczych, że stanowi wpłaty na rzecz alimentów, nie zaksięgował tej kwoty na ich poczet, tak jak to zrobił z wpłatą dokonaną przez oskarżonego bezpośrednio do niego w lipcu 2024 r., skądinąd zwróconą W. B. uprzednio przez komornika w związku z uprawomocnieniem się postanowienia Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie o ogłoszeniu jego upadłości. Oskarżony zrobił zatem wszystko, co mógł, aby wypełnić ciążący na nim obowiązek alimentacyjny. Trudno doszukać się w jego zachowaniu złej woli, wyrażającej się w negatywnym stosunku psychicznym do wykonania nałożonego na niego obowiązku, który sprawiałby, że mimo obiektywnej możliwości, obowiązku tego nie wypełniał, gdyż wypełniać go nie chciał lub też lekceważył obowiązek nałożony wyrokiem, co byłoby niezbędne dla bytu przestępstwa niealimentacji, w tym w formie kwalifikowanej, tj. z art. 209 § 1a kk. W tym stanie rzeczy, w świetle całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że nie było podstaw, zarówno do uznania oskarżonego za winnego przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem czynu, jak też zarzucanego mu aktem oskarżenia, dlatego też dokonano zmiany reformatoryjnej tegoż orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego W. B. od zarzucanego mu czynu.

o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu.

Zasadny

Wniosek był zasadny z przyczyn opisanych w rubryce 3.1.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnił oskarżonego od zarzucanego mu czynu.

Sąd Okręgowy w drodze kontroli instancyjnej dopatrzył się konieczności wskazanej powyżej zmiany zaskarżonego wyroku, o czym wypowiedział się w rubryce 3.1.

Koszty procesu

Wobec uwzględnienia apelacji oskarżonego i zmiany zaskarżonego wyroku poprzez jego uniewinnienie od zarzucanego mu czynu, Sąd Okręgowy na podstawie art. 632 pkt 2 kpk w zw. z art. 634 kpk stwierdził, że koszty procesu ponosi Skarb Państwa.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

cały wyrok

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana