Kradzież wózka i jazdy po alkoholu. Sąd obniżył karę łączną do 5 lat i 6 miesięcy

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok łączny Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 2 października 2025 roku o sygn. akt II K 811/25

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

----

---------------------

-------------------------------------------------------------

---------

------------

Fakty uznane za nieudowodnione

--------

------------------

-------------------------------------------------------------

------------

------------

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

---------------

----------------------------------

------------------------------------------------------------------------

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

------------

-------------------------------

---------------------------------------------------------------------.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

skazany R. O. sporządził apelację samodzielnie, nie precyzując konkretnych i wyodrębnionych zarzutów, lecz z treści apelacji wynika, iż skarżący podnosi zarzuty, która należało zakwalifikować jako zarzuty z art. 438 pkt 4 kpk

Zasadny

- na wstępie rozważań należy stwierdzić, że kara łączna stanowi całościową ocenę zachowań skazanego i powinna być także racjonalną z prewencyjnego punktu widzenia reakcją za popełnione przestępstwa, nie zaś przejawem bliżej nieuzasadnionej i wręcz niezrozumiałej, ze społecznego punktu widzenia, pobłażliwości. Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku łącznego doprowadziła Sąd Okręgowy do przekonania, że Sąd Rejonowy w Siedlcach dokonał trafnych ustaleń co do kar podlegających połączeniu węzłem kary łącznej (pkt I wyroku łącznego), jednakże niedostatecznie uwzględnił wszystkie okoliczności wynikające z kodeksowych dyrektyw wymiaru kary łącznej, zatem w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do ingerencji w zaskarżone rozstrzygnięcie w postulowanym przez skazanego kierunku.

- oczywiście indywidualizacja kary łącznej w każdym konkretnym przypadku należy do ferującego dany wyrok sądu, który orzekając w granicach nakreślonych przez ustawę ram, poza stosowaniem ogólnych dyrektyw i zasad wymiaru kary, uwzględnieniem oceny całokształtu czynów przestępnych i podmiotowo - przedmiotowych relacji między nimi, winien mieć na uwadze okoliczności, które ujawniły się po wydaniu poprzednich wyroków oraz wzgląd na prewencyjne cele karania zarówno w indywidualnym, jak i społecznym aspekcie. Przez powyższe wyraźnie rozumieć należy, iż obowiązujące przepisy prawa nie wprowadzają automatyzmu w zakresie kształtowania kary łącznej i nie dają podstaw w każdej sytuacji do zastosowania zasady pełnej absorpcji (czy też per analogiam pełnej kumulacji), a zwłaszcza tylko dlatego że takie rozstrzygnięcie jawiłoby się jako słuszne w oczach skazanego. Przypomnieć należy, iż naczelną zasadą wymiaru kary łącznej w praktyce jest na ogół zasada asperacji, a zasadę absorpcji, zresztą jak i kumulacji, stosuje się wyjątkowo i tylko w sytuacjach nietypowych, szczególnie uzasadnionych. (postanowienie SN z 16.12.2020 r., I KK 181/20, LEX nr 3177870).

- dodatkowo, zgodnie z art. 85a kk orzekając karę łączną, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego. Jak podkreśla się w orzecznictwie w ramach tak opisanych celów racjonalnej "polityki karnej" mieszczą się oczywiście i te przesłanki, które zostały wypracowane w orzecznictwie sądowym, ukierunkowane zarówno na ocenę osoby sprawcy, jego cech osobowych i dotychczasowej linii życiowej, jak i analizę popełnianych przez niego przestępstw w ujęciu przedmiotowym (w tym np. zbieżność rodzajowa atakowanych dóbr prawnych, okresy czasu pomiędzy przestępstwami, zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. akt II AKa 18/22).

- odnosząc się do ustaleń faktycznych w tej sprawie należy stwierdzić, że w stosunku do skazanego zaistniały przesłanki uzasadniające obniżenie orzeczonej kary łącznej 7 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności do kary w wymiarze 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a zatem z zastosowaniem zasady absorpcji.

- po pierwsze, zdaniem Sądu Okręgowego, za wymierzeniem skazanemu niższej kary łącznej pozbawienia wolności przemawia zbieżność czasowa i podobny rodzaj przestępstw popełnionych przez skazanego. Jak wskazano wyżej, przy wymiarze kary łącznej decydujące znaczenie ma związek podmiotowo-przedmiotowy pomiędzy poszczególnymi przestępstwami, za które zostały wymierzone kary podlegające łączeniu. Chodzi tutaj o bliskość kwalifikacyjną i czasową czynów oraz tożsamość osoby (osób) pokrzywdzonych. Im większa występuje zbieżność pomiędzy ww. czynnikami w rozważanych przestępstwach, tym bardziej kara łączna winna grawitować w kierunku pełnej absorpcji (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 12 grudnia 2024 roku w sprawie II AKa 270/23). Z akt sprawy wynika, że skazany od czasu opuszczenia zakładu karnego w dniu 13 września 2023 roku, dopuścił się dwóch kradzieży z włamaniem – w dniach 14 lipca i 25 listopada 2024 roku oraz w dniu 4 października 2024 roku kradzieży zwykłej. Ponadto w dniach 17 lutego i 7 lipca 2024 roku dopuścił się czynów polegających na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości. Zatem pierwsze trzy przestępstwa były zatem przestępstwami przeciwko mieniu, natomiast dwa ostatnie czyny stanowiły przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Między tymi przestępstwami istnieje zatem łączność przedmiotowa, wyrażająca się w bliskości kwalifikacji prawnej popełnionych przestępstw, dotyczących tych samych dóbr podlegających ochronie prawnej (mienie i bezpieczeństwo w komunikacji). Ponadto, czyny te zostały popełnione w niedługich, 2-3 miesięcznych odstępach czasowych, a zatem ta okoliczność również przemawia za tym, aby zastosować w stosunku do kary łącznej orzeczonej wobec skazanego zasadę absorpcji i obniżyć jej wymiar do 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności,

- po drugie, przestępstwa których dopuścił się skazany nie cechowały się aż tak wysokim stopniem społecznej szkodliwości, uzasadniającym orzeczenie kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze ponad 7 lat. Zgodnie z art. 115 § 2 kk przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego lub zagrożonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Orzeczona wobec skazanego kara łączna dotyczyła czynów wypełniających dyspozycje przestępstw kradzieży z włamaniem oraz kradzieży zwykłej, w tym. m.in. kradzieży wózka dziecięcego, a także prowadzenia pojazdów w stanie nietrzeźwości. Popełnienie przez skazanego tych przestępstw nie skutkowało wyrządzeniem poważnych szkód (kradzież dotyczyła przedmiotów o stosunkowo niewielkiej wartości), a na skutek prowadzenia przez R. O. pojazdu pod wpływem nietrzeźwości nie doszło do żadnego wypadku drogowego i nikt nie odniósł obrażeń. Choć czyny, których dokonał skazany, są ewidentnie niezgodne z prawem i zasługują na odpowiednią reakcję karną, mającą zniechęcić skazanego do ich popełnienia w przyszłości, to jednak orzeczona przez Sąd I instancji kara 7 lat i 2 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności jawi się jako rażąco surowa. Nie sposób bowiem porównać stopnia społecznej szkodliwości tych czynów do takich przestępstw jak choćby przestępstwa przeciwko życiu czy popełnione w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. W okolicznościach niniejszej sprawy zaistniała zatem wyraźna dysproporcja między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą, zasłużoną na podstawie ustalonych okoliczności sprawy relewantnych dla wymiaru kary, a zatem należało obniżyć wymierzoną skazanemu łączną karę pozbawienia wolności,

- po trzecie, zdaniem Sądu Okręgowego skazany R. O. przejawia pozytywną prognozę kryminologiczną, co jest istotnym czynnikiem prognostycznym przemawiającym za orzeczeniem kary łącznej łagodniejszej niż w wymiarze zbliżonym do zasady pełnej kumulacji. Jak wynika z akt sprawy, zarówno podczas pobytu w zakładzie karnym jak i podczas postępowania przez Sądem II instancji skazany przejawiał skruchę i żałował swojego postępowania. Z przesłanej przez Zakład Karny opinii o skazanym wynika, że był on krytyczny względem popełnionych przez siebie przestępstw i nie negował swojej winy. Zachowanie R. O. w trakcie odbywania kary należało ocenić jako właściwe, nie był karany dyscyplinarnie, wiele razy był nagradzany kodeksowo. Ponadto był zatrudniony nieodpłatnie jako pracownik gospodarczy i z obowiązków pracy wywiązywał się właściwie. Te zachowania świadczą o tym, że oddziaływania resocjalizacyjne i wychowawcze podjęte w stosunku do R. O. odnoszą zamierzony efekt, a skazany zrozumiał naganność popełnionych przez siebie czynów i wyciągnął refleksje co do nieopłacalności lekceważenia porządku prawnego.

- puentując całość powyższych rozważań stwierdzić należy, iż Sąd Odwoławczy dopatrzył się przesłanek przemawiających za złagodzeniem orzeczonej wobec skazanego w pierwszoinstancyjnym postępowaniu kary łącznej i tym samym podjął ingerencję w treść zaskarżonego wyroku, obniżając wymiar kary łącznej do wysokości 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

wniosek o zmniejszenie wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności

Zasadny

wniosek skazanego w zakresie obniżenia wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności zasługiwał na uwzględnienie z powodów opisanych szerzej w poprzedniej części uzasadnienia

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 2 października 2025 roku o sygn. akt II K 811/25, za wyjątkiem orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności.

brak podstaw do zmiany wyroku w części, w której wyrok nie został zmieniony

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

rozstrzygnięcie o wymiarze kary łącznej pozbawienia wolności

zasadność zarzutów apelacyjnych skutkowała zmianą wyroku w zakresie kary łącznej orzeczonej wobec skazanego

-----------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------

Koszty procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Punkt III wyroku

- na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 624 § 1 kpk Sąd zwolnił skazanego od zapłaty wydatków za postępowania odwoławcze, stwierdzając, iż uiszczenie ich byłoby dla skazanego zbyt uciążliwe ze względu na jego aktualną sytuację majątkową

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

skazany

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

rozstrzygnięcie o wysokości kary łącznej pozbawienia wolności

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana