Sąd umorzył oszustwo na 24,5 tys. zł, bo oskarżony był już skazany za ten sam okres

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 7 października 2025 r. w sprawie II K 534/24

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

uchylenie

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

1. D. M.

Oskarżony nie figuruje w rejestrze KRK.

Dane z krk

Informacja uzyskana z Krajowego Rejestru Karnego, dokument urzędowy, w pełni wiarygodny.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. 1. Zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., polegającą na nieuwzględnieniu przy ferowaniu wyroku wszystkich mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów ujawnionych na rozprawie, uwzględnienie wyłącznie dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego i bezpodstawnym zdyskredytowaniu dowodów przemawiających na niekorzyść oskarżonego oraz na dowolną, a nie swobodną ocenę poszczególnych dowodów, bez uwzględnienia zasad logiki i doświadczenia życiowego, co miało wpływ na treść wyroku i w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego uniewinnienia oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu.

Zasadny

Jakkolwiek Sąd Okręgowy stwierdził, że w sprawie zaszły okoliczności, które w myśl art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. skutkowały koniecznością uchylenia wyroku i umorzenia niniejszego postępowania karnego, jednakże zgodzić się należało ze skarżącym, że Sąd

meriti uniewinniając oskarżonego od przedstawionego mu zarzutu, dopuścił się obrazy przepisów postępowania, a ściśle związanych z oceną materiału dowodowego i wtórnie błędnego ustalenia na ich podstawie stanu faktycznego w sprawie.

Oskarżyciel publiczny słusznie podniósł, że materiał dowodowy będący przedmiotem rozważań Sądu Rejonowego w pisemnych motywach wyroku, po jego prawidłowej ocenie powinien doprowadzić do wniosku, że bezpodstawnie uznano jakoby oskarżony nie działał w zamiarze, ani nie czynił starań aby oszukać pokrzywdzonego, dlatego ustalenia te poczytywać należy za chybione i niezgodne z rzeczywistym zamiarem oskarżonego.

Na wstępie zaznaczyć należy, że sam fakt świadomości oskarżonego, co do złej kondycji finansowej firmy (...)., nie budzi wątpliwości i nie był kwestionowany. Sytuacja finansowa firmy sukcesywnie pogarszała się, firma od kwietnia 2008 r. przynosiła straty na działalności, następnie także na sprzedaży, tracąc płynność finansową. Taka sytuacja odbiła się na niemożliwości regulowania zobowiązań z tytułu dostaw surowców i towarów do firmy czy też regulowania zobowiązań publiczno-prawnych. Jednakże pomimo tego oskarżony, będąc świadomy tej sytuacji finansowej, nieustannie pogarszającej się, zaciągał kolejne zobowiązania, wprowadzając tym samym w błąd swoich kolejnych kontrahentów odnośnie zamiaru wywiązania się z nich (vide: wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 2 października 2015 r. w sprawie II K 10/15 i ustalenia zawarte w jego uzasadnieniu, utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 22 marca 2016 r. II AKa 42/16). Oczywistym jest, że ze względu na samodzielność jurysdykcyjną (art 8 k.p.k.) Sąd nie jest związany ustaleniami poczynionymi w sprawach odrębnych, nawet w odniesieniu do tego samego oskarżonego. Mimo to zwrócić uwagę trzeba na łączność przedmiotową i podmiotową niniejszego postępowania i przywołanej, prawomocnie już zakończonej sprawy, tożsamy mechanizm, okoliczności działania oskarżonego. W sprawie prawomocnie już osądzonej wiele lat temu, w która której to skazanie uległo zatarciu, przedmiotem oceny prawnokarnej sądu była analogiczna działalność gospodarcza prowadzona przez D. M., ale w nieporównanie większym wymiarze, bo dotyczącym funkcjonowania całego przedsiębiorstwa. W uzasadnieniu wyroku w sprawie II K 10/15 Sąd bardzo wnikliwie i wszechstronnie rozważył zebrany tam materiał dowodowy i przedstawił obszerną i wnikliwą jego analizę dochodząc do słusznego wniosku, że oskarżony osobiście podejmował wszelkie decyzję z wiązane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, w szczególności poprzez zaciąganie zobowiązań wobec kontrahentów, ze świadomością niemożności wywiązania się z nich. Tego rodzaju ustalenia nie są wiążące dla sądu rozstrzygającego kwestię odpowiedzialności w przedmiotowej sprawie, niemniej brak jest przesłanek do wyciągnięcia w tej kwestii odmiennych wniosków, albowiem w niniejszej sprawie zebrano autonomiczny materiał dowodowy wskazujący na pełną wiedzę oskarżonego w zakresie nieuiszczonych należności a rzecz (...) wynikających z usług transportowych świadczonych przez tę firmę.

I tak jak już wskazano powyżej, Instancja Odwoławcza w pierwszym rzędzie podziela zarzut apelacji oskarżyciela publicznego dotyczący błędnej oceny materiału dowodowego, jakiej dokonał sąd meritii. Dotyczy to m.in. zeznań J. K., pracującego jako główny księgowy w firmie oskarżonego, który zeznawał (k. 610), że taka zła sytuacja w firmie zaczęła się pogarszać w latach 2003-2004, że nie wie kto zawierał umowy z firmą (...), ale takie umowy z reguły zawierał właściciel (oskarżony). W podobnym tonie wypowiedział się świadek na rozprawie w dniu 10 grudnia 2024 r. kiedy to wskazał, że nie pamięta jak zaczęła się współpraca z „firmą z Litwy”, ale słowo końcowe zawsze należało do właściciela (k. 834v). Były pracownik działu zamówień B. K. zeznała zaś, że oferty dotyczące transportu powinny być omawiane z właścicielem (oskarżonym), lecz konkretne transporty nie były już omawiane (k. 864v). Bez względu na kwestie związane z konkretnymi dostawami uznać należy, że wobec powyższych zeznań, to oskarżony zawierał współpracę z kontrahentami, w tym pokrzywdzoną firmą (...), korzystał z jej usług, wiedząc już o tym, że nie jest w stanie wywiązać się z warunków umowy za wykonane usługi transportu. Ponadto, zgodnie z zeznaniami J. J. – ówczesnego menedżera transportu w firmie (...) (k. 779), które należało uznać za wiarygodne, przedstawiciele (...) w 2008 r. przyjechali do Polski w celu omówienia zaległości z płatnościami i rozmawiali osobiście z D. M., który obiecywał, że wszystkie zobowiązania zapłaci. Takiej okoliczności nie przeczy sam oskarżony, który wyjaśnił, że delegacji było mnóstwo, ale tej konkretnej nie kojarzy, ale nie wypiera się tego (k. 835v).

Opisany przez świadków sposób zarządzania w firmie oskarżonego jednoznacznie wskazuje, że podejmowanie wszystkich kluczowych decyzji znajdowało się w jego gestii, natomiast podlegli oskarżonemu pracownicy wykonywali swoje czynności dopiero na dalszych etapach. Załączona do akt sprawy dokumentacja nadesłana przez (...), zawierająca wystawione faktury i dokumenty potwierdzające wykonanie usług transportu (k. 404-433), jednoznacznie wskazuje na fakt powstania należności na rzecz (...), o której oskarżony wiedział (m.in. zeznania J. J.) i to on był podmiotem decyzyjnym w zakresie regulowania należności za usługi transportowe świadczone przez stronę pokrzywdzoną.

Przenosząc powyższe na kanwę niniejszego postępowania i analizując w aspekcie znamion przestępstwa z art. 286 § 1 k.k., przytoczyć można adekwatne stanowisko Sądu Najwyższego, w którym to Sąd rozważając zbliżoną problematykę uznał, że oskarżony doprowadził pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia go w błąd, gdyż zawarł z pokrzywdzonym umowę o roboty budowlane zatajając przed pokrzywdzonym złą sytuację finansową swojej firmy, która nie pozwalała na regulowanie zaciągniętych zobowiązań, gdyż w gruncie rzeczy był bankrutem. W takiej sytuacji nie było konieczne wykazywanie jeszcze innych okoliczności świadczących o wprowadzeniu pokrzywdzonego w błąd (

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2025 r. IV KK 403/24). Jak wynika z zeznań J. J. i E. P., pomimo początkowo prawidłowego przebiegu współpracy (...) z firmą oskarżonego, choć bywały już opóźnienia w płatnościach, to nie wiedzieli o tak złej sytuacji finansowej D. S. Co., wyrażającej się brakiem płynności finansowej i rosnącą kwotą niespłacanych zobowiązań, przy czym uznać należy, że gdyby o takiej sytuacji wiedzieli, to niewątpliwie nie podejmowaliby się realizacji świadczonych na rzecz oskarżonego usług, pomimo zapewnieniom oskarżonego o przyszłym uregulowaniu płatności. Niezależnie od motywacji oskarżonego i podejmowanych działań w celu przywrócenia wypłacalności firmy, oskarżony posiadał świadomość ówczesnej pogarszającej się sytuacji finansowej firmy (na dzień 30 czerwca 2008 r. wartość zaciągniętych zobowiązań wyniosła 52.494.308,24 zł; na dzień 31 lipca 2008 r. 53.895.337,26 zł; na dzień

31 sierpnia 2008 r. - 54.486.352,52 zł) i niemożliwości wywiązania się z zawieranych umów, czym działał niejako kosztem - w niniejszej sprawie - podmiotu pokrzywdzonego (...) i świadomie doprowadził ten podmiot do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 24 534,26 zł, w wyniku świadczonych przez tę firmę usług transportu, mających miejsce w okresie od 30 lipca 2008 r. do 6 listopada 2008 r. (daty załadunków towaru, o czym szerzej w rubryce 4). Tym samym są podstawy do uznania, iż działaniem swoim wyczerpał znamiona art. 286§1 kk.

Pomimo poczynionych powyżej ustaleń i przychyleniu się do stanowiska skarżącego w zakresie zarzutu dotyczącego obrazy przepisów proceduralnych i będącego wynikiem tego uchybienia dokonania błędnych ustaleń faktycznych, jak zaznaczono na początku rozważań, stwierdzić należało, że zaistniała bezwzględna przyczyna odwoławcza, o jakiej mowa w art.

439 § 1 pkt 8 k.p.k., skutkująca koniecznością uchylenia wyroku i umorzenia niniejszego postępowania karnego, o czym Sąd Okręgowy wypowiedział się w rubryce 4 niniejszego uzasadnienia, przy opisaniu okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Garwolinie.

Niezasadny

Z uwagi na treść art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. zaskarżony wyrok należało uchylić, a postępowanie umorzyć.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1. D. M. czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia dopuścił się w okresie od

30 lipca 2008 r. do 6 listopada 2008 r., tym samym z uwagi na wyrok skazujący Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 2 października 2015 r. w sprawie II K 10/15, utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 22 marca 2016 r. II AKa 42/16 i łączność przedmiotowo-podmiotową, zaistniała bezwzględna przyczyna odwoławcza, wskazana w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.

Sąd Okręgowy rozpoznając sprawę niniejszą poczynił odmienne ustalenia od treści zarzutu aktu oskarżenia w zakresie czasokresu w jakim zostało popełnione przez oskarżonego przestępstwo wyłudzenia świadczenia usług transportowych na szkodę (...), a sprowadzające się do wniosku, że oskarżony przedmiotowego zarzutu dopuścił się w okresie od 30 lipca 2008 r. do 6 listopada 2008 r.

Zauważyć należy, że zmiana granic czasowych przestępstwa przypisanego w relacji do czynu zarzuconego nie narusza zasady tożsamości czynu wiążącej sąd w toku rozpoznania sprawy zainicjowanej aktem oskarżenia. Tożsamość czynu wyznaczona jest bowiem szeregiem elementów o charakterze zarówno podmiotowym, jak i przedmiotowym, jakie są z nim związane, przy czym czas jego popełnienia jest tylko jednym z nich. Generalnie zaś granice tożsamości czynu wyznaczone są nie przez opis czynu zaproponowany w akcie oskarżenia, lecz konkretne zdarzenie w znaczeniu historycznym, jakie jest przedmiotem osądu w sprawie. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym możliwa jest modyfikacja fragmentów składających się na opis czynu, przy czym modyfikacje takie muszą mieścić się w zdarzeniu historycznym, jakie jest przedmiotem zarzutu aktu oskarżenia. Wynika to z faktu, że to nie poszczególne elementy opisu czynu są przedmiotem sprawy, ale czyn zarzucony jako całość (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2022 r. V KK 518/21).

W sprawie niniejszej, nie można dopatrzeć się jakichkolwiek wątpliwości, które wskazywałyby na to, że Sąd Okręgowy oceniał inne zdarzenie historyczne niż te wskazane w zarzucie aktu oskarżenia, przy czym ustalony czasokres czynu wymagał korekty, w związku z określeniem faktycznej czynności sprawczej wpisującej się w znamiona czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. Sąd Okręgowy zważył, że zdarzeniami określającymi ramy czasowe czynu były daty załadunku towarów, których usługę przewozu na rzecz oskarżonego świadczył (...), to bowiem z tą chwilą doszło już do niekorzystnego „rozporządzenia mieniem” przez stronę pokrzywdzoną, a co w realiach przedmiotowej sprawy przejawiło się w rozpoczęciu świadczenia usługi przewozu towarów na zlecenie oskarżonego, Zauważyć należy, że do wypełnienia znamion jednostkowych czynów, składających się na czyn ciągły, doszło w momencie faktycznego rozpoczęcia świadczenia usługi, bowiem to wtedy miało miejsce niekorzystne rozporządzenie mieniem (...), natomiast pozostałe okoliczności, jak m.in. wyznaczone terminy płatności za faktury, nie miały w sprawie charakteru decydującego w tym przedmiocie, ponieważ już wcześniej nastąpił wymagany art. 286§1 kk skutek w postaci rozporządzenia mieniem pokrzywdzonego. I tak, jak wynika z załączonych dokumentów (k. 404-433), pierwszy transport towarów został załadowany w dniu 30 lipca 008 r., a ostatni 6 listopada 2008 r. i takie też nowe granice przestępczego działania oskarżonego przyjął Sąd Odwoławczy. Taki stan rzeczy prowadził do konieczności przeanalizowania zaskarżonego wyroku w świetle bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 §1 pkt 8 k.p.k., tj. odnoszącej się do powagi rzeczy osądzonej, a to w związku prawomocnym skazaniem D. M. za przestępstwo kwalifikowane z art. 286§1 kk w zw. z art.12 kk.

W wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 2 października 2015 r. w sprawie

II K 10/15, utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 22 marca

2016 r. II AKa 42/16, oskarżony został prawomocnie skazany m.in. za czyny z pkt I- IV kwalifikowane z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294§1 kk w zw. z art. 12 k.k., popełnione w okresie od 29 lipca 2008 r. do 6 listopada 2008 r., (a więc obejmujący czas przestępczej działalności ustalonej w niniejszej sprawie), które to jednostkowe czyny dotyczyły niekorzystnego rozporządzenia mieniem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w stosunku do szeregu podmiotów współpracujących z oskarżonym w ramach prowadzonej przez niego jednoosobowej działalności gospodarczej pod nazwą D. S. Co., poprzez wprowadzenie ich błąd co do zamiaru wywiązania się z zawieranych z nimi umów, podczas gdy nie posiadał on płynności finansowej i nie spłacał wymagalnych zobowiązań. Przypisane w przywołanej sprawie w wyroku przestępcze działanie polegające na popełnieniu przestępstwa oszustwa polegało na analogicznym działaniu jak w przedmiotowej sprawie t.j. niepłaceniu na rzecz innych podmiotów gospodarczych należności za zakupione towary, co de facto spowodowane było tą samą przyczyną, a mianowicie złą kondycją finansową przedsiębiorstwa oskarżonego, którego zła kondycja finansowa uniemożliwiała zrealizowanie tych zobowiązań. Przy czym, nieporównywalna jest w obu tych postępowaniach skala nieuregulowanych należności-jeżeli w przedmiotowej sprawie jest to kwota 24 534,26zł, to w sprawie uprzednio zakończonej była to wielkość wielokrotnie wyższa, sięgająca prawie 800 000 zł. Dlatego nie może być, zdaniem Sądu Okręgowego wątpliwości, że ten fragment działalności D. M. poddany osądowi w niniejszym postępowaniu stanowił jedynie niewielki fragment, ułamek całościowej prowadzonej przez niego w rozważanym okresie „działalności gospodarczej”, a w istocie działalności przestępczej polegającej na realizacji znamion art. 286§1 kk. Przecież oczywistym jest, że w przypadku posiadania ówcześnie, w czasie wnoszenia aktu oskarżenia w sprawie

II K 10/15 przez oskarżyciela publicznego wiedzy na temat niezapłaconych należności na rzecz firmy (...), uwzględnione to zostałoby w przestępstwie ciągłym zarzucanym oskarżonemu w sprawie w tej sprawie. Tymczasem pokrzywdzony, po nieskutecznym postępowaniu egzekucyjnym, kilka lat po prawomocnym zakończeniu w/w sprawy, bo w 2020 roku zdecydował się złożyć zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, czego skutkiem jest przedmiotowe postępowanie.

Rozważając kwestię zaistnienia w niniejszej sprawie omawianej bezwzględnej przyczyny odwoławczej wskazać należy na stanowisko Sądu Najwyższego, w którym to Sąd wypowiedział się, że zakaz prowadzenia postępowania w postaci rei iudicate zachodzi wówczas, gdy uprzednio zakończone zostało prawomocnie postępowanie co do tego samego czynu tej samej osoby, nowe zaś postępowanie pokrywa się z przedmiotem postępowania w sprawie już zakończonej, a także, gdy jego przedmiot jest częścią przedmiotu osądzonego w sprawie już zakończonej. Przyjęcie odmiennej kwalifikacji prawnej czynu nie otwiera możliwości ponownego postępowania. Nowe postępowanie nie jest także dopuszczalne w razie uprzedniego, niepełnego rozpoznania sprawy. Powaga rzeczy osądzonej nie pozwala na ponowne prowadzenie postępowania przeciwko tej samej osobie o ten sam przedmiot odpowiedzialności prawnej, innymi słowy - o ten sam czyn w znaczeniu prawnym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 października 2011 r. IV KK 193/11). Ponadto, na uwadze mieć trzeba, że skazanie za czyn ciągły w rozumieniu art. 12 k.k. rodzi stan powagi rzeczy osądzonej co do objętego prawomocnym wyrokiem skazującym okresu wyznaczonego przez początek pierwszego z zachowań składających się na czyn ciągły i zamykającego się wraz z końcem ostatniego z tak określonych zachowań (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2022 r. V KK 211/22). Oczywistym jest, że do przyjęcia res iudicata niezbędne jest ustalenie tożsamości czynu-tego prawomocnie osadzonego i tego wobec, którego postępowanie zostaje umorzone. W przekonaniu Sądu Okręgowego wymóg ten został spełniony, albowiem:

- granice czasowe czynu prawomocnie osądzonego obejmują czas przestępczej działalności przypisanej oskarżonemu w niniejszym postępowaniu,

- w obu przypadkach jest to samo miejsce popełnienia przestępstwa,

- w obu sprawach identyczny był przestępczy sposób działania polegający na doprowadzaniu przez D. M. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem innych podmiotów gospodarczych poprzez zawieranie umów i zaciąganiu zobowiązań bez zamiaru ich wykonania,

- w obu przypadkach jest taka sama kwalifikacja prawna przestępczego działania,

- brak dysproporcji w zakresie społecznej szkodliwości czynu już osądzonego w porównaniu do zachowań aktualnie przypisanych, co wyraża się niewielką wysokością szkody spowodowanej przez oskarżonego w majątku (...) w porównaniu do szkody w majątku pokrzywdzonych w sprawie II K 10/15 (trudno przypuszczać aby objęcie tym skazaniem również działań na szkodę tej firmy mogło w jakiś sposób wpłynąć na stopień społecznej szkodliwości czynu czy wymiar kary jak została orzeczona w tej sprawie).

W związku z powyższym należało dojść do konkluzji, że czyn oskarżonego osądzany w sprawie niniejszej, został już zawarty w zakresie skazania wyrokiem Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 2 października 2015 r. w sprawie II K 10/15, utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 22 marca 2016 r. II AKa 42/16, toteż wobec zaistnienia powagi rzeczy osądzonej, zaskarżony wyrok na podstawie art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. należało uchylić, a postępowanie niniejsze umorzyć.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.

Art. 439 k.p.k.

W sprawie zaistniała bezwzględna przyczyna odwoławcza opisana w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. wynikająca z faktu, że oskarżony został już prawomocnie skazany za czyny z art. 286 § 1 k.k. i inne, w warunkach art. 12 k.k., wyrokiem Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 2 października 2015 r. w sprawie II K 10/15, utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 22 marca 2016 r. II AKa 42/16, o czym szerzej w rubryce 4 niniejszego uzasadnienia.

Koszty procesu

II, III.

Z uwagi na uchylenie wyroku i umorzenie postępowania na podstawie art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k., Sąd Okręgowy zgodnie z art. 632 pkt 2 k.p.k., przejął wydatki postępowania za obie instancje na rachunek Skarbu Państwa.

Ponadto, oskarżony w postępowaniu odwoławczym był reprezentowany przez obrońcę wyznaczonego z urzędu, toteż Sąd Okręgowy z tego tytułu zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. Ś. 1033,20 zł (w tym 193,20 zł podatku VAT), zgodnie ze stawką wskazaną w § 17 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

uchylenie