Sąd Okręgowy w Siedlcach utrzymał wyrok wobec R. W. za jazdę po alkoholu i złamanie zakazu

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z 17 września 2025 r. sygn. akt II K 806/25

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

1. R. W.

stan zdrowia psychicznego

zgoda pokrzywdzonej na spotkanie z oskarżonym w dniu 6 października 2024 r.

opinia sądowo- psychiatryczna

Fakty uznane za nieudowodnione

---------

----------------------

--------------------------------------------------------------

--------------

--------------

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

1. opinia sądowo-psychiatryczna

zeznania O. L.

opinia była wiarygodna, nie była kwestionowana przez strony i na jej podstawie dokonano ustaleń faktycznych

wiarygodne, strony obecne przy przesłuchaniu w toku postępowania odwoławczego, nie kwestionowały treści zeznań

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

------------------

-------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

I. Apelacja obrońcy oskarżonego:

1. na podstawie art. 427 § 1 kpk i art. 439 § 1 pkt. 11 kpk zarzucono, że orzeczenie zostało wydane pomimo okoliczności, że oskarżony nie posiadał obrońcy w postępowaniu sądowym, chociaż zaistniała przesłanka do obrony obligatoryjnej z art. 79 § 1 pkt. 4 kpk,

2. na podstawie art. 438 pkt. 1 kpk zarzucono obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji czynu przypisanego oskarżonemu z uwagi na okoliczność, że uprzednie skazanie, które powołane jest w opisie czynu w ocenie obrony uległo zatarciu, a w konsekwencji zaistniała przeszkoda do przyjęcia surowszej odpowiedzialności za czyn,

3. na podstawie art. 438 pkt. 3 kpk zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że do doszło do złamania zakazów nałożonych na oskarżonego podczas gdy do kontaktu i zbliżenia się doszło z inicjatywy pokrzywdzonej,

4. na podstawie art. 438 pkt. 1 i 4 kpk zarzucono rażącą niewspółmierność kary w sytuacji, gdy zaistniały podstawy do nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie art. 60 § 2 pkt. 3 kk, tj. sprawca poniósł poważny uszczerbek w związku z czynem, a mianowicie w skutek zdarzenia doszło do poważnego uszczerbku na zdrowiu oskarżonego, z którym będzie się zmagał do końca życia.

Apelacja oskarżonego:

w złożonej apelacji brak sformułowanych zarzutów naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego bądź procesowego, zaś apelacja odnosi się w sposób bardzo ogólny do wyroku Sądu pierwszej instancji, jednakże można zauważyć, iż oskarżony zarzuca naruszenie szeroko pojętych przepisów postępowania poprzez niewłaściwą ocenę zeznań świadka O. L. oraz nieuwzględnienie okoliczności związanych ze stanem zdrowia oskarżonego.

Niezasadne

Należy stwierdzić, że Sąd Rejonowy w Siedlcach dokonał oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – min. zeznań świadków, wyjaśnień oskarżonego, wyszczególnił które dowody i w jakim zakresie uznał za wiarygodne, a których nie uwzględnił, zestawiając je z pozostałymi dowodami przeprowadzonymi w sprawie. Zgromadzony materiał dowodowy wprost wskazuje na popełnienie przez oskarżonego zarzucanych mu czynów w sposób ewidentny i nie budzący najmniejszych wątpliwości co do winy oskarżonego. Jednakże wnioski obrońcy oskarżonego o uzupełnienie materiału dowodowego, w ramach postępowania przygotowawczego, zasługiwały na uwzględnienie.

Apelacja wniesiona przez oskarżonego sprowadza do ogólnego zanegowania wyroku Sądu pierwszej instancji, bez merytorycznego odniesienia się do argumentów, materiału dowodowego, na który powołał się Sąd Rejonowy w Siedlcach. Oskarżony w dość lakoniczny sposób wyraził swoje niezadowolenie z treści zapadłego wobec niego rozstrzygnięcia, które w jego ocenie jest dla niego krzywdzące, nie wskazując jednoczenie konkretnych zarzutów apelacyjnych w zakresie zaskarżonego wyroku. Kwestie związane z zeznaniami świadka O. L. i jej zgodą na spotkanie z oskarżonym zostały rozstrzygnięte wobec przesłuchania świadka w toku postępowania odwoławczego.

Odnosząc się do apelacji obrońcy, w pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 6 kpk oskarżonemu przysługuje prawo do obrony, w tym prawo do korzystania z pomocy obrońcy, o czym należy go pouczyć (pouczenie k.248, 262 ). Prawo do obrony zarówno na etapie postępowania przygotowawczego, jak również sądowego gwarantowane jest poprzez różne regulacje. Wobec powyższego oskarżony mógł skorzystać z pomocy obrońcy na każdym etapie toczącego się postępowania. Oskarżony był reprezentowany przez obrońcę z urzędu ustanowionego w dniu 4 lipca 2025 roku już na etapie postępowania przygotowawczego, zaś po wydaniu opinii przez biegłych psychiatrów i psychologa cofnięto wyznaczenie obrońcy z urzędu i uznano, że jego udział w postępowaniu nie jest obligatoryjny. Biegli wskazali, że oskarżony może brać udział w postępowaniu karnym oraz prowadzić obronę w sposób samodzielny i rozsądny. Pismo informujące oskarżonego o tych czynnościach przesłano 31 lipca 2025 roku. O terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 12 września 2025 roku oskarżony został powiadomiony 1 sierpnia 2025 roku, a więc miał wystarczająco dużo czasu, aby ustanowić obrońcę z wyboru. Nieobecność oskarżonego na rozprawie w dniu 12 września 2025 r. nie przeszkodziła mu, aby skutecznie złożyć wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku (k.284).

Odnosząc się do kolejnych zarzutów skarżącego należy wskazać, że biegli po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną, a w szczególności dotyczącą podejmowanego przez oskarżonego leczenia farmakologicznego i po wydaniu opinii uzupełniającej nie zmienili wniosków opinii wskazanych w dniu 15 lipca 2025 roku.

Bieg okresów określonych w art. 107 k.k., decydujących o zatarciu skazania z mocy prawa lub uprawniających do zatarcia skazania w drodze orzeczenia sądu, nie może być liczony odrębnie dla poszczególnych wyroków, dotyczących sprawcy skazanego za dwa lub więcej przestępstw niepozostających w zbiegu. Bieg tych okresów rozpoczyna się w takiej sytuacji od daty wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary orzeczonej ostatnim, dotyczącym sprawcy wyrokiem, a zatarcie skazania może nastąpić wyłącznie w odniesieniu do wszystkich wyroków dotyczących konkretnego sprawcy” (postanowienie SN z 23.03.2010 r., III KK 339/09, LEX nr 577208). Wobec powyższego słusznie ustalono, że wobec oskarżonego nie nastąpiło zatarcie skazania co do wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach w sprawie VII K 1237/08, wobec wydania kolejnych wyroków skazujących w okresie do zatarcia skazania.

Jak słusznie przyjmuje się w orzecznictwie art. 244 k.k. chroni przede wszystkim funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości i postawa osoby pokrzywdzonej w postępowaniu, w którym orzeczono określony zakaz nie ma znaczenia dla ustalenia czy zostały wyczerpane znamiona występku (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 7 listopada 2019 r. II AKa 135/19). Przedmiotem bowiem ochrony występku opisanego w art. 244 jest prawidłowe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości, jako że przepis ten ma zapewnić wykonanie orzeczeń sądowych, z których wynikają obowiązki i zakazy opisane w art. 244. Niewykonywanie orzeczeń sądowych oraz zawartych w nich obowiązków i zakazów opisanych w art. 244 godzi w funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości jako całości, a więc na gruncie art. 244 nie ma znaczenia materialnoprawna podstawa orzeczenia takich obowiązków i zakazów oraz określenie, czy orzeczenie wydał sąd karny, cywilny, czy administracyjny, choć rzeczywiście większość obowiązków i zakazów określonych w art. 244 może zostać orzeczona tylko jako środek karny przez sąd karny w postępowaniu karnym, karnoskarbowym lub wykroczeniowym (M. Szewczyk, A. Wojtaszczyk, W. Zontek (w:) Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część II. Komentarz do art. art. 212-277d, red. W. Wróbel, A. Zoll, Warszawa 2017, art. 244). Z zeznań O. L. wynika, że wyraziła zgodę na wizytę oskarżonego w je mieszkaniu w dniu 6 października 2024 roku, ale zakończyła się ona awanturą i pobiciem jej. Postawa pokrzywdzonej aprobującej spotkanie, nie eliminuje odpowiedzialności oskarżonego.

Przepis art. 60 § 2 kk zawiera wskazanie trzech przesłanek, które w szczególności uzasadniają zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary na określonej w nim podstawie. Są nimi: pojednanie się pokrzywdzonego ze sprawcą, naprawienie szkody lub uzgodnienie sposobu naprawienia szkody; postawa sprawcy, zwłaszcza jego starania o naprawienie szkody lub zapobieżenie jej; w sytuacji gdy miało miejsce przestępstwo nieumyślne – fakt poniesienia przez sprawcę lub jego najbliższego uszczerbku w związku z popełnionym przestępstwem. Przestępstwo art. 178a § 4 kk jest przestępstwem umyślnym, a więc art. 60 § 2 pkt 3 kk nie ma do niego zastosowania.

Sąd Odwoławczy w całości podziela poczynione przez Sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne, jak również przyjętą argumentację co do rodzaju i rozmiaru kar. Mając na względzie okoliczności popełnienia przypisanych oskarżonemu czynów, motywy i pobudki sprawcy, z drugiej zaś strony jego warunki i właściwości osobiste, zdaniem Sądu Odwoławczego karą adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynów, ale i spełniającą swe cele – zapobiegawcze i wychowawcze, tak w zakresie zatem prewencji indywidualnej, jak i generalnej – poprzez kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa stanowić będzie kara pozbawienia wolności i z powyższych względów Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze poprzez orzeczenie kary o charakterze wolnościowym. Argumenty co do braku podstaw do nadzwyczajnego złagodzenie kary zostały przedstawione powyżej. W chwili popełnienia przestępstw oskarżony był karany i orzekane wobec niego kary o charakterze wolnościowym nie wpłynęły na zachowanie oskarżonego, który nadal nie przestrzega porządku prawnego, co spowodowało wydanie kolejnych prawomocnych orzeczeń skazujących oskarżonego za takie same lub podobne czyny. Oskarżony jest sprawcą niepoprawnym, a więc zasadnie uznano, że wymaga on oddziaływania w warunkach zakładu karnego lub ewentualnie wykonywania kary w systemie dozoru elektronicznego.

Kierując się przedstawionymi wyżej racjami i nie dostrzegając podstaw do ingerencji z urzędu w zaskarżony wyrok, Sąd Okręgowy utrzymał go w mocy.

uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania

Niezasadny

Niezasadność zarzutów skutkowała niezasadnością wniosku.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z 17 września 2025 r. sygn. akt II K 806/25

Wobec bezzasadności apelacji oskarżonego i obrońcy wyrok należało utrzymać w mocy.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

-----------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

----------------------

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Koszty procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

II. W związku z nieuwzględnieniem apelacji obrońcy i oskarżonego, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 kpk zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 200 złotych kosztów sądowych, w tym 20 zł wydatków za postępowanie odwoławcze, nie znajdując podstaw do zwolnienia z nich w oparciu o art. 624 § 1 kpk.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok w całości

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Brak zarzutów

Wnioski

Uchylenie

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok w całości

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie