Skazany twierdzi, że został pomówiony. Sąd połączył jego wyroki w jedną karę

Treść orzeczenia około 13 minut czytania

WYROK ŁĄCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 maja 2025r.

Sąd Okręgowy w Poznaniu III Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Tomasz Borowczak

Protokolant: stażysta Klaudia Nowak

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu M. M.

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2025r. na rozprawie

sprawy

S. P., syna J. i T. z domu L., urodzonego (...) w W.

skazanego prawomocnymi wyrokami:

I. Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 26 października 2023 roku, sygn. akt III K 33/23, częściowo zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 7 marca 2024r., w sprawie II AKa 321/23 za :

⚫

przestępstwo z art.278§3a k.k. popełnione w dniu 21 sierpnia 2022r. na karę 1 roku pozbawienia wolności,

⚫

przestępstwo z art.156§1 pkt.2 k.k. w zw. z art.64§1 k.k. popełnione w dniu 21 sierpnia 2022r. na karę 5 lat pozbawienia wolności,

które to kary połączono wymierzając karę łączną 5 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności;

II. Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 31 października 2024 roku, sygn. akt III K 168/24 za przestępstwa z art. 191 § 1 k.k. w zb. z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełnione w okresie od 15 do 23 sierpnia 2022r. na karę 5 lat pozbawienia wolności.

1) Na podstawie art.85§1 k.k. oraz art.86§1 k.k. łączy kary jednostkowe pozbawienia wolności wymierzone skazanemu wyrokami opisanymi wyżej w pkt. I. oraz II. wymierzając mu karę łączną 8 lat pozbawienia wolności.

2) Na podstawie art.63§1 k.k. na poczet kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w pkt.1 wyroku zalicza skazanemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie III K 33/23 od godz. 20:50 dnia 23 sierpnia 2022r. i nadal.

3) Na podstawie art.624§1 k.p.k. zwalnia skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, a na podstawie art.6 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych nie pobiera opłaty od orzeczonej kary łącznej.

Sędzia Tomasz Borowczak

UZASADNIENIE WYROKU ŁĄCZNEGO

Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 16 maja 2025r.

Niniejsze postępowanie zostało wszczęte z urzędu – z inicjatywy Zakładu Karnego w G. (k.1).

Po uzyskaniu karty karnej (k.14-19) ustalono, że S. P. został dotychczas skazany łącznie trzynastoma wyrokami, przy czym siódmym chronologicznie wyrokiem był wyrok łączny Sądu Rejonowego w Wągrowcu z dnia 14 lutego 2013r. w sprawie II K 308/12, następnie S. P. był skazywany dwukrotnie (w 2013r.) wyrokami sądów brytyjskich, potem zaś wyrokiem Sądu Rejonowego w Wągrowcu z dnia 19 marca 2019r., w sprawie II K 860/18 (na karę pozbawienia wolności, która już została wykonana) oraz z dnia 7 lipca 2022r. w sprawie II K 318/22 (wyłącznie na karę grzywny).

Już po wydaniu tych wyroków, w sierpniu 2022r. S. P. popełnił kolejne trzy przestępstwa, za które został skazany dwoma prawomocnymi wyrokami (sprawa była objęta jednym aktem oskarżenia, zaś dwa wyroki zapadły z uwagi na fakt, że w pierwszym wyroku S. P. został uniewinniony od jednego z zarzucanych mu przestępstw, co nie spotkało się z aprobatą Sądu II instancji i skutkowało uchyleniem wyroku w tej części do ponownego rozpoznania), a mianowicie:

I. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 26 października 2023 roku, sygn. akt III K 33/23, częściowo zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 7 marca 2024r., w sprawie II AKa 321/23 za:

⚫

przestępstwo z art.278§3a k.k. popełnione w dniu 21 sierpnia 2022r. na karę 1 roku pozbawienia wolności,

⚫

przestępstwo z art.156§1 pkt.2 k.k. w zw. z art.64§1 k.k. popełnione w dniu 21 sierpnia 2022r. na karę 5 lat pozbawienia wolności,

które to kary połączono wymierzając karę łączną 5 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności;

II. Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 31 października 2024 roku, sygn. akt III K 168/24 za przestępstwa z art. 191 § 1 k.k. w zb. z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełnione w okresie od 15 do 23 sierpnia 2022r. na karę 5 lat pozbawienia wolności.

S. P. jest synem J. i T. z domu L., urodził się (...) w W.. Legitymuje się wykształceniem średnim, na wolności pracował jako magazynier. S. P. jest stanu wolnego (rozwiedziony), ma dwoje dzieci. W czasie orzekania S. P. pozostawał osadzony w jednostce penitencjarnej. Jego zachowanie administracja jednostki penitencjarnej ocenia jako zmienne – był dwukrotnie karany dyscyplinarnie (ostatnio w październiku 2023r.), a jednocześnie systematycznie otrzymuje nagrody regulaminowe – za wyróżniające się zachowanie w trakcie odbywania kary oraz właściwe wywiązywanie z obowiązków wynikających z zatrudnienia. Nie deklaruje przynależności do nieformalnych struktur podkultury przestępczej i nie utożsamia się z jej zasadami. S. P. obecnie odbywa karę w systemie programowanego oddziaływania, z zadań wynikających z tego programu wywiązuje się na poziomie umiarkowanym. Od 4 kwietnia 2025r. pozostaje zatrudniony odpłatnie w hali produkcyjno – montażowej, ze swoich obowiązków wywiązuje się właściwie, jest sumienny i odpowiedzialny. Krytycznie wypowiada się odnośnie popełnionej kradzieży, kwestionuje natomiast (i czynił to również na rozprawie w przedmiocie wydania wyroku łącznego) swoje sprawstwo w zakresie przestępstwa z art.191§1 k.k. w zb. z art.197§1 k.k. w zw. z art.11§2 k.k. w zw. z art.64§1 k.k., za które został skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 31 października 2024 roku, sygn. akt III K 168/24 (utrzymuje, że został pomówiony i został skazany z „winy adwokata, który nie dopilnował terminów”).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów w postaci w postaci akt Sądu Okręgowego w Poznaniu III K 33/23 – później III K 168/24 wraz z aktami wykonawczymi, a nadto z dokumentów zgromadzonych w aktach głównych w postaci odpisów orzeczeń wydanych wobec S. P. (k.7-9, 10-11, 12-13), karty karnej (k.14-19), obliczenia kary (k.32, 33), opinii z jednostki penitencjarnej (k.36-37).

Dowody z wyżej wymienionych dokumentów Sąd uznał za w pełni przydatne dla celów postępowania, albowiem zostały sporządzone przez osoby do tego uprawnione, w ramach swych kompetencji. Ich autentyczność nie była kwestionowana przez strony postępowania, Sąd nie znalazł także podstaw, by czynić to z urzędu. Wyżej wymienione dowody stały się podstawą ustaleń faktycznych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż Sąd po analizie karty karnej (k.14-19) miał oczywiście świadomość tego, że S. P. został dotychczas skazany również innymi wyrokami niż wskazane w piśmie administracji ZK G., niemniej z uwagi na fakt, że w przeszłości zapadł już wobec skazanego wyrok łączny, wyroki sądów brytyjskich oraz wyrok Sądu Rejonowego w Wągrowcu w sprawie II K 860/18 zostały już wykonane, w sprawie Sądu Rejonowego w Wągrowcu II K 318/22 S. P. wymierzono wyłącznie karę grzywny (a więc taką, która nie podlega łączeniu z kara pozbawienia wolności), zaś przestępstwa, za które został on skazany wyrokami Sądu Okręgowego w Poznaniu w sprawie III K 33/23 oraz III K 168/24 zostały popełnione już po wydaniu wcześniejszych wyroków (nie mogły zatem pozostawać w zbiegu realnym), a dodatkowo żadna ze stron nie wnioskowała o to, by objąć niniejszym postępowanie również wcześniejsze skazania, Sąd zdecydował, że

przedmiotem rozstrzygnięcia będą wyłącznie skazania S. P. wyrokami Sądu Okręgowego w Poznaniu w sprawie III K 33/23 oraz III K 168/24 i tylko te skazania opisał w części wstępnej wyroku łącznego (art.413§1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art.574 k.p.k.).

Zgodnie z art.85§1 k.k. w brzmieniu obecnie obowiązującym (który to przepis miał zastosowanie stosownie do treści art.81 ust.2 ustawy z dnia 19 czerwca 2020r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami (...)19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem (...)19) jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa. Zgodnie z treścią art.85 k.k. warunkiem sine qua non orzeczenia kary łącznej jest zatem taka sytuacja, aby czas popełnienia dwóch lub więcej przestępstw, których dopuścił się sprawca, przypadał na okres przed wydaniem pierwszego wyroku skazującego - chociażby nieprawomocnego - co do któregokolwiek z nich i aby wymierzono za nie kary tego samego rodzaju lub inne podlegające łączeniu.

W rozpatrywanej sprawie niewątpliwie zaistniał

zbieg realny przestępstw przypisanych skazanemu S. P.. Pierwszym chronologicznie wyrokiem skazującym był wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 26 października 2023 roku, sygn. akt III K 33/23 (częściowo zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 7 marca 2024r., w sprawie II AKa 321/23), którym S. P. skazano za przestępstwo z art.278§3a k.k. (popełnione w dniu 21 sierpnia 2022r. na karę 1 roku pozbawienia wolności) oraz za przestępstwo z art.156§1 pkt.2 k.k. w zw. z art.64§1 k.k. (popełnione w dniu 21 sierpnia 2022r. na karę 5 lat pozbawienia wolności).

Kolejnym wyrokiem - Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 31 października 2024 roku, sygn. akt III K 168/24 S. P. został skazany za przestępstwa z art.191§1 k.k. w zb. z art.197§1 k.k. w zw. z art.11§2 k.k. w zw. z art.64§1 k.k. popełnione w okresie od 15 do 23 sierpnia 2022r. – a więc popełnione przed dniem wydania wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 26 października 2023 roku w sprawie sygn. akt III K 33/23 i wymierzono mu za to przestępstwo karę 5 lat pozbawienia wolności.

Przechodząc do uzasadnienia wysokości wymierzonej S. P. kary łącznej pozbawienia wolności zauważyć należy na wstępie, iż przy orzekaniu kary łącznej mogą mieć zastosowanie różne systemy:

⚫

system kumulacji - polegający na zsumowaniu (skumulowaniu) kar wymierzonych za zbiegające się przestępstwa

⚫

system absorpcji (pochłaniania) - według którego najsurowsza z kar wymierzonych staje się karą łączną pochłaniając pozostałe kary, przy czym obecne uregulowanie nie pozwala na zastosowanie zasady pełnej absorpcji (należy wymierzyć karę powyżej najsurowszej z łączonych kar)

⚫

system asperacji (podwyższenia) - polegający na obostrzeniu najsurowszej z kar orzeczonych poprzednio.

O tym, któremu z systemów należy dać prymat, a zatem jak należy ukształtować karę łączną, każdorazowo rozstrzygają okoliczności rozpoznawanej sprawy. Sąd orzekający karę łączną na podstawie kar wymierzonych prawomocnymi wyrokami, powinien rozważyć przede wszystkim zagadnienie związku przedmiotowego i podmiotowego zachodzącego pomiędzy zbiegającym się przestępstwami, co w dużej mierze decyduje o zastosowaniu w mniejszym lub większym stopniu zasady absorpcji lub kumulacji przy wymiarze kary łącznej. Obowiązkiem sądu orzekającego w sprawie jest ponadto rozważenie tych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu poprzednich wyroków i przemawiają za korzystnym bądź niekorzystnym ukształtowaniem kary łącznej (vide: m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 1976r., sygn. akt I KR 292/75, OSNKW 1976/10-11, poz. 128 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 1985r., sygn. akt II KR 245/85, OSNKW 1986/5-6, poz.39). Silniejsze związki czasowe i rodzajowe pomiędzy dokonanymi przestępstwami wskazują na potrzebę przyznania decydującego znaczenia zasadzie absorpcji łączonych kar. W przypadku zaistnienia luźniejszych relacji pomiędzy tymi czynnikami powinna z kolei przeważać zasada kumulacji. Natomiast trzecia z zasad wymiaru kary łącznej, a mianowicie zasada asperacji, z jednej strony pozwala uniknąć premiowania sprawcy popełniającego kilka przestępstw, z drugiej zaś strony – umożliwia uniknięcie dolegliwości wynikającej z kumulacji orzeczonych kar jednostkowych, a tym samym naruszenia zasad racjonalności wymiaru kary i zasad humanitaryzmu w stosowaniu kar.

Dodatkowo wskazać należy, iż bynajmniej celem postępowania w sprawie o wydanie wyroku łącznego jest nie tyle polepszenie sytuacji skazanego, ale jej uporządkowanie. Kary łącznej nie należy traktować jako instytucji mającej na celu łagodzenie prawno-karnych konsekwencji dla sprawcy kilku przestępstw, czy też instytucji traktowanej jako „swego rodzaju ustawowe złagodzenie kary (zob. P. Kardas, w: Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz. Tom I. Wydanie II, pod red. A. Zolla, Kraków 2004 roku, s. 1115). Instytucja kary łącznej nie jest instrumentem łagodzenia orzeczonych za pozostające w zbiegu przestępstwa kar, zaś sam fakt pozostawania dwóch lub więcej przestępstw w zbiegu nie stanowi przecież okoliczności łagodzącej. Kara łączna jest orzekana wobec sprawcy, który popełnił dwa lub więcej przestępstw, a to z kolei jest istotnym czynnikiem prognostycznym przemawiającym za orzeczeniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektywy absorpcji (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 20 października 2001 roku, II AKa 154/01, Prok. i Pr. 2002r., z. 4, poz. 26). Oczywistym jest, że wymierzając karę łączną nie można poddawać ponownej analizie i uwzględniać okoliczności, które legły u podstaw wymiaru poszczególnych kar jednostkowych. Sąd powinien natomiast przede wszystkim rozważyć, czy pomiędzy poszczególnymi czynami, za które wymierzono kary podlegające łączeniu, zachodzi ścisły związek przedmiotowo – podmiotowy (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z 7 października 2002 roku, II KK 270/02, Legalis nr 310876) oraz bliskość czasowa. Winno się nadto uwzględnić okoliczności, jakie zaszły już po wydaniu poprzednich wyroków, przede wszystkim mieć na uwadze proces resocjalizacji skazanego, a także względy indywidualno - i generalno - prewencyjne. Analizując związki łączące realnie zbiegające się przestępstwa trzeba pamiętać, iż kara łączna winna być wymierzona przy zastosowaniu zasady absorpcji im większa zachodzi łączność przedmiotowa i bliskość czasowa pomiędzy poszczególnymi przestępstwami lub wtedy, gdy jedno z pozostających w zbiegu przestępstw zdecydowanie dominuje nad pozostałymi. Ponadto, niezależnie od możliwości zastosowania przy wymiarze kary łącznej zasady pełnej absorpcji, asperacji, jak i zasady pełnej kumulacji, oparcie wymiaru kary na zasadzie absorpcji lub kumulacji traktować należy jako rozwiązanie skrajne, stosowane wyjątkowo i wymagające szczególnego uzasadnienia, stąd priorytetową zasadą wymiaru kary łącznej powinna być zasada asperacji (por. P. Kardas, w: Kodeks karny..., s.1137 op. cit.). Wyrok łączny jest wszak instytucją mającą racjonalizować wymiar kary, dlatego też stosowanie absorpcji przy wymiarze kary łącznej nie może być sprzeczne z zapobiegawczymi i wychowawczymi celami kary i działać demoralizująco na sprawców przestępstw, służąc odbieraniu kary łącznej jako instytucji będącej swoistym premiowaniem popełniania przestępstw (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 września 2016 roku, sygn. III KK 140/16, LEX nr 2142559).

Opisane wyżej trzy przestępstwa przypisane S. P. tworzyły bezspornie ciąg realny i możliwe było orzeczenie kary łącznej w tym zakresie.

Stosownie do art.86§1 k.k. granice kary łącznej w niniejszej sprawie wyglądały następująco: od kary 5 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności do sumy kar jednostkowych czyli do 11 lat pozbawienia wolności.

Łącząc jednostkowe kary pozbawienia wolności Sąd uwzględnił:

⚫

zbieżność czasową przestępstw przypisanych S. P. (wszystkie zostały one popełnione w okresie od 15 do 23 sierpnia 2022r.)

⚫

zupełną odmienność rodzajową przestępstw S. P. (przestępstw przeciwko mieniu - przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu - przestępstwo przeciwko wolności oraz wolności seksualnej i obyczajności),

⚫

umiarkowanie pozytywną opinię administracji jednostki penitencjarnej o zachowaniu skazanego w warunkach izolacji.

Uwzględnienie wszystkich tych okoliczności skutkowało wymierzeniem skazanemu kary łącznej 8 lat pozbawienia wolności (pkt.1 części rozstrzygającej wyroku).

Tak ukształtowany wymiar kary łącznej porządkuje sytuację prawną skazanego, a jednocześnie kara taka spełnia wymogi sprawiedliwej. Powinna ona spełnić swe zadania zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak i prewencji generalnej. Wyżej opisane okoliczności, w tym przede wszystkim wielorodzajowa działalność przestępcza skazanego świadczą w ocenie Sądu o niezwykle wysokim stopniu zdemoralizowania S. P.. Biorąc pod uwagę wszystkie te okoliczności Sąd uznał, iż wniosek skazanego o wymierzenie minimalnej możliwej kary łącznej całkowicie abstrahuje od okoliczności niniejszej sprawy, w sposób niezrozumiały bagatelizuje całkowitą rozbieżność rodzajową przestępstw przypisanych skazanemu oraz jedynie umiarkowanie pozytywną opinię o zachowaniu skazanego w warunkach izolacji penitencjarnej.

Na poczet tej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono skazanemu okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie III K 33/23 od godz. 20:50 dnia 23 sierpnia 2022r. i nadal (pkt.2 części rozstrzygającej wyroku).

O wydatkach poniesionych przez Skarb Państwa w związku z wydaniem niniejszego wyroku Sąd orzekł na podstawie art.624§1 k.p.k. biorąc pod uwagę sytuację skazanego związaną z koniecznością odbycia kary pozbawienia wolności, zaś o opłacie od orzeczonej kary łącznej na podstawie art.6 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (pkt.3 części rozstrzygającej wyroku).

Sędzia Tomasz Borowczak

ZARZĄDZENIE

1) proszę odnotować w kontrolce uzasadnień

2) Na podstawie art.78§1 k.p.k. uwzględniam wniosek skazanego z dnia 16 maja 2025r. (data wpływu do Sądu 21 maja 2025r.) o wyznaczenie obrońcy z urzędu, albowiem skazany pozostaje osadzony, wobec czego nie sposób wykazać, by był on w stanie ponieść koszty ustanowienia w obrońcy z wyboru – i wyznaczam dla skazanego obrońcę z urzędu

wg kolejności z listy

tj. w osobie adw. J. Z.

3) odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć:

a) adw. J. Z. jako wyznaczonemu obrońcy z urzędu + odpis pkt.1 zarządzenia + informacja, gdzie obecnie jest osadzony skazany

b) skazanemu z pouczeniem o apelacji + odpis pkt.1 zarządzenia + dane adresowe kancelarii obrońcy

4) akta przedłożyć za 14 dni od doręczenia lub z apelacją

P., dnia 26 maja 2025r.

SSO Tomasz Borowczak

Hasła tematyczne: Kara łączna