Podpułkownik przywiózł tabletki z zopiklonem dla rodziny i żołnierzy. Rok w zawieszeniu

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

X. V. (1)

I.w dniu 15 stycznia 2026 roku we Ł. na terenie (...) działając wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, dokonał przywozu z terenu (...) substancji psychotropowych w znacznej ilości w postaci 120 blistrów po 10 szt. tabletek w blistrze bez jednej tabletki, tj. łącznie (...) tabletek „W. T. 3 mg D.'’,

II. w dniu 15 stycznia 2026 roku we Ł. na terenie (...) nie posiadając pozwolenia na dopuszczenie do obrotu przechowywał w celu wprowadzenia do obrotu produkty lecznice w postaci:

1) 312 szt. blistrów po 10 szt. tabletek w blistrze, tj. 3120 tabletek o nazwie (...),

2) 30 szt. blistrów po 10 szt. tabletek w blistrze bez jednej tabletki, tj. 299 szt. tabletek (...)

3) 66 szt. blistrów po 10 szt. tabletek w blistrze. tj. 660 szt. tabletek (...)

4) 1 opakowanie zawierające 2 blistry po 2 szt. tabletek, tj. 4 szt. tabletek (...)

5) 21 szt. opakowań „Y. 1 mg”,

6) 23 szt. opakowań (...),

7) 13 szt. ampułko-strzykawek „Y. 1 mg/3ml”,

8) 1 szt. opakowania ,.V. 6 mg/ml",

9) 1 szt. opakowania ampułko - strzykawek (...),

10) 3 szt. opakowań z zawartością fiolki z zawartością 100 szt. tabletek, tj. łącznie 300 szt. tabletek (...),

11) 6 szt. tubek „C. O. 25 g”,

12) 3 szt. atomizera (...),

13) 1 szt. buteleczki „I. 60 ml”,

14) 6 szt. blistrów po 10 szt. tabletek, tj. 60 tabletek (...),

15) 15 szt. blistrów po 10 szt. tabletek, tj. 150 tabletek (...),

16) 6 szt. blistrów po 10 szt. tabletek, tj. 60 tabletek (...),

17) 15 szt. blistrów pod 10 szt. tabletek, tj. 150 szt. tabletek (...)

H. (...)”,

18) 8 szt. blistrów po 14 szt. tabletek, tj. 112 tabletek „E. 50 mg”,

19) 6 szt. blistrów po 10 tabletek, tj. 60 tabletek „J. J. 80 mg”,

20) 2 szt. blistrów po 10 szt. tabletek, tj. 20 szt. tabletek „T. 500 mg”,

21) 30 szt. blistrów po 10 szt. tabletek, tj. 300 tabletek „K. 1000 mr”,

22) 144 szt. blistrów po 10 szt. tabletek, tj. 1440 tabletek „V. 12,5 mg/l000mg”,

23) 6 blistrów po 10 szt. tabletek, tj. 60 tabletek (...),

Oskarżony X. V. (1) jest podpułkownikiem Sił Zbrojnych (...). W latach 2019 – 2021 brał bezpośredni udział w operacji sił zjednoczonych, w latach 2002 - 2025 brał bezpośredni udział w działaniach związanych z odparciem i powstrzymywaniem zbrojnej agresji (...) oraz obroną niepodległości, suwerenności i intergralności terytorialnej (...).

W 2025 r. oskarżonemu został udzielony urlop okolicznościowy z uwagi na sytuację rodzinną – jest ojcem trójki dzieci, a jego żona cierpi na przewlekłe choroby immunologiczne, w tym insulinooporność.

W 2025 r. i w 2026 r. oskarżony uzyskał recepty na środki psychotropowe, przeciwbólowe, nasenne i metaboliczne wystawione przez lekarza medycyny na terenie (...) (...). Nabycie tych środków na terenie (...) było jednak niemożliwe lub znacznie utrudnione z uwagi na brak ich dostępności lub ceny wygórowane ze względu na sytuację działań wojennych. W związku z powyższym oskarżony X. V. (1) postanowił wykorzystać fakt wyjazdu z żoną i córką do E. i nabyć tam opisane środki w celu udostępnienia ich najbliższym członkom rodziny cierpiących na choroby autoimmunologiczne, w tym insulinooporność i cukrzycę. Ponadto większą część środków, w tym przeciwbólowych, nasennych i psychotropowych oskarżony X. V. (1) zamierzał przewieźć do (...) i przekazać je żołnierzom z jednostki wojskowej, w której pełnił służbę.

Na początku stycznia 2026 roku oskarżony X. V. (1) wraz z rodziną – żoną L. V. i starszą córką udał się do (...), gdzie przebywał w miejscowości V. el-V.. W czasie pobytu nabył w tamtejszych aptekach znaczną ilość produktów leczniczych, wyrobów medycznych oraz innych preparatów farmaceutycznych. Zakupy obejmowały produkty stosowane w leczeniu schorzeń neurologicznych, metabolicznych, dermatologicznych, endokrynologicznych, a także preparaty przeznaczone do leczenia zaburzeń snu.

Po zakończeniu pobytu zakupione produkty zostały przez oskarżonego umieszczone w walizce. Początkowo oskarżony wraz z rodziną mieli wrócić do (...) przez M., ale okazało się, ze linie lotnicze nie dysponują odpowiednią liczbą miejsc. Z uwagi na powyższe oskarżony z żoną zakupili bilety na lot do Ł., a bagaże zostały przewiezione drogą lotniczą na terytorium (...).

W dniu 15 stycznia 2026 roku, po przylocie na teren (...) we Ł., bagaże przewożone przez oskarżonego X. V. (2) oraz członków jego rodziny zostały poddane kontroli przez funkcjonariuszy właściwych służb. W toku przeprowadzonych czynności ujawniono znaczną ilość produktów leczniczych, wyrobów medycznych oraz innych preparatów farmaceutycznych pochodzących z (...). W wyniku przeprowadzonej kontroli zabezpieczono (...) tabletek preparatu „W. T. 3 mg D.”, 3120 tabletek preparatu (...), 299 tabletek preparatu (...), 660 tabletek preparatu „1,2,3 T.”, 4 tabletki preparatu (...), 21 opakowań preparatu „Y. 1 mg”, 23 opakowania igieł (...), 13 ampułko-strzykawek preparatu „Y. 1 mg/3 ml”, 1 opakowanie preparatu „V. 6 mg/ml”, 1 opakowanie ampułko-strzykawek preparatu (...), 300 tabletek preparatu (...), 6 tub kremu „C. H. O. 25 g”, 3 atomizery preparatu (...), 1 buteleczkę preparatu „I. 60 ml”, 60 tabletek preparatu (...), 150 tabletek preparatu (...), 60 tabletek preparatu (...), 150 tabletek preparatu (...), 112 tabletek preparatu „E. 50 mg”, 60 tabletek preparatu „J. J. 80 mg”, 20 tabletek preparatu „T. 500 mg”, 300 tabletek preparatu (...), 1440 tabletek preparatu „(...) 12,5 mg/1000 mg” oraz 60 tabletek preparatu (...). Łącznie ujawniono i zabezpieczono kilka tysięcy sztuk produktów leczniczych, wyrobów medycznych oraz innych preparatów farmaceutycznych przeznaczonych do leczenia różnego rodzaju schorzeń, przy czym część z nich występowała w liczbie kilkunastu lub kilkudziesięciu opakowań tego samego rodzaju.

W toku postępowania ustalono, że wszystkie zabezpieczone produkty zostały nabyte na terytorium (...), a następnie przewiezione drogą lotniczą na terytorium (...) w ramach jednego transportu.

W toku postępowania oskarżony przedłożył recepty wystawione na terytorium (...) dotyczące części produktów leczniczych ujawnionych podczas kontroli bagażu. Recepty obejmowały preparaty B., K. 1000 MR, V. 6 mg/ml, Y. oraz (...) 12,5 mg/1000 mg. Produkty te znajdowały się wśród leków zabezpieczonych podczas kontroli. Ilość, rodzaj i różnorodność przewożonych przez X. V. (2) produktów leczniczych, jak również liczba opakowań poszczególnych preparatów, wykraczały poza zakres odpowiadający ich wykorzystaniu wyłącznie na potrzeby własne oskarżonego oraz członków jego rodziny. Oskarżony przewoził preparaty przeznaczone do stosowania w leczeniu szeregu różnych schorzeń.

Po zabezpieczeniu produktów część z nich została poddana badaniom laboratoryjnym przeprowadzonym przez Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Wojewódzkiej Policji we Ł.. Do badań wytypowano próbki tabletek oznaczonych jako „W. T. 3 mg D.”, pobrane z różnych opakowań zabezpieczonych podczas kontroli. Badania przeprowadzono z wykorzystaniem chromatografii gazowej sprzężonej ze spektrometrią mas. W wyniku przeprowadzonych analiz stwierdzono, że wszystkie przebadane próbki zawierały S-zopiklon (eszopiklon). Ustalono również, że masa pojedynczej tabletki wynosiła około 0,16 grama. Następnie zabezpieczone substancje zostały poddane dalszym badaniom przez biegłego z zakresu fizykochemii. W wydanej na potrzeby postępowania przygotowawczego opinii biegły sądowy z zakresu fizykochemii potwierdził obecność eszopiklonu w tabletkach oznaczonych jako „W. T. 3 mg D.” oraz stwierdził obecność pseudoefedryny w preparacie „1,2,3 T.”. T. stanowi substancję psychotropową grupy IV-P, jedna tabletka preparatu „W. T. 3 mg D.” odpowiada jednej porcji używanej w celu odurzenia. Zabezpieczone (...) tabletek tego preparatu odpowiadało zatem (...) takim porcjom. G. zawarta w preparacie „1,2,3 T.” stanowi natomiast prekursor narkotykowy kategorii 1. Pozostałe przebadane preparaty nie zawierały środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych ani ich prekursorów w rozumieniu przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, natomiast na ich przywóz do polski wymagane było stosowne zezwolenie zgodnie z przepisami Ustawy Prawo Farmaceutyczne.

X. V. (1) jest obywatelem (...). (...), natomiast po rozpoczęciu działań wojennych został zmobilizowany do służby wojskowej w Siłach Zbrojnych (...), w których pełni służbę w stopniu podpułkownika. Pozostaje w związku małżeńskim i posiada troje dzieci pozostających na jego utrzymaniu. Utrzymuje się z zasiłku w kwocie około 2500 zł netto miesięcznie. Nie posiada majątku większej wartości.

Z przedłożonej charakterystyki służbowej oraz zaświadczenia Ministerstwa Obrony (...) wynika, że oskarżony wykazał się z pozytywnej strony jako zdyscyplinowany, sumienny oficer, posiadający wysokie przygotowanie zawodowe, cieszący się autorytetem wśród współpracowników oraz przełożonych. Stale pracuje nad samodoskonaleniem, podnoszeniem poziomu wiedzy i cech osobistych. Charakteryzuje się wysoką wydajnością pracy, kulturą zachowania oraz dyscypliną wykonawczą. Do wykonywania swoich obowiązków podchodzi rzetelnie. Z charakteru spokojny, zasadniczy, ceni sobie stopień oficerski, zdolny do samokrytycznej oceny swoich działań. Potrafi wykorzystywać zdobyte doświadczenie bojowe w działalności praktycznej. Posiada wysoki stopień motywacji do służby wojskowej oraz samodoskonalenia zawodowego. Cieszy się autorytetem i szacunkiem wśród swoich kolegów ze służby. Ceni honor oficera Sił Zbrojnych (...). Brak informacji o korupcyjnych i karnych naruszeniach ze strony oficera.

Z wywiadu środowiskowego wynika, że oskarżony prowadzi ustabilizowany tryb życia, nie był dotychczas objęty zainteresowaniem organów ścigania, a jego funkcjonowanie w środowisku oceniane jest pozytywnie.

Oskarżony X. V. (1) nie był dotychczas karany sądownie.

W toku postępowania sądowego powzięte uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia psychicznego oskarżonego z uwagi na podane przez niego zaburzenia neurologiczne i psychiczne będące konsekwencjami bezpośredniego udziału w działaniach wojennych i walką na pierwszej linii frontu. W wydanej na potrzeby postępowania opinii biegłe sądowe z zakresu psychiatrii nie stwierdziły u X. V. (1) choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego, rozpoznając natomiast zaburzenia nerwicowe stanowiące reakcję na trudne sytuacje życiowe. Biegłe wskazały, że w czasie popełnienia zarzucanych mu czynów nie zachodziły warunki z art. 31§ 1 i 2 k.k., a oskarżony jest zdolny do udziału w postępowaniu oraz prowadzenia samodzielnej i świadomej obrony.

częściowo wyjaśnienia oskarżonego X. V. (1)

k. 19-20, 32v.-33, 249-252, 287-289, 425

recepty

k.

Fakty uznane za nieudowodnione

OCena DOWOdów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

wyjaśnienia oskarżonego X. V. (1)

Sąd obdarzył wyjaśnienia oskarżonego przymiotem wiarygodności w zakresie dotyczącym przebiegu zdarzenia, albowiem korespondowały one z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Oskarżony przyznał fakt zakupu produktów leczniczych na terenie E. oraz ich przewiezienia do P., a okoliczności te zostały potwierdzone zarówno dokumentacją procesową, jak i zeznaniami świadków. Sąd ponadto dał ponadto wiarę wyjaśnieniom oskarżonego co do przeznaczenia przywiezionych środków i jego zamiarze przekazania ich członkom najbliższej rodziny w (...) oraz żołnierzom z jego jednostki, z którymi walczył na froncie. Wyjaśnienia oskarżonego w tej mierze zostały potwierdzone zeznaniami L. V., która potwierdziła opisane okoliczności podając jednocześnie, iż ona sama przy pomocy męża zajmuje się wolontariatem na rzecz (...), organizując zbiórki środków finansowych na zakup artykułów pierwszej potrzeby dla ludności oraz zakup dronów.

zeznania świadka L. V.

Sąd dał wiarę zeznaniom L. V. w zakresie dotyczącym okoliczności nabycia leków w E. oraz ich przeznaczenia. Świadek potwierdziła, że oskarżony posiadał znajomych walczących w (...), którzy prosili go o zakup leków, a nabyte produkty były przeznaczone zarówno dla oskarżonego i jego rodziny, jak i dla tych osób. Jej zeznania są w tym zakresie spójne z wyjaśnieniami oskarżonego i znajdują potwierdzenie w rodzaju oraz ilości zabezpieczonych produktów.

Okoliczność, że świadek jest żoną oskarżonego, sama w sobie nie stanowi podstawy do odmowy wiary jej zeznaniom, zwłaszcza że w zasadniczej części nie zmierzają one do zaprzeczenia faktowi nabycia i przewozu leków ani ich przeznaczenia również dla osób trzecich.

zeznania świadka V. I.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka w całości. Świadek w sposób rzeczowy, logiczny i konsekwentny opisał przebieg wykonywanych przez siebie czynności służbowych związanych z kontrolą bagażu pasażerskiego. Jego relacja dotyczyła okoliczności zaobserwowanych osobiście podczas pełnienia obowiązków służbowych, w szczególności wytypowania bagażu do kontroli po ujawnieniu na obrazie rentgenowskim znacznej ilości produktów leczniczych, a następnie przeprowadzenia dalszych czynności związanych z ich ujawnieniem i zabezpieczeniem. Zeznania świadka były spójne, pozbawione wewnętrznych sprzeczności oraz znajdowały pełne potwierdzenie w protokołach zatrzymania rzeczy, dokumentacji procesowej i pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Świadek nie pozostawał z oskarżonym w żadnych relacjach osobistych, a brak jest podstaw do przyjęcia, by miał interes w przedstawianiu przebiegu zdarzenia w sposób niezgodny z rzeczywistością. Z tych względów Sąd uznał jego zeznania za obiektywne i w pełni wiarygodne.

protokół zatrzymania osoby

W pełni wiarygodne dokumenty sporządzone przez uprawnione organy, dowody niekwestionowane przez strony. Dokumenty te zostały sporządzone przez uprawnione podmioty, w przewidzianej prawem procedurze, Sąd nie znalazł podstaw, aby odmówić im waloru wiarygodności. Strony nie czyniły zastrzeżeń co do treści tych dokumentów.

protokoły przeszukania osoby

protokół zatrzymania rzeczy

opinia biegłego sądowego z zakresu fizykochemii

Sąd uznał opinię biegłego za rzetelną, fachową i przekonującą. Została sporządzona przez osobę posiadającą wiadomości specjalne, a jej wnioski są jasne, logiczne i zgodne z pozostałym materiałem dowodowym. Biegły, przesłuchany na rozprawie, podtrzymał w całości wnioski opinii pisemnej oraz wyjaśnił zastosowane metody badawcze i kwestie dotyczące klasyfikacji zabezpieczonych substancji. Jego ustna opinia uzupełniająca była spójna z opinią pisemną i nie ujawniła okoliczności podważających prawidłowość sformułowanych w niej wniosków. Opinia stanowiła podstawę ustaleń dotyczących rodzaju i właściwości zabezpieczonych substancji.

Na podstawie opinii biegłego z zakresu badań fizykochemicznych Sąd ustalił, że zabezpieczone u oskarżonego tabletki (...) w ilości (...) sztuk zawierały eszopiklon, stanowiący substancję psychotropową grupy IV-P. Biegły wskazał przy tym, że jedna tabletka tego preparatu odpowiada jednej porcji używanej w celu odurzenia. Nadto w preparacie „1, 2, (...) ujawniono obecność pseudoefedryny, będącej prekursorem narkotykowym kategorii 1. Pozostałe poddane badaniu produkty lecznicze i wyroby medyczne nie zawierały substancji objętych regulacjami ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

ustna opinia uzupełniająca biegłego sądowego z zakresu fizykochemii

wstępne informacje biegłego

Sąd uznał notatkę urzędową Laboratorium Kryminalistycznego KWP we Ł. za wiarygodny dowód. Dokument został sporządzony przez uprawniony podmiot i zawierał wyniki wstępnych badań zabezpieczonych tabletek, stanowiąc podstawę do przeprowadzenia dalszych badań specjalistycznych. Jego treść pozostaje zgodna z późniejszymi ustaleniami zawartymi w opinii biegłego.

dane o karalności

Na podstawie informacji o karalności Sąd ustalił, że oskarżony nie był dotychczas karany sądownie.

kwestionariusz wywiadu środowisko-wego

Przeprowadzony przez kuratora zawodowego wywiad środowiskowy stanowił podstawę ustaleń co do sytuacji życiowej, rodzinnej i osobistej oskarżonego.

płyta z dokumentac-ją fotograficzną

Sąd uznał za wiarygodny dowód z płyty zawierającej dokumentację fotograficzną sporządzoną podczas czynności przeprowadzonych na terenie (...) we Ł.. Fotografie przedstawiają ujawnione i zabezpieczone produkty lecznicze. Ich autentyczność nie była kwestionowana przez strony, a przedstawiony obraz pozostaje zgodny z protokołami zatrzymania rzeczy, zeznaniami świadków oraz pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Dowód ten stanowił obiektywne potwierdzenie przebiegu czynności oraz rodzaju i ilości ujawnionych produktów.

Recepty z 2025 r. i 2026 r.

Sąd uznał za wiarygodne przedłożone recepty wystawione na terytorium (...). Dokumenty te zostały sporządzone w przewidzianej formie, nie były kwestionowane przez strony i korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie. Potwierdzają one, że część zabezpieczonych produktów leczniczych została przepisana na potrzeby zdrowotne osób wskazanych w receptach. Dowody te miały znaczenie dla ustalenia przeznaczenia części przewożonych leków.

opinia sądowo-psychiatrycz-na

Sąd w całości podzielił wnioski opinii sądowo-psychiatrycznej dotyczącej oskarżonego X. V. (1). Opinia została sporządzona przez dwóch biegłych lekarzy psychiatrów, po zapoznaniu się z aktami sprawy oraz przeprowadzeniu badania oskarżonego. Jest jasna, pełna i wewnętrznie spójna, zaś zawarte w niej wnioski zostały należycie uzasadnione i nie budzą wątpliwości. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania zarówno rozpoznania biegłych, jak i ich wniosków dotyczących poczytalności oskarżonego w czasie czynów oraz jego aktualnej zdolności do udziału w postępowaniu i prowadzenia obrony.

Charakterys-tyka służbowa sporządzona przez Kierownika Grupy Lotnictwa Armijnego Sił Zbrojnych (...)

Sąd obdarzył walorem wiarygodności zaświadczenie Ministerstwa Obrony (...), charakterystykę służbową oskarżonego oraz umowę najmu lokalu mieszkalnego. Dokumenty te nie były kwestionowane przez strony, zostały sporządzone przez uprawnione podmioty i korespondują z pozostałym materiałem dowodowym. Potwierdzają one udział oskarżonego w służbie wojskowej, jego pozytywną opinię służbową, właściwości osobiste oraz sytuację rodzinną i mieszkaniową.

Zaświadcze-nie Ministerstwa Obrony (...)

umowa najmu lokalu mieszkalnego

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Sąd uznał, iż zachowaniem swoim polegającym na tym, że w dniu 15 stycznia 2026 roku we Ł. na terenie (...) działając wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, dokonał przywozu z terenu (...) substancji psychotropowych w znacznej ilości w postaci 120 blistrów po 10 szt. tabletek w blistrze bez jednej tabletki, tj. łącznie (...) tabletek „W. T. 3 mg D.'’ oskarżony X. V. (1) wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 55 ust. 1 w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii.

Przepis art. 55 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii penalizuje niezgodny z przepisami przywóz, wywóz, przewóz, wewnątrzwspólnotowe nabycie lub wewnątrzwspólnotową dostawę środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej. Przestępstwo stypizowane w art. 55 ust. 3 ustawy to niezgodny z przepisami przywóz środków odurzających lub substancji psychotropowych znacznej ilości. Cytowany przepis przewiduje surowszą odpowiedzialność sprawcy ze względu popełnienia przestępstwa w odniesieniu do znacznej ilości środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej, czy popełnienie go w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej. Zgodnie z art. art. 4 pkt. 26 lit. d) ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii środkiem odurzającym jest każda substancja inna niż wymienione w lit. a-c, które na podstawie przepisów ustawy obowiązujących przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej były objęte wykazem substancji psychotropowych i środków odurzających – określone w przepisach wydanych na podstawie art. 44f pkt 2. Przepisy wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 44f pkt. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii to Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 sierpnia 2018 r. w sprawie wykazu substancji psychotropowych, środków odurzających oraz nowych substancji psychoaktywnych. Powołany w sprawie biegły z zakresu badań fizykochemicznych jednoznacznie stwierdził, że zabezpieczone w bagażu oskarżonego tabletki (...) zawierają S – zopiklon, tj. substancję psychotropową grupy IV- P w rozumieniu Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 sierpnia 2018 r. w sprawie wykazu substancji psychotropowych, środków odurzających oraz nowych substancji psychoaktywnych. Według biegłego 1198 sztuk tabletek (przekazanych do badania) odpowiada 1198 porcjom używanym w celu odurzenia. Mając na uwadze powyższe wnioski należy przyjąć, że przywieziona przez oskarżonego ilość środków odurzających wystarczyłaby do odurzenia prawie dwóch tysięcy osób i z całą pewności stanowiła znaczną ilość środków odurzających w rozumieniu art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r.

*****************************************************************

Ponadto Sąd uznał, iż zachowaniem swoim polegającym na tym, że w dniu 15 stycznia 2026 roku we Ł. na terenie (...) nie posiadając pozwolenia na dopuszczenie do obrotu przechowywał w celu wprowadzenia do obrotu produkty lecznice wymienione w zarzucie, oskarżony X. V. (1) wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 124 ustawy z dnia 6 września 2001 roku Prawo Farmaceutyczne.

Przepis art. 124 ustawy z dnia 6 września 2001 roku Prawo Farmaceutyczne stanowi, że kto wprowadza do obrotu lub przechowuje w celu wprowadzenia do obrotu produkt leczniczy, nie posiadając pozwolenia na dopuszczenie do obrotu,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Zgodnie z opinią biegłego sądowego z zakresu fizykochemii wymienione w zarzucie ciecze, kremy oraz tabletki nie zawierają substancji psychotropowych, środków odurzających ani nowych substancji psychoaktywnych w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i nie są ich prekursorami.

Znamię „przechowywania w celu wprowadzenia do obrotu" (produktu leczniczego) należy rozumieć jako utrzymywanie produktu leczniczego w swoim władztwie, składowanie i przetrzymywanie go przez jakiś czas, aby w jakimś momencie wprowadzić go do obrotu. Znamię „przechowywania" powoduje, że ta czynność sprawcza nadaje omawianemu przestępstwu charakter trwały. Literatura definiuje znamię „wprowadzenia do obrotu" użyte w typizacji przestępstwa określonego w art. 124 Prawa farmaceutycznego jako każde zachowanie, w następstwie którego produkt leczniczy został przekazany w celu używania lub dystrybucji, zgodnie z przewidzianym zastosowaniem (zob. V. Konarska-Wrzosek, w: System Prawa Karnego, tom 11, Szczególne dziedziny prawa karnego. Prawo karne wojskowe, skarbowe i pozakodeksowe. C.H. Beck 2014, por. Leszek Ogiegło, Prawo farmaceutyczne. Komentarz. C.H. Beck 2015). Definicja legalna produktu leczniczego została zawarta w art. 2 pkt 32 Prawa farmaceutycznego i zgodnie z tym przepisem jest to substancja lub mieszanina substancji, przedstawiona jako posiadająca właściwości zapobiegania lub leczenia chorób występujących u ludzi lub zwierząt lub podawana w celu postawienia diagnozy lub w celu przywrócenia, poprawienia lub modyfikacji fizjologicznych funkcji organizmu poprzez działanie farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne. Z przytoczonej ogólnej definicji produktu leczniczego wynika, że pojęcie to zdefiniowano bardzo szeroko, obejmując nim produkty, którym przypisuje się nie tylko wpływ na zdiagnozowanie, zapobieganie czy leczenie stanów chorobowych, ale także oddziaływanie na fizjologiczne funkcje organizmu. W myśl definicji ustawowej produktu leczniczego, zawartej w przytoczonym wyżej art. 2 pkt 32 Prawa farmaceutycznego, przypisanie danemu produktowi właściwości określonych w tym przepisie wydaje się być elementem wystarczającym i przesądzającym o kwalifikacji tego produktu jako „leczniczego" i to bez względu na fakt, czy znalazłoby to potwierdzenie na bazie aktualnej wiedzy medycznej (zob. N. Y., Prawo farmaceutyczne. Komentarz. C.H. Beck 2015). Przepis art. 2 pkt 26 Prawa farmaceutycznego stanowi natomiast, iż pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu jest decyzja wydana przez uprawniony organ, potwierdzająca, że dany produkt leczniczy może być przedmiotem obrotu na terytorium (...). Przestępstwo z art. 124 Prawa farmaceutycznego pod względem strony przedmiotowej ma charakter formalny, co dotyczy obu alternatywnych czynności sprawczych (zob. V. Konarska-Wrzosek, w: System Prawa Karnego, tom 11, Szczególne dziedziny prawa karnego. Prawo karne wojskowe, skarbowe i pozakodeksowe. C.H. I. 2014). Może ono być popełnione wyłącznie umyślnie, przy czym przechowywanie produktu leczniczego w celu wprowadzenia go do obrotu ma charakter kierunkowy, gdyż zabarwione jest wspomnianym celem.

Mając na uwadze powyższe, nie budziło wątpliwości, iż oskarżony X. V. (1) swoim zachowaniem wyczerpał znamiona omawianego przestępstwa. Okoliczności przedmiotowej sprawy – umieszczenie leków w bagażu i przywiezienie ich na terytorium (...) - wskazują na przechowywanie przez oskarżonego produktów leczniczych. W trakcie czynności przeszukania walizki oskarżonego ujawniono produkty lecznicze w postaci cieczy, kremów oraz tabletek o właściwościach leczniczych . Władztwo oskarżonego na tymi przedmiotami nie budziło żadnych wątpliwości. Jednocześnie swoją świadomością i zamiarem oskarżony obejmował przechowywanie ich celem wprowadzenia jej do obrotu. Ujawnione i zabezpieczone w toku przedmiotowej sprawy produkty bez wątpienia stanowiły produkty lecznicze w rozumieniu Prawa farmaceutycznego. Nie budziło również wątpliwości Sądu, iż oskarżony X. V. (1), co sam przyznał, nie posiadał pozwolenia na dopuszczenie tych leków do obrotu. Wynika to wprost z jego wyjaśnień, w trakcie których wskazał, iż nie ma pozwolenia na wprowadzanie do obrotu przywiezionych leków.

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

X. (...) V.

Punkt I wyroku, czyn I

Wymierzając oskarżonemu karę za przypisaną mu zbrodnię z art. 55 ust. 1 w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii Sąd zadecydował o zastosowaniu wobec niego dobrodziejstwa instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary. Zgodnie z treścią przepisu art. 60 § 2 pkt 2 k.k. sąd może również zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w szczególnie uzasadnionych wypadkach, kiedy nawet najniższa kara przewidziana za przestępstwo byłaby niewspółmiernie surowa, w szczególności (…) ze względu na postawę sprawcy, zwłaszcza gdy czynił starania o naprawienie szkody lub o jej zapobieżenie. Wskazać należy, że oskarżony w całej rozciągłości przyznał się do popełnienia tego czynu, złożył obszerne wyjaśnienia zgodne z ustalonym w sprawie stanem faktycznym, wyraził skruchę, nie był dotychczas karany sądownie, posiada wyjątkowo pozytywną opinię jako oficer Służ Zbrojnych (...) oraz w miejscu zamieszkania.

Punktem wyjścia do rozważań nad zastosowaniem nadzwyczajnego złagodzenia kary wobec oskarżonego jest stwierdzenie, że zbrodnia przypisana mu w punkcie I wyroku zagrożona jest karą grzywny i karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3. Orzekając karę pozbawienia wolności w granicach ustawowych możliwe więc było wymierzenie jej co najmniej w wysokości 3 lat. Jednak w ocenie Sądu wobec oskarżonego X. V. (1) zaszedł szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 60 § 2 zd. 1 k.k., kiedy to nawet najniższa kara przewidziana za tę zbrodnię byłaby niewspółmiernie surowa, stanowiący w konsekwencji podstawę do nadzwyczajnego złagodzenia kary. Zastosowanie powołanego przepisu przez Sąd znajdowało uzasadnienie w znanych poglądach wyrażanych w piśmiennictwie i w judykaturze. Określając uniwersalną definicję opisową „wypadków szczególnie uzasadnionych" w rozumieniu art. 60 § 2 k.k. w orzecznictwie wskazano, że trzeba takiego nagromadzenia się okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego (przy równoczesnym braku okoliczności obciążających), że przy należytym ich uwzględnieniu orzeczenie kary sprawiedliwej w granicach ustawowego zagrożenia jest niemożliwe (postanowienie SN z 24 listopada 2005 r., III Ko 52/04, LEX nr 164384; wyrok SA we Wrocławiu z 15 lutego 2012 r., II AKa 13/12, LEX nr 1120034). Zauważono także, że analiza przykładów przytoczonych przez ustawodawcę w art. 60 § 2 k.k. podpowiada jednoznacznie, iż powodami złagodzenia kary powinny być okoliczności pozytywnie charakteryzujące sprawcę, wskazujące na korzystne przemiany w jego postawie (wyrok SA w Szczecinie z 16 września 2010 r., II AKa 130/10, Prok.i Pr.-wkł. 2011/5/26, KZS 2011/5/65, LEX nr 786971). Kazuistycznie, za taką okoliczność uznawano szczerą skruchę sprawcy (wyrok SA we Wrocławiu z 14 czerwca 2005 r., II AKa 144/05, LEX nr 171979). Zarazem przyjmuje się, że o zastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary decyduje całokształt okoliczności dotyczących nie tylko osoby sprawcy, lecz także popełnionego przez niego czynu, analiza których - z uwzględnieniem zasad wymiaru kary określonych w ustawie - pozwala dopiero na ocenę, czy orzeczenie współmiernej kary jest możliwe w ramach ustawowego zagrożenia czy dopiero kara poniżej tej granicy spełni rolę kary sprawiedliwej (wyrok SN z 13 lipca 1979 r., III KR 197/79, OSNKW 1980/1-2/3, LEX nr 19587). Z kolei w literaturze przedmiotu, odnośnie interpretacji warunków określonych w powołanym przepisie zauważa się że chodzi tu o niewspółmierność kary do tej, którą należałoby wymierzyć, uwzględniając stopień winy i stopień społecznej szkodliwości czynu, przy czym ta niewspółmierność powinna być widoczna, rzucająca się w oczy, choć nie musi być rażąca, a także, że konieczne jest uwzględnienie okoliczności obu rodzajów: przedmiotowych i podmiotowych (np. wyjątkowe pobudki działania, przyznanie się do sprawstwa, okazanie skruchy), bądź wskazuje się na wszelkie okoliczności, które uzasadniają przyjęte przekonanie sądu, m.in. bardzo ciężką sytuację osobistą i rodzinną (tak Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 10 czerwca 2019 r. sygn. akt II AKa 122/18.

Za zastosowaniem wobec oskarżonego X. V. (2) nadzwyczajnego złagodzenia kary na omówionej podstawie przemawiała suma okoliczności: popełnienia przypisanego mu czynu oraz leżących po stronie sprawcy. Do tych ostatnich należały właściwości i warunki osobiste oskarżonego, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu. W szczególności za nadzwyczajnym złagodzeniem kary oskarżonemu przemawiały przyznanie się i złożenie obszernych wyjaśnień, na podstawie których ustalono stan faktyczny, a także uprzednia niekaralność, wyrażenie szczerej skruchy oraz specyficzna, trudna sytuacja życiowa, rodzinna i zawodowa, w której znalazł się, decydując się na popełnienie przestępstwa, a tym samym jego motywacja. Ustalono, że oskarżony nie działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej (czego nie zarzucał także oskarżyciel publiczny), a przywiezione środki zamierzał przekazać członkom swojej rodziny, a przede wszystkim walczącym na froncie wojny rosyjsko – ukraińskiej towarzyszom broni. Oskarżony dopuszczając się zbrodni, kierował się zatem nie osiągnięciem korzyści majątkowej, ale udzieleniem pomocy w zdobyciu praktycznie nieosiągalnych w (...) środków psychotropowych i leków. Oczywiście, nie zwalniało go to od odpowiedzialności, ale w opinii Sądu powinno mieć wpływ na wymiar kary.

Stosując nadzwyczajne złagodzenie kary za zbrodnię z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, oprócz kary grzywny wymierzonej na zasadach ogólnych (vide uchwała składu siedmiu sędziów SN z 20 marca 2019 r., I KZP 15/18, k. 1056-1060), w myśl art. 60 § 6 pkt 2 k.k. Sąd mógł orzec karę w granicach od 1 roku pozbawienia wolności do 2 lat i 11 miesięcy pozbawienia wolności. W ocenie Sądu, kara orzeczona w dolnej granicy, w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności, uzmysłowi oskarżonemu, iż przekraczanie powszechnie znanych norm prawnych spotyka się z surową sankcją, spełniając tym cele z zakresu prewencji indywidualnej, a jednocześnie będzie pozostawać w zgodzie z celami z zakresu prewencji generalnej, stabilizując poczucie obowiązywania norm prawnych w społeczeństwie.

Wymierzając oskarżonemu X. V. (1) obok orzeczonej w punkcie 1 wyroku kary pozbawienia wolności na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii także karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej za równoważną kwocie 20 złotych, Sąd kierował się potrzebą kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, a w tym zakresie zwłaszcza zapobieżeniu społecznemu poczuciu bezkarności sprawcy i braku odpowiedniej reakcji organów wymiaru sprawiedliwości na popełnienie przestępstw. Ustalona wysokość stawek dziennych w ocenie Sądu jest adekwatna do stopnia zawinienia oskarżonego i społecznej szkodliwości jego czynu – wyrażająca się w wyżej przywołanych okolicznościach łagodzących i obciążających. Jeśli chodzi o stawkę dzienną wskazać należy, iż oceniając stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe oskarżonego należało wziąć pod uwagę z jednej strony, iż jest on zdrowym mężczyzną, zdolnym do pracy zarobkowej, ma jednak na utrzymaniu trójkę małoletnich dzieci, nie posiada żadnego majątku i nie może w Polsce liczyć na pomoc rodziny. Jednocześnie ustalenie stawki dziennej grzywny na kwotę 20 zł stanowi wypadkową powyższych okoliczności.

X. (...) V.

Punkt II wyroku, czyn I

Na podstawie art. 70 ust. 4a ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 39 pkt 7 kk orzeczono wobec oskarżonego X. V. (1) w związku z popełnieniem czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku świadczenie pieniężne w kwocie 1 500 zł na rzecz (...). Przy określaniu jego wysokości uwzględniono charakter czynu popełnionego przez oskarżonego, incydentalność przypisanego mu zachowania, a jednocześnie sytuację majątkową i osobistą oskarżonego.

X. (...) V.

Punkt III wyroku, czyn II

Uznając oskarżonego X. V. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku, tj. czynu z art. 124 ustawy z dnia 6 września 2001 roku Prawo Farmaceutyczne, na podstawie art. 124 Ustawy z dnia 6 września 2001 roku Prawo Farmaceutyczne w zw. z art. 33 § 1 i § 3 kk wymierzono mu karę grzywny w wysokości 250 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną kwocie 20 złotych.

Oceniając stopień społecznej czynu, Sąd miał na uwadze dyrektywy wymienione w art. 115 § 2 k.k. Przepis art. 124 Prawa farmaceutycznego, oprócz ochrony prawidłowej regulacji rynku farmaceutyków, pośrednio chroni także zdrowie i życie człowieka, a zatem w szerszym rozumieniu bezpieczeństwo społeczeństwa. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę opisane przez uzasadnieniu nadzwyczajnego złagodzenia kary okoliczności, społeczna szkodliwość czynu oskarżonego nie była szczególnie znaczna. Negatywnie na stopień społecznej szkodliwości wpływała jednak liczba ujawnionych i zabezpieczonych produktów leczniczych, która była znaczna. Okoliczność, iż oskarżony w zakresie przypisanego mu czynu, zasadniczo działał na przestrzeni jednego dnia, wpływała zaś na umniejszenie stopnia społecznej szkodliwości czynu. Wymierzając oskarżonemu karę grzywny, Sąd baczył, by była ona adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu, współmierna do winy oskarżonego, by mogła wywołać względem niego skutek zapobiegawczy i wychowawczy oraz by mogła odnieść skutek względem wszystkich, którzy znając sprawę dowiedzą się o treści wyroku, przestrzegając ich o konsekwencjach podobnych zachowań. Sąd uwzględnił motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób jego życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu. W przekonaniu Sądu wymierzona kara grzywny w sposób trafny oddaje stopień winy i społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu.

X. (...) V.

Punkt IV wyroku, czyny I, II

Sąd na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 2 kk połączył wymierzone oskarżonemu X. V. (1) w pkt I i III kary grzywny i wymierzył mu karę łączną grzywny w wysokości 350 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną kwocie 20 złotych.

Czyny oskarżonego pozostają w zbiegu realnym, a więc Sąd zobowiązany był wymierzyć za nie oskarżonemu karę łączną na podstawie art. 85 k.k. Sąd rozważył przede wszystkim, czy pomiędzy poszczególnymi czynami, za które wymierzono kary, istnieje ścisły związek podmiotowy lub przedmiotowy, czy też związek ten jest dość odległy lub w ogóle go brak (wyrok SN z 25 października 1983 r., IV KR 213/83, OSNKW 1984, nr 5-6, poz. 65, z glosą L. Paprzyckiego, NP 1986, nr 3, s. 112). Między przestępstwami oskarżonego, objętymi realnym zbiegiem istnieje właściwie tożsama więź przedmiotowa i podmiotowa, są to przestępstwa popełnione w tym samym miejscu i czasie. Ponadto popełnienie dwóch przestępstw jest istotnym czynnikiem prognostycznym, przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektywy absorpcji. Orzeczenie kary łącznej nie musi przynosić skazanemu korzyści, to jest oznaczenia kary łącznej w wymiarze niższym od arytmetycznej sumy poszczególnych kar. Stąd też Sąd zastosował zasadę częściowej kumulacji i wymierzył oskarżonemu karę łączną 350 stawek dziennych grzywny przy przyjęciu jednej stawki na równowartość kwoty 20 złotych.

X. (...) V.

Punkt V wyroku, czyn I

Sąd na podstawie art. 69 § 1 i § 2 kk, art. 70 § 1 kk wykonanie orzeczonej w pkt I kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu X. V. (1) na okres próby 2 lat.

Wymiar kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego pozwalał na warunkowe zawieszenie jej wykonania w myśl przepisów art. 69 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 70 § 1 k.k. i Sąd uznał, że przewaga wskazanych wyżej okoliczności łagodzących, a tym samym zdecydowanie pozytywna prognoza kryminologiczna, pozwala na warunkowe zawieszenie wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres 2 lat tytułem próby. W opinii Sądu wobec oskarżonego spełnione zostały wszystkie przesłanki z art. 69 § 1 i 2 k.k., aby skorzystać z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, gdyż nie przekracza ona jednego roku, oskarżony w czasie popełnienia tych przestępstw nie był skazany na karę pozbawienia wolności i będzie to wystarczające dla osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstw. Za warunkowym zawieszeniem wykonania kary pozbawienia wolności przemawiała także postawa oskarżonego po popełnieniu przypisanych mu przestępstw, jego właściwości i warunki osobiste wyżej wskazane, dotychczasowy nienaganny tryb życia i pozytywne zachowanie się po popełnieniu przypisanych mu przestępstw, wskazujące, że w jego zachowaniu już zaszła realna zmiana i daje on gwarancję, że nie powróci do przestępstwa. Nie bez znaczenia jest także fakt, iż na gruncie kodeksu karnego stosowanie bezwzględnych kar izolacyjnych jest ostatecznością, zaś ustawodawca dał prymat wolnościowym środkom oddziaływania karnego. W ocenie Sądu oskarżony zasługiwał zatem na zastosowanie wobec jego osoby dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności w oparciu o art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. Oskarżonego nie sposób zasadnie zaliczyć do sprawców niepoprawnych, w przypadku których tylko bezwzględna i najsurowsza rodzajowo kara może go wdrożyć do przestrzegania norm porządku prawnego. Istotnym jest bowiem, że X. V. (1) już w toku tego postępowania w istotny sposób zrewidował swoją postawę. Również przeprowadzony odnośnie oskarżonego wywiad środowiskowy nie dostarczył żadnych informacji stawiających jego osobę w negatywnym świetle.

Reasumując, zdaniem Sądu Okręgowego, wszystkie powyższe okoliczności przemawiały za uznaniem, iż w przypadku oskarżonego zachodzą podstawy do warunkowego zawieszenia orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności, której zastosowanie nie będzie w przypadku oskarżonego aktem pobłażania, ale sankcją sprawiedliwą. Nie ulegało natomiast wątpliwości, że w stosunku do osoby oskarżonego konieczne było zapewnienie możliwości weryfikacji pozytywnych zmian w jego postawie poprzez określenie okresu próby na okres 2 lat. Pamiętać przy tym należy, że w przypadku popełnienia przez oskarżonego w okresie próby kolejnego przestępstwa lub nie wywiązywania się przez niego z nałożonych przez Sąd obowiązków będzie on musiał ponieść konsekwencje tego postępowania i liczyć się z tym, że zostanie zarządzone wykonanie kary orzeczonej niniejszym wyrokiem. Ta perspektywa winna powstrzymać oskarżonego od podejmowania zachowań niezgodnych z obowiązującym porządkiem prawnym, czego skutkiem będzie nieuchronne osadzenie w zakładzie karnym.

X. (...) V.

Punkt VI wyroku, czyn I

Względy wychowawcze, a także konieczność systematycznej kontroli zachowania oskarżonego w okresie próby była podstawą orzeczenia na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. wobec oskarżonego w okresie próby obowiązku informowania Sądu o przebiegu okresy próby – pisemnie raz na pół roku, czyniąc tym samym zadość obowiązkowi nałożenia jednego ze wskazanych w art. 72 § 1 k.k. obowiązków przy warunkowym zawieszeniu wykonania kary.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

X. (...) V.

Punkt VII wyroku, czyny I, II

Na podstawie art. 63 § 1 kk zaliczono oskarżonemu X. V. (1) na poczet orzeczonej w pkt IV kary łącznej grzywny okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 15 stycznia 2026 roku godz. 19:45 do dnia 8 kwietnia 2026 roku godz. 15:05 przyjmując, iż 1 dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny 2 stawkom dziennym grzywny.

X. (...) V.

Punkt VIII wyroku, czyn I

Na podstawie art. 70 ust. 2 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzeczono przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych opisanych w wykazie nr I/2255/26/N pod poz. 1 i 3 na k. 296 (Drz 257/26 I Drz 259/26) i zarządzono ich zniszczenie.

X. (...) V.

Punkt IX wyroku, czyn II

Na podstawie art. 133 Ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo Farmaceutyczne orzeczono przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych opisanych w wykazie nr I/2255/26/N pod poz. 2 na k. 296 (Drz 258/26) oraz w wykazie nr II/986/26/P pod poz. 1-21 na k. 298 (Drz 260/26- Drz 280/26) i zarządzono ich zniszczenie. Powołany przepis stanowi bowiem, że w przypadku skazania za przestępstwo określone w art. 124, art. 124a, art. 126, art. 126b, art. 126c, art. 132a oraz art. 132b, sąd orzeka przepadek przedmiotu przestępstwa, chociażby nie stanowił on własności sprawcy i może zarządzić jego zniszczenie.

inne zagadnienia

Koszty procesu

X. (...) V.

Na podstawie § 11 ust. 2 pkt 5, § 17 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. Y. K. kwotę 1 440,00 zł powiększoną o 23 % podatku VAT zł tytułem nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu w trakcie rozprawy przed Sądem, której koszty nie zostały uiszczone.

Volody-myr V.

Na podstawie art. 624 §1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych zwolniono oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, w tym od opłaty w sprawie. Orzekając o kosztach i opłacie, Sąd wziął pod uwagę możliwości finansowe oskarżonego oraz wymiar kary łącznej grzywny.

Podpis

Sędzia Magdalena Bielecka