Sąd dołożył policjantowi 1000 zł nawiązki za groźby wobec mężczyzny w konflikcie rodzinnym

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 25 sierpnia 2025 r. w sprawie II K 344/25

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel posiłkowy

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

uchylenie

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. Zarzuty z apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego:

1) zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 46 k.k., poprzez zaniechanie zasądzenia nawiązki na rzecz pokrzywdzonego S. K. mimo złożonego przez pokrzywdzonego wniosku o jej zasądzenie;

2) zarzut naruszenia przepisów postępowania, mającego wpływ na treść orzeczenia tj. art. 410 k.p.k., poprzez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych złożonego przez oskarżyciela posiłkowego postanowienia Sądu Apelacyjnego w Lublinie wydanego w sprawie sygn. akt: I Acz 215/25 wraz z uzasadnieniem jego treści, z którego wynika, iż A. K. (1) utrudnia mężowi kontakty z dzieckiem, konsekwencją czego było zagrożenie w/w zapłatą grzywny za niewykonywanie kontaktów i poczynienie wadliwych ustaleń faktycznych jakoby S. K. nachodził żonę, awanturował się z nią, wyzywał co z kolei miało stanowić impuls dla działań podjętych przez oskarżonego;

3) zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, polegającego na błędnym uznaniu, że:

a) stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez K. S. nie był znaczny, podczas gdy prawidłowa analiza okoliczności strony podmiotowej, tj. zamiaru sprawcy, który musi być bezpośredni ponieważ znamię "grozi" oznacza działanie celowe w postaci wzbudzenia uzasadnionej obawy, jest zachowaniem o charakterze intencjonalnym w powiązaniu z faktem, iż oskarżony jest funkcjonariuszem policji a zatem osobą mającą stać na straży praworządności przemawiają za uznaniem, że czyn popełniony przez oskarżonego cechuje się znacznym stopniem społecznej szkodliwości, co powinno skutkować skazaniem oskarżonego a nie warunkowym umorzeniem postępowania;

b) S. K. nachodził swoją żonę, groził jej, awanturował się z nią, podczas gdy z postanowienia Sądu Apelacyjnego w Lublinie wynika, że przy próbie kontaktu w/w z córką A. K. (1) każdorazowo wzywa służby, wykorzystuje istniejący pomiędzy nią a mężem konflikt uniemożliwiając S. K. spotkania z córką.

Częściowo zasadny

Na wstępie zaznaczyć należy, że Sąd Okręgowy wskazał pisemne motywy wyroku jedynie w stosunku do apelacji wniesionej przez pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, bowiem obrońca oskarżonego, który również wniósł apelację, nie wystąpił z wnioskiem o sporządzenie i nadesłanie uzasadnienia wyroku II instancji.

Apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego była zasadna jedynie w wąskim zakresie, a dotyczącym zasądzenia od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego nawiązki. O ile zasądzenie przedmiotowego środka kompensacyjnego było obligatoryjne, o tyle skarżąca błędnie wskazała, że miałoby to wynikać z treści art. 46 k.k., gdyż w tymże przepisie mowa jest o takim obowiązku w przypadku wydania wyroku skazującego, a nie warunkowego umorzenia postępowania, które to orzeczenie nie jest traktowane jako „skazanie”. W związku z powyższym, zasadnym było orzeczenie nawiązki na podstawie art. 67 § 3 k.k., który to m.in. stanowi, że umarzając warunkowo postępowanie karne, sąd nakłada na sprawcę obowiązek naprawienia szkody w całości albo w części, a w miarę możliwości również obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, albo zamiast tych obowiązków orzeka nawiązkę. W ocenie Sądu Okręgowego, ustalenie wysokości nawiązki na kwotę 1 000 zł jest adekwatne do okoliczności sprawy i ujemnych skutków w sferze mentalnej, jakie wywarł na oskarżycielu posiłkowym czyn oskarżonego, zważając przy tym przede wszystkim na jego incydentalny charakter. Zwrócić można przy tym uwagę na to, że pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wnosząc o zasądzenie nawiązki nie wskazał konkretnej kwoty a pozostawił ją do uznania Sądu.

Za niezasadne należało natomiast uznać zarzuty odnoszące się do wskazywanych przez skarżącą konkretnych faktów, które zgodnie z przedstawionym stanowiskiem, Sąd miał niesłusznie uwzględnić, bądź też w ogóle nie uwzględnić. Na uwadze mieć trzeba, że fakt utrudniania pokrzywdzonemu kontaktu z dzieckiem przez A. K. nie ma powiązania przedmiotowego z czynem zarzucanym K. S., toteż właściwie znalazł się poza sferą ustaleń i rozważań Sądu Rejonowego. Trudno byłoby uznać, żeby ten fakt miał jakikolwiek wpływ na ocenę przedmiotowego czynu, chociażby w aspekcie motywacji działania oskarżonego, przy czym bezcelową praktyką byłoby przenoszenie w tak szerokim kontekście konfliktu pomiędzy oskarżycielem posiłkowym a świadkiem A. K. także na kanwę niniejszego postępowania. Chybionym pozostaje również zarzut odnoszący się do wskazywanego przez skarżącą błędnego ustalenia przez sąd meriti, że S. K. nachodził swoją żonę, groził jej, awanturował się z nią. Zauważyć trzeba, że Sąd wyraźnie wskazał na to, że takie informacje pochodzą od A. K., która przekazywała je oskarżonemu, co z kolei motywowało go do podjęcia działania niejako w jej obronie, aczkolwiek niezgodnego z prawem. Potwierdza to zarówno oskarżony w wyjaśnieniach, jak również świadek A. K. (2). Fakt wielokrotnych interwencji z zawiadomienia A. K. wynika także z informacji uzyskanej z Komendy Miejskiej Policji w S. (k. 136-140). Ustalanie w ramach niniejszego postępowania zasadności tych zawiadomień jest niecelowe, bowiem kluczowym jest to, że oskarżony informacje o interwencjach, jak i konfliktowej sytuacji rodzinnej pomiędzy świadkiem, a oskarżycielem posiłkowym niewątpliwie posiadał i były one przyczyną skierowania w stronę oskarżyciela posiłkowego gróźb karalnych. A. K. (2) i oskarżony jednocześnie zgodnie wskazywali na to, że oskarżony był także naocznym świadkiem niewłaściwego zachowania oskarżyciela posiłkowego względem A. K., także zapoznając się z wiadomościami SMS przysyłanymi jej przez oskarżyciela posiłkowego. Okoliczności wskazywane w szerszym zakresie przez skarżącą, o jakich mowa powyżej, pozostają dla niniejszej sprawy irrelewantne.

Sąd Okręgowy nie uwzględnił również zarzutu dotyczącego błędnego ustalenia, co do stopnia społecznej szkodliwości czynu, mającego wpływ na zasadność warunkowego umorzenia postępowania karnego wobec oskarżonego. Sprawstwo zarzucanego czynu pozostaje bez wątpliwości i choć oskarżony przyznał się do wykonania połączenia telefonicznego do oskarżyciela posiłkowego i wypowiedzenia słów jakie zostały utrwalone na nagraniu, to zaprzeczał temu, że jego intencją było wypowiedzenie gróźb o jakich mowa w art. 190 § 1 k.k. Nie można zaś w sposób pozbawiony zasadnych wątpliwości przyjąć, że oskarżony miał przyjść do miejsca zamieszkania oskarżyciela posiłkowego i go niepokoić poprzez uderzanie w drzwi i kierowanie do niego wulgaryzmów. Sam oskarżyciel posiłkowy na tę okoliczność zeznał, że nie wie czy to był oskarżony, nie rozpoznał go (k. 161v), przy czym przypisywanie oskarżonemu także tego zdarzenia, oparte jedynie na uprawdopodobnieniu czy domniemaniu, stoi w sprzeczności z zasadą wyrażoną w art. 5 § 2 k.p.k.

Oceniając społeczną szkodliwość zarzucanego oskarżonemu czynu niewątpliwie uznać należało, że pobudki jakimi się wówczas kierował, choć w oczywisty sposób nie mogą ekskulpować jego niewłaściwego zachowania, to mają znamienny wpływ na obniżenie stopnia jego winy i społecznej szkodliwości czynu doprowadzając do konstatacji, że nie są one znaczne. Zwrócić uwagę trzeba, że oskarżony posiadał wiedzę o konflikcie pomiędzy A. K. oraz oskarżycielem posiłkowym, był także świadkiem niestosownego zachowania oskarżyciela posiłkowego względem niej, ponadto zapoznał się z wiadomościami SMS, jakie oskarżyciel posiłkowy przysłał A. K. czy także zdjęciami, na których miały być uwidocznione skutki jej pobicia przez oskarżyciela posiłkowego. W tych okolicznościach należało uznać, że jego zachowanie było niejako wyrazem wzburzenia, reakcji na niewłaściwe zachowanie pokrzywdzonego oraz jednocześnie ukierunkowane było chęcią pomocy A. K., choć w oczywiście w nieodpowiedniej, sprzecznej z prawem formie. Wobec powyższego, zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd

meriti słusznie dopatrzył się przesłanek wskazanych w art. 66 § 1 k.k., co przy jednoczesnym niewystępowaniu negatywnej przesłanki z § 2 tegoż artykułu, uzasadniało warunkowe umorzenie postępowania na roczny okres próby będący okresem adekwatnym do okoliczności sprawy, warunków osobistych oskarżonego, pozwalającym na zweryfikowanie poprawności zachowania oskarżonego. Nie bez znaczenia pozostaje też fakt, że oskarżony jest funkcjonariuszem Policji, co niewątpliwie kształtuje wobec niego wyższe wymagania co do poprawnego, zgodnego z prawem zachowania, jednakże zwrócić uwagę trzeba także na to, że z racji pełnionej służby w Policji, poniósł już on wymierne konsekwencje swego nagannego zachowania, bowiem został zawieszony w wykonywaniu czynności służbowych na okres trzech miesięcy, przy zawieszeniu płatności 50% uposażenia. W związku z czym uznać należało, że oskarżony poniósł wystarczające konsekwencje przedmiotowego czynu, także na płaszczyźnie zawodowej. Dlatego, w ocenie Sądu okręgowego wystarczającym dla zrealizowania celów przedmiotowego postepowania, zarówno w aspekcie ogólnym, jak i indywidualnym, będzie zastosowanie probacyjnego środka zapobiegawczego jakim jest warunkowe umorzenie postepowania, w połączeniu z nawiązką orzeczoną na etapie postepowania odwoławczego.

Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Niezasadny

Wniosek apelacyjny w takim brzmieniu nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem zasadnym był jedynie zarzut odnoszący się do zasądzenia nawiązki na rzecz oskarżyciela posiłkowego.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 25 sierpnia 2025 r. w sprawie II K 344/25, za wyjątkiem rozstrzygnięcia wskazanego w części 5.2.

Apelacja obrońcy jako w całości bezzasadna nie podlegała uwzględnieniu, natomiast apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego była zasadna w zakresie, jaki skutkował zmianą zaskarżonego wyroku, opisaną w części 5.2., tj. w zakresie orzeczenia nawiązki na rzecz oskarżyciela posiłkowego, o czym szerzej była mowa przy omówieniu przedmiotowego zarzutu. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu, skutkujących dalszą zmianą bądź uchyleniem przedmiotowego wyroku.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 25 sierpnia 2025 r. w sprawie II K 344/25, w zakresie orzeczenia na podstawie art. 67 § 3 k.k. od oskarżonego K. S. na rzecz oskarżyciela posiłkowego S. K. 1 000 zł nawiązki.

Powyższa zmiana wynikała z zasadności zarzutu podniesionego przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego.

Koszty procesu

III, IV.

Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji obrońcy, Sąd Okręgowy na podstawie art.

634 w zw. z art. 629 w zw. z art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego K. S. na rzecz Skarbu Państwa 100 złotych opłaty za drugą instancję, zgodnie ze stawką wskazaną w art. 7 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz obciążył go wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 20 złotych, wg stawki z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

Ponadto Sąd Okręgowy, mając na względzie zasady słuszności (art. 634 kpk w zw. z art. 633 kpk ) -apelacja obrońcy nie została uwzględniona w ogóle, natomiast drugiej strony w bardzo niewielkim zakresie, odstąpił od orzekania o kosztach zastępstwa procesowego poniesionych przez strony na etapie postępowania odwoławczego

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

uchylenie

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana