Sąd utrzymał wyrok za napaść na policjantów przed klubem w Siedlcach

Część wstępna

.

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 30 lipca 2025 roku sygn. akt II K 1259/24.

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

.

Granice zaskarżenia

.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

.

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

.

Wnioski

uchylenie

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

.

Ustalenie faktów

.

Fakty uznane za udowodnione

-------------------------

--------------------------------------------------------------------------

---------------

----------------.

Fakty uznane za nieudowodnione

-----------

--------------------------

---------------------------------------------------------------------------

----------------

----------------.

Ocena dowodów

.

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

---------------------

--------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

---------------------

------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Zarzut błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez uznanie za wiarygodne w całości zeznań świadków: P. K. (1), P. T., P. K. (2), J. B. i D. Ś. co do okoliczności i przebiegu zdarzenia i tym samym uznanie za niewiarygodne oświadczeń procesowych W. D. i R. D. co do nieprzyznania się do popełnienia zarzucanych im czynów oraz zeznań świadka M. P. co do przebiegu zdarzenia, podczas gdy brak sprawstwa oskarżonych oraz wiarygodność relacji przedstawionej przez świadka M. P. i zupełnie inny przebieg zdarzenia niż relacjonują to funkcjonariusze Policji potwierdzają nagrania z monitoringu, dołączone do akt sprawy, który to dowód został uznany przez Sąd za wiarygodny i obiektywny i był odtwarzany na rozprawie w dniu 16 lipca 2025 roku, co tym samym skutkuje podważeniem wiarygodności twierdzeń pokrzywdzonych co do przebiegu całego zajścia i naruszenia ich nietykalności cielesnej przez oskarżonych, które to naruszenie doprowadziło w konsekwencji do wydania zaskarżonego wyroku i uznania oskarżonych za winnych popełnienia zarzucanych im czynów.

Niezasadny

Wniesiony środek odwoławczy był bezzasadny i nie zasługiwał na uwzględnienie. Zarzuty podniesione w apelacji wraz z przytoczoną na ich poparcie argumentacją nie dostarczyły podstaw do uznania kontestowanego orzeczenia za nietrafne. W ocenie Sądu II instancji, w trakcie ferowania zaskarżonego wyroku, nie doszło do wskazanych we wniesionym środku odwoławczym uchybień ani też nie ujawniono w tracie kontroli instancyjnej innych uchybień o charakterze bezwzględnym, które mogłyby zobowiązać Sąd Odwoławczy do zmiany orzeczenia bądź jego uchylenia i zwrócenia sprawy do stadium postępowania przed Sądem I instancji. Podkreślenia wymaga, że wbrew twierdzeniom obrony, Sąd meriti w sposób wszechstronny wyjaśnił całokształt zaistniałych okoliczności, nie dopuszczając się przy tym jakichkolwiek błędów.

Apelacja obrońcy dotyczyła zarzutu błędu w ocenie materiału dowodowego, a więc naruszenia przepisów postępowania, jak należy domniemywać art. 7 kpk, którego efektem były wadliwe ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę orzeczenia, sprowadzające się do uznania, że oskarżeni dopuścili się zarzucanych im czynów.

Tymczasem zdaniem Sądu II instancji, Sąd Rejonowy procedował w przedmiotowej sprawie prawidłowo, właściwie oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i ustalając na jego podstawie rzeczywisty stan faktyczny, uwzględniając przy wyrokowaniu wszystkie okoliczności ujawnione w toku rozprawy, które finalnie jednoznacznie przemawiały za sprawstwem oskarżonych. Wbrew twierdzeniom obrońcy, które de facto w zasadniczej części koncentrowały się wokół oskarżonej W. D., na podstawie dołączonych do akt sprawy dowodów w postaci nagrań monitoringu klubu (...) nie sposób było ustalić dokładnego przebiegu zdarzenia z dnia 20 października 2024 roku. Odległość miejsca zdarzenia od kamery monitoringu oraz duża ilość osób przebywających przed klubem uniemożliwiały szczegółowe odtworzenie przebiegu interwencji policjantów. Z obu nagrań, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, można jedynie wywnioskować, że do takich przepychanek przed klubem faktycznie doszło, a policjanci dość szybko opanowali sytuację i obezwładnili oskarżonych. Wbrew twierdzeniom odbiorcy, nawet odtworzenie zapisu z nagrań monitoringu w zwolnionym tempie nie pozwala na konkluzję, jakoby zdarzenie miała zainicjować funkcjonariuszka policji. Rzekomego uderzenia oskarżonej przez wyżej wymienioną wskazane nagranie z pewnością nie potwierdza, jak sugeruje to obrońca.

Jednak w niniejszej sprawie cennym materiałem dowodowym, jak zauważył Sąd meriti, okazały się zeznania świadków, w tym m.in. czworga policjantów biorących udział w interwencji oraz pracownika ochrony klubu. Każda z tych osób opisała zdarzenie, w którym uczestniczyła z własnej perspektywy, przywołując wyłącznie te spostrzeżenia, które samodzielnie zaobserwowała. Świadkowie ci są niewątpliwie osobami obcymi dla oskarżonych, przybyli na interwencję w związku z konkretnym wezwaniem i w żaden sposób nie byli zainteresowani zeznawaniem na ich niekorzyść, tudzież ich pomawianiem o zachowania, które nie miały miejsca. Innymi słowy - w miejscu zdarzenia przebywali oni w ramach czynności służbowych, wykonując obowiązki zawodowe, a ich zeznania nie były schematyczne i różniły się od siebie szczegółami, co świadczy jedynie o obiektywizmie przekazu. Co więcej, należy też zauważyć, że świadek P. K. (2) na rozprawie zeznał, że urazy jakich doznał nie były spowodowane agresją oskarżonego wobec niego, a jedynie próbą pokonania oporu oskarżonego. Okoliczność ta przemawia za szczerością zeznań funkcjonariusza policji i brakiem celowego działania w celu pomówienia oskarżonego. Sąd I instancji słusznie zatem uznał, że zeznania wyżej wspomnianych świadków wzajemnie korespondowały ze sobą, były spójne i logiczne i jako takie zasługiwały na walor wiarygodności.

Sąd, stosując się do zasady swobodnej oceny dowodów, zgodnie z dyrektywami wskazanymi w art. 7 k.p.k., ocenia materiał dowodowy bacząc na jego całokształt, wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego oraz logiczne usytuowanie przedstawianych okoliczności w całym ciągu przyczynowo-skutkowym. Za niewiarygodne i sprzeczne z całokształtem zebranego w sprawie materiału dowodowego słusznie zostały uznane przez Sąd Rejonowy wyjaśnienia oskarżonych. Wyjaśnienia te są niespójne z dowodami osobowymi w postaci zeznań wskazanych powyżej świadków, to jest policjantów i ochroniarza klubu. W przeciwieństwie do tych osób oskarżeni posiadali byli zainteresowani konkretnym wynikiem toczącego się postępowania, wobec czego to właśnie do ich relacji należało podejść z większą dozą krytycyzmu. Wyjaśnienia przedstawione w niniejszej sprawie stanowią zdaniem Sądu Okręgowego linię obrony ukierunkowaną na uniknięcie odpowiedzialności karnej, co jest poniekąd zrozumiałą reakcją na postawione zarzuty. Również zeznania świadka M. P. w zakresie przebiegu zdarzenia, jako odosobnione i niekorespondujące z pozostałym materiałem dowodowym, nie zasługiwały na walor wiarygodności, co słusznie skonkludował Sąd I instancji.

Wobec uznania bezzasadności zarzutów dotyczących sfery gromadzenia i oceny materiału dowodowego, Sąd Okręgowy za bezzasadny uznał również zarzut dotyczący rzekomego błędu w ustaleniach faktycznych sprowadzającego się do uznania, że zebrany materiał dowodowy stanowi podstawę do skazania oskarżonych. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Tego w wywiedzionej apelacji zabrakło.

Podsumowując powyższe rozważania Sąd Okręgowy stanął na stanowisku, że Sąd meriti ocenił zgromadzony materiał dowodowy właściwie, wyczerpująco i trafnie swe stanowisko uargumentował, a także ustalił prawidłowy stan faktyczny w sprawie, uzasadniający przypisanie oskarżonym sprawstwa zarzucanych im czynów. Słusznie też uznał, że zachowanie to należało rozpatrywać w kategoriach występku chuligańskiego – argumentacja Sądu i instancji w pełni w tym zakresie przekonuje, podobnie jak rodzaj i charakter wymierzonych oskarżonym sankcji.

Obrońca oskarżonych wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonych od popełnienia zarzucanych im czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

Niezasadny

Bezzasadność apelacji skutkowała bezzasadnością wniosku o zmianę wyroku.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

.

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

.

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok w całości.

Apelacja wniesiona przez obrońcę nie była zasadna i tym samym nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie, Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu..

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

.

1. Przedmiot i zakres zmiany.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------.

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

.

----------------------------------------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------.

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------.

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Koszty procesu

O opłacie za postępowanie odwoławcze Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, zasądzając od oskarżonej W. D. kwotę 300 zł oraz od oskarżonego R. D. kwotę 420 zł. Ponadto, na podstawie § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym w zw. z art. 633 kpk. w zw. z art. 634 kpk – Sąd zasądził od oskarżonych kwoty po 10 zł tytułem ryczałtu za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu przygotowawczym.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonych

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Cały wyrok

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

uchylenie

zmiana