Jazda minivanem prawie dwa razy ponad próg. Sąd utrzymał karę 10 miesięcy

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 27 sierpnia 2025 r. w sprawie II K 227/25

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

co do kary

Podniesione zarzuty

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. rażąca niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu polegająca na wymierzeniu mu kary 10 miesięcy pozbawienia wolności, w sytuacji gdy zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy, cele zapobiegawcze kary, jak również te w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej, a także stopień winy B. K. uzasadniały wymierzenie mu kary pozbawienia wolności w wymiarze 3 miesięcy.

Niezasadny

Zarzut rażącej niewspółmierności wymierzonej B. K. zaskarżonym wyrokiem kary pozbawienia wolności w wymiarze 10 miesięcy był niezasadny i nie mógł zostać uwzględniony.

Odnosząc się do powyższego, należy na wstępie wskazać, iż rażąca niewspółmierność kary, uzasadniająca zarzut z art. 438 pkt 4 kpk, występuje wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wtedy, gdy na podstawie ustalonych okoliczności sprawy, które powinny mieć decydujące znaczenie dla wymiaru kary, można przyjąć, że występuje wyraźna różnica między karą wymierzoną, a karą, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo (por. wyrok Sądu Apelacyjnego

we Wrocławiu z dnia 5 lipca 2023 r., II AKa 166/23, wyrok Sądu Najwyższego z dnia

16 listopada 2021 r., II DOW 15/21).

W przedmiotowej sprawie, Sąd I instancji uwzględnił prawidłowo wszystkie istotne okoliczności, zarówno te przemawiające na korzyść oskarżonego, wskazywane przez obrońcę na łamach wywiedzionego środka zaskarżenia, jak też obciążające go, mające znaczenie dla wymiaru sankcji karnej, nadając im odpowiednią rangę i znaczenie, co skutkowało sprawiedliwym rozstrzygnięciem o karze. Skarżący zaś argumentując swoje stanowisko skupia się jedynie na okolicznościach łagodzących odpowiedzialność karną oskarżonego, zdecydowanie je przeceniając, nie dostrzegając przy tym okoliczności obostrzających, które nad nimi zauważalnie przeważały. Orzeczonej przez Sąd meriti kary 10 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 178a § 4 kk, znacznie zbliżonej do dolnej granicy ustawowego zagrożenia, w świetle okoliczności czynu, a także uprzedniej wielokrotnej karalności oskarżonego, w tym za czyn podobny, nie można uznać za rażąco niewspółmierną, a tylko w takim przypadku zachodziłyby konieczność jej złagodzenia. Analizując wymiar zastosowanej kary, należało wziąć pod uwagę, że swym nagannym zachowaniem oskarżony B. K. stwarzał poważne, a jednocześnie realne zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Prowadząc samochód osobowy typu minivan, a więc o większych gabarytach, w porze dziennej, o zwiększonym natężeniu ruchu, znajdował się w znacznym, prawie dwukrotnie przekraczającym ustawowy próg stanie nietrzeźwości. Powód, wobec którego zdecydował się na podjęcie inkryminowanego zachowania również był błahy. Chciał on bowiem pokazać koleżance okolice W.. Nie działał zatem w tzw. anormalnej sytuacji motywacyjnej. Biorąc pod uwagę ilość, a także rodzaj spożytego alkoholu (m.in. wódka), jak również to, że jego konsumpcja miała miejsce do późnych godzin nocnych, decydując się rano na prowadzenie pojazdu mechanicznego, niewątpliwie miał on świadomość swego stanu nietrzeźwości. Sąd uwzględnił, że podjął on próbę wykonania badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu prywatnym alkomatem, jednakże w świetle powyżej przedstawionych okoliczności, w tym faktu, że nie działał on prawidłowo, o czym on sam relacjonował w sprawie, nie można było nadawać temu znaczenia wiodącego. W ocenie Sądu Okręgowego okoliczność ta znalazła właściwy wydźwięk w orzeczonej wobec oskarżonego reakcji karnej za popełniony przez niego czyn. Również przyznanie się do winy i wyrażenie skruchy, z uwagi chociażby na okoliczności ujawnienia przestępstwa, traciło na swym znaczeniu. Sąd dysponował bowiem materiałem dowodowym, który bezsprzecznie wskazywał na sprawstwo i winę B. K., a on sam został ujęty na tzw. „gorącym uczynku” popełnienia przestępstwa. W związku z tym Sąd Rejonowy słusznie określił stopień jego winy jako znaczny. Co więcej, wymiar kary został zdeterminowany uprzednią karalnością oskarżonego. Pomimo świadomości swej uprzedniej karalności, tak jak to już wyżej wskazano, bez konkretnego powodu, zasługującego na szczególne uwzględnienie, dopuścił się podobnego czynu, co świadczy o jego wysoce lekceważącej postawie wobec obowiązujących norm prawa, mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa innym uczestnikom ruchu drogowego.

Podsumowując niniejsze rozważania należy podkreślić, iż Sąd Okręgowy nie stwierdził, aby orzeczenie o karze wymierzonej B. K. przez Sąd Rejonowy nosiło cechy rażącej surowości, a zatem brak było podstaw do przychylenia się do wniosku obrońcy odnoszącego się do modyfikacji rozstrzygnięcia na korzyść oskarżonego co do jej wymiaru. Nie sposób zgodzić się z obrońcą, że kara pozbawienia wolności w wymiarze 3 miesięcy, równa ustawowemu minimum, zaproponowana na łamach wywiedzionego środka zaskarżenia, z uwagi na charakterystykę oskarżonego, wielokrotnie karanego, spełni swoje cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do niego i powstrzyma go od popełniania przestępstw w przyszłości. Taka kara miałyby też niewłaściwy wpływ na świadomość prawną społeczeństwa i mogłyby zostać odebrana jako przyzwolenie na regularne łamanie prawa.

o zmianę wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze

poprzez orzeczenie wobec B. K. kary pozbawienia wolności w wymiarze 3 miesięcy.

Niezasadny

Niezasadność podniesionego zarzutu skutkowała nieuwzględnieniem ww. wniosku, o czym Sąd wypowiedział się powyżej.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 27 sierpnia 2025 r. w sprawie II K 227/25 – w zaskarżonej części

Wskazano w rubryce 3.1. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Koszty procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

II. Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji obrońcy oskarżonego, na podstawie art. 636 § 1 kpk, zgodnie ze stawkami określonymi w art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.