Sąd utrzymał wyrok za jazdę po alkoholu i ucieczkę przed policją, kara bez zmian

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 6 października 2025 roku sygn. II K 468/25.

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

----

----------------------

--------------------------------------------------------------

--------------

--------------

Fakty uznane za nieudowodnione

---------

----------------------

--------------------------------------------------------------

--------------

--------------

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

------------------

-------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

------------------

-------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. zarzuty zawarte w pkt. 1 i 2 apelacji osobistej oskarżonego

Niezasadny

Sąd Okręgowy nie podziela zarzutów zawartych w apelacji, albowiem nie można się zgodzić z poglądem prezentowanym przez jej autora, że kara wymierzona za popełnienie przypisanych mu czynów razi swoją surowością, co dotyczy zarówno wymiaru jednostkowych kar zasadniczych, jak i kary łącznej. Jeżeli bowiem w przedmiotowej sprawie można mówić o rażącej niewspółmierności kary, to na pewno nie w aspekcie jej surowości, ale wprost odwrotnie, jako kary rażąco łagodnej.

Zawsze niewspółmierność kary jest pojęciem ocennym. Ponieważ w treści art.438 pkt. 4 kpk mowa jest o niewspółmierności rażącej uznać należy, że chodzi tu o dysproporcję znaczną, bijącą wręcz w oczy, a nie o ewentualne drobne różnice w ocenach sądu I i II instancji. Nie może być zatem w ramach tej przyczyny odwoławczej dokonywana korekta w każdej sytuacji, w której sąd odwoławczy dochodzi do wniosku, że karę tę należałoby ukształtować nieco odmiennie, tj. że kara jest po prostu zbyt surowa lub zbyt łagodna.

Odnosząc się wprost do treści zarzutów odwoławczych, na wstępie stwierdzić należy, a co wynika z treści uzasadnienia wyroku, Sąd meriti przy określaniu wymiaru kary uwzględnił już fakt przyznania się oskarżonego do popełnienia zarzucanych, a następnie przypisanych mu czynów. I można powiedzieć, że jest to jedyna i wyłączna okoliczność łagodząca, jaka może być uwzględniona w odniesieniu do Ł. J.. Oskarżony w trakcie postępowania wyrażał wprawdzie werbalnie „skruchę” i deklarował zmianę swojego postępowania na przyszłość, jednakże – biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób życia oskarżonego, a przede wszystkim jego uprzednią wielokrotną karalność, należy wątpić w składane przez niego deklaracje. Jak wynika bowiem z danych o karalności, Ł. J. był w sumie 15 razy karany (!!!), w tym 4-krotnie za przestępstwo z art. 178a kk oraz również 4-krotnie za występek z art. 2443 kk. Za czyny te wymierzane były oskarżonemu kary, w tym kary pozbawienia wolności, które podlegały efektywnemu wykonaniu. Dotyczy to w szczególności kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie II K 782/21 Sądu Rejonowego w Garwolinie, którą Ł. J. odbywał w okresie od 10 września 2021 roku do 10 października 2022 roku. Nieskuteczność wcześniej wymierzanych i wykonywanych wobec oskarżonego kar za podobne i wręcz analogiczne przestępstwa wskazuje na konieczność stosowania wobec Ł. J. odpowiednio surowych, a zarazem skutecznych kar za podobne czyny łamiące obowiązujący porządek prawny. Nic nie przemawia za tym, aby w pewien sposób „premiować” oskarżonego za popełnienie kolejnego przestępstwa stosowaniem instytucji z art. 37a kk i orzekaniem kar łagodniejszego rodzaju niż kary wymierzane w poprzednich postępowaniach. Przemawia przeciwko temu chociażby potrzeba gradacji stosowanych kar, bo skoro dotychczas stosowane kary, w tym najsurowsze rodzajowo kary pozbawienia wolności, nie doprowadziły do zmiany sposobu zachowania oskarżonego, to brak jest racjonalnych argumentów przemawiających za orzeczeniem w niniejszym postępowaniu kary łagodniejszego rodzaju, jaką jest kara ograniczenia wolności.

Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynów popełnionych przez oskarżonego, nie może być wątpliwości, że był on znaczny, na co składa się nie tylko realizacja przez oskarżonego znamion obu zarzucanych mu czynów, które mają charakter formalny, ale również realne zagrożenie jakie swoim zachowaniem Ł. J. spowodował dla innych uczestników ruchu drogowego. Nie zastosowanie się do wydanego przez funkcjonariusza Policji polecenia zatrzymania pojazdu mechanicznego miało miejsce w terenie zabudowanym, w takim również terenie odbywał się następnie pościg za samochodem kierowanym przez oskarżonego, który poruszał się brawurowo, z bardzo dużą prędkością, zmuszając innego uczestnika ruchu do podjęcia ratunkowych manewrów w celu uniknięcia kolizji drogowej. Taka jazda zresztą okazała się „skuteczna”, bowiem oskarżony zdołał uciec przed radiowozem. Nie bez znaczenia w ocenie stopnia zawinienia oskarżonego jest również i ta okoliczność-wynikająca z zeznań interweniujących policjantów, że zarówno oskarżony, jako kierowca i towarzyszący mu pasażer, nie mieli w czasie jazdy zapiętych pasów bezpieczeństwa, co było źródłem podjęcia interwencji. Wszystkie te okoliczności świadczą o demonstracyjnym wręcz łamaniu przez oskarżonego obowiązujących norm prawnych, co stało się w jego przypadku regułą i standardem. Sąd Okręgowy nie widzi też jakiejś istotnej zmiany (deklarowanej w treści zarzutów apelacyjnych) odnośnie sposobu życia oskarżonego już po popełnieniu przestępstw, która rzekomo miałaby gwarantować, że nie wejdzie on ponownie w konflikt z prawem.

Od popełnienia czynów do wydania wyroku przez sąd I instancji minęło

5 miesięcy, natomiast do rozpoznania sprawy w instancji odwoławczej raptem niecałe 10 miesięcy. Trudno uznać, aby przez tak krótki okres można mówić o trwałej tendencji w zmianie sposobu życia, zachowania, która miałaby się przejawiać w: wykonywaniu pracy, płaceniu alimentów, powstrzymywaniu się od spożywania alkoholu i przestrzeganiu porządku prawnego. Nie są to przecież jakieś nadzwyczajne właściwości, gdyż powinny one cechować standardowego przedstawiciela społeczności.

Tym samym, podsumowując powyższe rozważania Sąd Okręgowy nie znalazł żadnych podstaw do korekty zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczonych kar, które adekwatne są do istniejących w sprawie okoliczności łagodzących i obciążających, dlatego można uznać, iż spełniają one wskazania zawarte w 53 kk. Nie sposób uznać, aby w realiach przedmiotowej sprawy, zwłaszcza przy uwzględnieniu warunków i właściwości osobistych oskarżonego, kary jednostkowe po 6 miesięcy pozbawienia wolności zostały uznane za rażąco surowe, skoro są one tylko o 3 miesiące wyższe od minimalnego ustawowego zagrożenia, a wielokrotnie niższe od górnej granicy sankcji wynoszącej aż 5 lat.

Instancja odwoławcza nie znalazła także przesłanek do zakwestionowania kary łącznej pozbawienia wolności, która została orzeczona w wysokości tylko o miesiąc wyższej niż ustawowe minimum. Było to efektem słusznego uwzględnienia przez sąd rejonowy jedności czasowej i miejscowej obu przestępstw przypisanych oskarżonemu.

Pozostałe elementy wymiaru kary nie były kwestionowane, dlatego Sąd Okręgowy nie widział podstaw do wypowiadania się w tej kwestii.

zawarte w pkt 1-3 apelacji

Niezasadny

Niezasadność zarzutów podniesionych w apelacji skutkowała niezasadnością wywiedzionych w ramach apelacji wniosków.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie roku sygn. akt II K 468/25

Bezzasadność wniesionej apelacji oraz brak występowania w sprawie okoliczności uwzględnianych z urzędu.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

----------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Koszty procesu

II. Sąd Okręgowy, na podstawie art. 624§1 kpk, z uwagi na fakt, że oskarżony nie dysponuje stałym dochodem umożliwiającym pokrycie kosztów sądowych, zwolnił go z ich uiszczenia za postępowanie odwoławcze.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana