Oskarżony o jazdę po alkoholu powoływał się na autobrowar. Wyrok utrzymany

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 16 grudnia 2025 r. w sprawie II K 424/25

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. Zarzuty naruszenia art. 170 § 1 pkt 5 kpk w zw. z art. 193 § 1 kpk

oraz art. 2 § 2 kpk i art. 6 kpk, art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk,

art. 5 § 2 kpk oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia zawarte na k. 89v-90

Niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego była niezasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wbrew przekonaniu skarżącego, Sąd meriti w sposób właściwy, a zarazem kompleksowy rozważył wszelkie okoliczności sprawy wyłaniające się z wyczerpująco zgromadzonego materiału dowodowego, który to materiał poddał rzeczowej, logicznej, a nade wszystko trafnej z punktu widzenia dyrektyw z art. 7 kpk ocenie, ustalając na jego podstawie rzeczywisty stan faktyczny, prowadzący do słusznych wniosków w zakresie uznania winy oskarżonego co do zarzucanego mu czynu.

W ocenie Sądu Okręgowego decyzja Sądu I instancji o oddaleniu wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej i toksykologii była trafna, gdyż wyniki takiej opinii nie miałyby znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a nadto zmierzałaby do przedłużenia postępowania z uwagi na fakt, że opinia ta zostałaby oparta jedynie na wyjaśnieniach oskarżonego, który w toku niniejszej sprawy nie przedstawił na poparcie wysnuwanych przez siebie twierdzeń o występowaniu u niego syndromu fermentacji jelitowej (tzw. autobrowaru) żadnej dokumentacji medycznej. Powoływanie w takim układzie procesowym biegłego istotnie, jak wskazał Sąd meriti, jawi się jako niecelowe, gdyż nie jest możliwe ustalenie wnioskowanej okoliczności w sposób pewny, nie budzący wątpliwości, tym bardziej, że Sąd wyjaśnień oskarżonego w tym zakresie nie podzielił wskazując jak najbardziej logicznie na powody takiej oceny. W pisemnych motywach wyroku Sąd prawidłowo wywiódł, że kwestia rzekomej, notabene atypowej choroby pojawiła się w wyjaśnieniach oskarżonego dopiero na pewnym etapie postępowania, przy czym rzeczywiście, przez cały okres jego trwania oskarżony ten nie podjął żadnej aktywności ukierunkowanej na przeprowadzenie jakiejkolwiek diagnostyki, nie przedłożył w związku z tym żadnej dokumentacji, niejako oczekując, że to Sąd dokona diagnozy za pośrednictwem biegłych. Treść apelacji wprost wskazuje, że jej autor wprost oczekuje tego od organu procesowego podnosząc, że „celem wniosku o powołanie biegłego było właśnie wytworzenie takiej dokumentacji (diagnozy), której oskarżony nie posiadał”). Przypomnieć należy tymczasem, że dla dopuszczenia w danej sprawie dowodu z opinii biegłych nie jest wystarczające subiektywne przekonanie oskarżonego o tym, że cierpi on na określone schorzenie, tym bardziej, ze przekonanie to nie zostało w minimalnym choćby stopniu uprawdopodobnione. Decydujące znaczenie w tej kwestii ma obiektywne i weryfikowalne przekonanie organu, iż w świetle zebranego materiału dowodowego wnioskowany dowód ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również, że ustalenie istotnych w sprawie okoliczności wymaga wiadomości specjalnych (por. wyrok SN z 20.08.2015 r., SNO 44/15, LEX nr 1771721). Dowód nie powinien być przeprowadzany "na wszelki wypadek" ze względu na bliżej nieokreślone prawdopodobieństwo wykazania za jego pomocą określonych okoliczności, czego – jak wskazuje treść środka odwoławczego – oczekuje skarżący. Nie chodzi bowiem o to, by w drodze postępowania dowodowego wykluczać wszelkie, hipotetycznie prawdopodobne wersje zdarzenia (por. postanowienie SN z dnia 31 maja 2016 r., sygn. akt III KK 173/16 czy postanowienie SN z 28.10.2020 r., II KK 405/19, LEX nr 3077362). W odniesieniu do zgromadzonych w sprawie dowodów, które pozwalały na rekonstrukcję przebiegu inkryminowanego zdarzenia niewątpliwym jest, że uznanie Sądu o nieprzydatności omawianej opinii, jak też o zmierzaniu przez wnioskującego o przeprowadzenie tego dowodu w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania było prawidłowe. Na uwzględnienie tym samym nie zasługują również zarzuty naruszenia art. 193 § 1 kpk, art. 2 § 2 kpk, art. 6 kpk, jak też

art. 410 kpk.

W przekonaniu obrońcy zebrane w sprawie dowody nie pozwalały na jednoznaczne stwierdzenie winy i sprawstwa oskarżonego. Skarżący forsował tezę, iż funkcjonariusz Policji A. M., który na ulicy (...) w T. w dniu 18 lipca 2025 w ramach akcji „trzeźwy poranek” dokonał zatrzymania samochodu kierowanego przez oskarżonego P. J. nie stwierdził u niego typowych objawów dla stanu upojenia alkoholowego, takich jak bełkotliwa mowa, chwiejny chód itp. Brak wyczucia przez tego świadka woni alkoholu nie stanowił jednak w przekonaniu Sądu Okręgowego przeszkody dla ustalenia, że w momencie kierowania pojazdem oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości. Mogło się tak zdarzyć i być uwarunkowane różnymi czynnikami, np. odległością od oskarżonego czy sposobem ustawienia się względem niego. Należy podzielić tezę Sądu I instancji, że kontrolowany w sprawie materiał dowodowy w jego całokształcie, a nie tylko w określonej części i to wyłącznie o korzystnej dla oskarżonego wymowie, na której opiera się obrona, w tym zeznania wskazanego funkcjonariusza Policji, wynik badania wskazujący na stan nietrzeźwości na poziomie ok. 0,50 mg/l, wespół z protokołami z przeprowadzonych badań (także badania krwi), był wystarczający do stwierdzenia, że w chwili prowadzenia pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, P. J. znajdował się w stanie nietrzeźwości, o jakim mowa w art. 115 § 16 kk. Stan nietrzeźwości stwierdzony urządzeniem, które posiadało aktualną legalizację, przez co wyniki nim stwierdzone należało uznać za prawidłowe, znacznie przekraczał normy określone treścią przywołanego przepisu. Sąd meriti pozbawiając waloru wiarygodności wyjaśnienia oskarżonego w części, w której wskazywał on na brak świadomości popełnienia czynu z uwagi na rzekomy syndrom fermentacji jelitowej nie kierował się wyłącznie brakiem uprzedniej diagnozy, lecz wieloaspektowo podszedł do tej kwestii, podkreślając – na co zwrócono uwagę wyżej - że oskarżony nie podjął inicjatywy zmierzającej do uprawdopodobnienia takiego stanu rzeczy, nadto w postępowaniu przygotowawczym określił swój stan zdrowia jako dobry i nie podnosił, aby się leczył (k. 23v). Sugestii występowania u niego takiego syndromu, wyartykułowanej dopiero po wydaniu wyroku nakazowego, a więc gdy był świadom grożących mu konsekwencji karnych, przy braku dokumentacji medycznej, nie da się wytłumaczyć inaczej jak tylko próbą wykreowania linii obrony zmierzającej do uniknięcia, tudzież zminimalizowania odpowiedzialności karnej, co też słusznie stwierdził Sąd Rejonowy na etapie oceny wyjaśnień oskarżonego.

Sąd wydając zaskarżony wyrok nie naruszył tym samym zasady in dubio pro reo wyrażonej w art. 5 § 2 kpk. W przedmiotowej sprawie, wbrew odmiennym twierdzeniom obrońcy, nie zaistniały żadne niedające się usunąć wątpliwości, które należałoby rozstrzygnąć na jego korzyść. Trzeba przypomnieć w tym miejscu, że przepisy art. 5 § 2 kpk i art. 7 kpk mają charakter rozłączny. W sytuacji, gdy sąd przeprowadzi postępowanie w sposób pełny, kompletny i podda zebrane w sprawie dowody ocenie spełniającej rygory z art. 7 kpk, to zastosowanie zasady z art. 5 § 2 kpk może nastąpić, gdy tak przeprowadzona ocena dowodów potwierdzi wciąż istnienie niedających się usunąć – w oparciu o nią – wątpliwości (por. postanowienie SN z 14 grudnia 2022 r., IV KK 497/22, LEX nr 3458431).

Skoro więc Sąd meriti nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów to brak jest również podstaw do kwestionowania dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, prowadzących do przypisania oskarżonemu zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, wypełniającego dyspozycję art. 178a § 1 kk.

o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego P. J. od zarzucanego mu czynu

ewentualnie

o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Łukowie do ponownego rozpoznania celem uzupełnienia postępowania dowodowego w całości.

Niezasadny

Niezasadność zarzutów podniesionych przez obrońcę oskarżonego skutkowała nieuwzględnieniem wniosków z którymi wystąpił.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 16 grudnia 2025 r. w sprawie II K 424/25 - w całości

Wskazano w rubryce 3.1. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się żadnych uchybień, które podlegałyby uwzględnieniu z urzędu.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Koszty procesu

II. Sąd Okręgowy, wobec niezasadności wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego apelacji, na podstawie art. 636 § 1 kpk, wobec braku podstaw do zwolnienia z art. 624 § 1 kpk, zasądził od oskarżonego P. J. na rzecz Skarbu Państwa 620 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, ustalając ich wysokość w oparciu o art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 663 z późn. zm.).

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

cały wyrok

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Zmiana