Przedawnienie wykroczenia po kradzieży z włamaniem w F. Sąd uchylił wyrok

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Strzyżowie z dnia 12 stycznia 2026 r. w sprawie o sygn. akt II K 1/25 przeciwko P. K. oskarżonemu o czyny z art. 279 § 1 kk i z art. 288 § 1 kk

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

P. K.

Uprzednia karalność

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Dotychczasowa karalność oskarżonego

Informacja z (...)

Dowód w postaci informacji z (...) w odniesieniu do oskarżonego P. K. nie budzi wątpliwości, ani w zakresie formy, ani treści. Została ona sporządzona przez uprawniony do tego podmiot w formie przewidzianej dla tej czynności. Żadna ze stron postępowania nie kwestionowała jej autentyczności i rzetelności.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Zarzut oskarżyciela publicznego

1) 2)

Ad 1)

Ad 2)

błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść polegający na wysnuciu przez Sąd z poczynionych ustaleń faktycznych błędnego wniosku, że oskarżony swoim zachowaniem nie realizował znamion zarzuconego mu w akcie oskarżenia art. 279 § 1 kk czego konsekwencją jest jego uniewinnienie go od zarzucanego mu czynu, w sytuacji gdy prawidłowym i logicznym wnioskiem, wysnutym z prawidłowego stanu faktycznego winien być wniosek odmienny, iż zachowaniem swym oskarżony realizował znamiona zarzuconego mu aktem oskarżenia występku z art. 279 § 1 kk

błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść polegający na przyjęciu błędnej wartości uszkodzonego przez oskarżonego mienia, tj. kwoty 559,00 zł i wysnuciu błędnego wniosku że oskarżony swoim działaniem wyczerpał znamiona wykroczenia opisanego w art. 124 § 1 kw w sytuacji gdy prawidłowa ocena zebranego materiału dowodowego, a w szczególności zalegająca w aktach sprawy wycena uszkodzeń i wymiany zniszczonego mienia w wysokości 1.041,00 zł wskazuje, iż oskarżony swoim działaniem zrealizował znamiona występku opisanego w art. 288 § 1 kk.

Zasadny

Skarżący kwestionuje poczynione przez Sąd ustalenia faktyczne, podkreślając, że oparł je na na wysnuciu przez Sąd Rejonowy błędnego wniosku, że oskarżony P. K. swoim zachowaniem nie realizował znamion zarzuconego mu w akcie oskarżenia czynu z art. 279 § 1 kk, czego konsekwencją było jego uniewinnienie go „od zarzutu opisanego w pkt 1”, w sytuacji gdy prawidłowym i logicznym wnioskiem, wysnutym z prawidłowego stanu faktycznego winien być zdaniem Skarżącego wniosek odmienny, iż zachowaniem swoim oskarżony realizował znamiona zarzuconego mu aktem oskarżenia występku z art. 279 § 1 kk. Skarżący podkreślił, iż oskarżony P. K. w postępowaniu przygotowawczym przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, w tym tego z art. 279 § 1 kk, jednocześnie odmawiając składania wyjaśnień. W postępowaniu sądowym oskarżony nie przyznał się do popełnienia pierwszego z zarzucanych mu czynów – przeczył dokonaniu kradzieży z włamaniem do sklepu (...) w F., przyznał się do czynu drugiego – uszkodzenia drzwi w sklepie (...). Wyjaśniając wskazał, że cały czas twierdził, że jest niewinny kradzieży z włamaniem, a funkcjonariusz dał mu do podpisania protokół wyjaśnień. Sąd nie uznał za wystarczający dowód winy oskarżonego – ujawnione na drzwiach wejściowych odcisków palców oskarżonego, natomiast takich odcisków nie ujawniono na przewróconych butelkach alkoholu i na opakowaniach papierosów. Zdaniem Skarżącego z przesłuchań w charakterze świadków pracowników sklepu wynika, iż po zamknięciu sklepu towary w postaci alkoholu na półkach były równo poukładane, jak również kartony z papierosami były uporządkowane i nie znajdowały się w takim stanie, jak ujawniono to po dokonanej kradzieży z włamaniem. Z zeznań świadków wynika, iż ze sklepu sprawca dokonał zaboru jedynie napojów alkoholowych oraz papierosów. Fakt nie wykazania jakiego gatunku i jakiej ilości alkohol i papierosy zginęły, nie ma znaczenia – zdaniem Skarżącego – z uwagi na to, iż nie ujawniono, aby sprawca dokonał kradzieży innych towarów, a wcześniejsza inwentaryzacja nie wykazała, aby w sklepie wcześniej brakowało towarów, straty dopiero zostały wykazane po kradzieży z włamaniem. O realizacji znamion typu czynu zabronionego z art. 279 § 1 kk nie decyduje bowiem wartość mienia zabranego w wyniku kradzieży z włamaniem. Wobec słuszności zarzutu błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku w odniesieniu do czynu opisanego w pkt 1, które miały wpływ na ich treść poprzez błędne przyjęcie, że oskarżony P. K. nie popełnił zarzucanego mu czynu z art. 279 § 1 kk obdarzając walorem wiarygodności wyjaśnienia oskarżonego, pomijając okoliczności, jakie wynikały z zeznań funkcjonariusza policji wykonującego na tym etapie postępowania przygotowawczego czynności związane z przedstawieniem zarzutów oraz przesłuchaniem podejrzanego, jak również materiał dowodowy zgromadzony w tej sprawie odnośnie śladów linii papilarnych, uchylając się od jego szczegółowej analizy i dokonując tym samym dowolnej oceny dowodów. Jak słusznie wskazuje Skarżący, przedwcześnie Sąd I instancji odwołał się do niedających się usunąć wątpliwości poprzestając na uproszczonym i wadliwym, bo niepełnym postępowaniu dowodowym. Konsekwencją wynikających z pobieżnie ocenionego materiału dowodowego, ustaleń faktycznych było uniewinnienie oskarżonego P. K. od zarzutu popełnienia zarzucanego mu w punkcie 1) czynu. Swoje stanowisko Sąd Rejonowy starał się wzmocnić odwołaniem się do art. 5 § 2 kpk, to jednak w ocenie Sądu Odwoławczego ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd

meriti w realiach niniejszej sprawy, z przyczyn wskazanych w apelacji – mogły być skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana, gdyż w procesie dochodzenia do nich Sąd Rejonowy uchybił dyrektywom art. 7 kpk, pominął istotne dowody w sprawie, poprzez zaniechanie dążenia do prawdy, w sposób uproszczony podszedł do wątpliwości, do których odwołał się wydając przedwcześnie wyrok uniewinniający. Stąd zasadność zarzutów i wniosków apelacji oskarżyciela publicznego.

W podobnie uproszczony sposób podszedł sąd I instancji w aspekcie dowodowego wykazania wartości szkody wyrządzonej zachowaniem oskarżonego, do którego przyznał się – uszkodzenie drzwi wejściowych do sklepu (...). Zdaniem skarżącego również w odniesieniu do tego zarzucanego czynu nastąpił ze strony Sądu Rejonowego błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku polegający na przyjęciu błędnej wartości uszkodzonego przez oskarżonego mienia, tj. kwoty 559,00 zł i wysnuciu błędnego wniosku że oskarżony swoim działaniem wyczerpał znamiona wykroczenia opisanego w art. 124 § 1 kw. Zdaniem Skarżącego prawidłowa ocena zebranego materiału dowodowego, a w szczególności zalegająca w aktach sprawy wycena uszkodzeń i dokumentacja z wymiany zniszczonego mienia w wysokości 1.041,00 zł wskazuje, iż oskarżony swoim działaniem zrealizował znamiona występku opisanego w art. 288 § 1 kk. Do tych okoliczności w wystarczającym i przekonującym stopniu nie odniósł się Sąd Rejonowy, uchylając się od szczegółowej oceny zgromadzonych dowodów, przedstawienia wyciąganych wniosków nie w sposób skrótowy (najkorzystniejszy dla oskarżonego) a nie w sposób rzeczowy i z przekonującą argumentacją odrzucanych dowodów jako niewiarygodnych.

o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania

Zasadny

Wobec uwzględnienia zarzutów podniesionych przez oskarżyciela publicznego co do błędu w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść orzeczenia, uniewinniającego oskarżonego od popełnienia zarzucanego czynu z art. 279 § 1 kk oraz uznania za winnego popełnienia zamiast zarzucanego oskarżonemu czynu z art. 288 § 1 kk popełnienia czynu z art. 124 § 1 kw, przy zasadności podniesionych w apelacji zarzutów, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania jest zasadny i znajduje pełne oparcie także w dyspozycji art. 454 § 1 kpk.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1. Przedawnienie karalności wykroczenia

W realiach niniejszej sprawy prokurator zarzucił oskarżonemu P. K. popełnienie czynu zakwalifikowanego w akcie oskarżenia z art. 288 § 1 kk, przy czym jako wartość strat wskazał kwotę 580 zł, czynu popełnionego w dniu 3 lipca 2022 r. Akt oskarżenia przeciwko P. K. został wniesiony 20 grudnia 2022 r. W wyroku uprzednio wydanym w tej sprawie Sąd Rejonowy przyjął wartość strat na kwotę 1.280,43 zł (wyrok z dnia 27 czerwca 2024 r., sygn. akt II K 245/22), kwestionowanej w apelacji wniesionej od tego wyroku przez obrońcę oskarżonego, a uwzględnionej przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 9 grudnia 2024 r. (sygn. akt III Ka 594/24) uchylił wyrok Sądu Rejonowego i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. Pomijając w tej mierze kwestie zmieniającej się wartości uszkodzonego mienia czynem zarzucanym aktem oskarżenia, zwrócić należy uwagę na datę popełnienia zarzucanego oskarżonemu czynu – w dniu 3 lipca 2022 r. Przyjmując bowiem ustalenia Sądu Rejonowego, kwestionowane w apelacji przez oskarżyciela publicznego co do przyjętej kwoty strat – 559,00 zł i z tego względu przyjmując zakwalifikowanie przypisanego oskarżonemu czynu z art. 124 § 1 kw w wyroku wydanym w dniu 12 stycznia 2026 r. należy zauważyć, że Sąd przypisując oskarżonemu popełnienie wykroczenia i wymierzając za jego popełnienie karę, pominął fakt, iż minął 3 – letni okres zakreślony w art. 45 § 1 kw – liczony od daty popełnienia tego czynu, a zatem nastąpiło przedawnienie karalności wykroczenia popełnionego w dniu 3 lipca 2022 r. zanim Sąd Rejonowy wydał zaskarżony wyrok. W dniu orzekania przez Sąd Rejonowy zachodziła – w okolicznościach przyjętych przez Sąd I instancji – negatywna przesłanka procesowa nakazująca umorzenie postępowania z uwagi na przedawnienie karalności czynu z art. 124 § 1 kw popełnionego w dniu 3 lipca 2022 r. (art. 5 § 1 pkt 4 kpw w zw. z art. 45 § 1 kw). Zgodnie bowiem z art. 45 § 1 kw karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok. Okres ten ulega przedłużeniu, jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, wówczas karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od zakończenia rocznego upływu czasu liczonego od popełnienia czynu. W przypadku zatem wszczęcia postępowania przed upływem roku od daty popełnienia wykroczenia, dwuletni termin rozpoczyna swój bieg dopiero z chwilą zakończenia podstawowego rocznego terminu przedawnienia. Wszczęcie postępowania karnego o czyn z art. 288 § 1 kk jest równoznaczne z wszczęciem postępowania niezbędnym do przedłużenia okresu przedawnienia z art. 45 § 1 kw. Jednak nie jest możliwe wydanie orzeczenia w zakresie winy sprawcy przypisanego zaskarżonym wyrokiem czynu i kary po upływie 3 lat od daty popełnienia wykroczenia. Datą popełnienia wykroczenia jest czas, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był zobowiązany (art. 4 § 1 kw). Dla liczenia biegu terminu przedawnienia karalności wykroczenia będzie to czas popełnienia wykroczenia, tj. data popełnienia czynu zabronionego jako wykroczenie. Ponieważ żadna czynność procesowa – po dacie popełnienia w dniu 3 lipca 2022 r. czynu objętego postępowaniem – nie przerywa, ani nie przedłuża biegu terminu przedawnienia, zatem także postępowanie sądowe powinno zakończyć się przed jego upływem. Nie miało wpływu na jego bieg, ani wydanie pierwszego wyroku przez Sąd Rejonowy, ani wniesienie apelacji i uwzględnienie jej w wyroku Sądu Okręgowego, ani też ponowne rozpoznanie sprawy. Ustanie karalności wykroczenia następuje z mocy prawa w rezultacie upływu okresu odpowiadającego terminowi przedawnienia karalności wykroczenia. Przedawnienie orzekania stanowi bezwzględną negatywną przesłankę postępowania, co oznacza, że w razie jej stwierdzenia nie wszczyna się postępowania, a już wszczęte umarza. Okoliczność ta brana jest przez Sąd pod uwagę z urzędu, przy czym w razie jej stwierdzenia po rozpoczęciu sądowego przewodu sąd wydaje wyrok o umorzeniu postępowania. Okoliczność ta stanowi jednocześnie bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 104 § 1 pkt 7 kpw, którą sąd odwoławczy uwzględnia z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia, podniesionych zarzutów i wpływu uchybienia na treść orzeczenia, skutkującą koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku. Zestawiając zatem powyższe okoliczności z faktem, że na obecnym etapie postępowania zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym w postaci zeznań świadków oraz zebranej dokumentacji nie wyklucza sprawstwa oskarżonego, a przy kwestionowaniu wartości szkody (sumy strat) czynu popełnionego w dniu 3 lipca 2022 r., który zakwalifikowany został w akcie oskarżenia z art. 288 § 1 kk (przy wartości z aktu oskarżenia, ze względu na zmianę przepisów co do wartości rozgraniczającej tzw. typy przepołowione przestępstwo od wykroczenia, stanowiący czyn z art. 124 § 1 kw), w pierwszym wyroku wydanym w sprawie ustalona wielkość straty pozwalała na przyjęcie czynu stypizowanego jako przestępstwo z art. 288 § 1 kk, pozostaje otwartą kwestia ustaleń co do wysokości szkody, która w konsekwencji pociągnie za sobą kwalifikację prawną czynu. Może to być bowiem albo wykroczenie z art. 124 § 1 kw, gdy kwestionowana w apelacji wartość ta nie przekroczy 800 zł, albo występek z art. 288 § 1 kk, gdy wskazaną wartość przekroczy (stąd decyzja o uchyleniu także w tej części zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania). Skoro jednak Sąd Rejonowy w zaskarżonym wyroku przyjął wartość strat uzasadniających przyjęcie, że zarzucany oskarżonemu czyn stypizowany jest jako wykroczenie z art. 124 § 1 kw, to należało uwzględnić fakt, że przedawnienie stanowi negatywną przesłankę procesową o charakterze bezwzględnym, sprawiającą, że postępowanie nie może się toczyć. Co do zasady jej zaistnienie wyklucza więc możliwość wyjaśnienia pozostałych warunków karalności. Tym samym jedynym rozstrzygnięciem, jakie w postępowaniu odwoławczym mogło być wydane, jest uchylenie zaskarżonego wyroku. Treść zarzutu apelacji i istniejący materiał dowodowy (stanowiący podstawę wydania wcześniejszego wyroku Sądu Rejonowego) uzasadniało zamiast orzeczenia następczego – umorzenie postępowania z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 5 § 1 pkt 4 kpw, wydanie postulowanego przez Skarżącego oskarżyciela publicznego orzeczenia następczego w postaci – przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w Strzyżowie do ponownego jej rozpoznania.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony

Wobec słuszności zarzutów odwoławczych błędu w ustaleniach faktycznych wyrok w zaskarżonej części należało uchylić a sprawę przekazać do ponownego jej rozpoznania. W świetle zebranych dowodów, zanegowanie przez Sąd I instancji odnośnie realizacji znamion typu czynu zabronionego z art. 279 § 1 kk zarzucanego oskarżonemu w pkt I aktu oskarżenia pozostaje w sprzeczności z przyjęciem, że okoliczności czynu zarzuconego oskarżonemu P. K. istnieją przesłanki do odmiennej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie niż przedstawiony w sposób niepełny, dowolny i nieprzekonujący przez Sąd Rejonowy, które wyłączają możliwość merytorycznej oceny kontrolno-odwoławczej. Takie postąpienie przez Sąd I instancji sprawia, że skutecznie skarżący zakwestionował ustalenia faktyczne, a ich poprawność została zdyskwalifikowana, gdyż w procesie dochodzenia do nich Sąd uchybił dyrektywom art. 7 kpk, pominął istotne dowody w sprawie, stąd konieczność uchylenia zaskarżonego orzeczenia, a obowiązujący wynikający z art. 454 § 1 kpk

zakaz ne peius wyłącza wydanie orzeczenia reformatoryjnego przez Sąd odwoławczy. Również w odniesieniu do drugiego z zarzucanych czynów – z art. 288 § 1 kk – zakaz

ne peius uniemożliwia wydanie orzeczenia reformatoryjnego, gdyż uwzględniając ustalenia przyjęte przez Sąd Rejonowy w miejsce ukarania oskarżonego za przypisane mu zaskarżonym wyrokiem wykroczenie z art. 124 § 1 kk winno zapaść orzeczenie umarzające postępowanie z uwagi na przedawnienie karalności tak przypisanego czynu (szerzej uwagi w pkt 4 uzasadnienia).

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Ponieważ w toku postępowania odwoławczego, z uwagi na wynikający z art. 454 § 1 kpk zakaz

ne peius, nie jest możliwe skazanie oskarżonego, który został uniewinniony od zarzutu popełnienia czynu z art. 279 § 1 kk a postępowanie o przypisany czyn z art. 124 § 1 kw winno być umorzone, zważywszy na zasadność zarzutów apelacji Prokuratora, w toku ponownego rozpoznania sprawy, Sąd Rejonowy przeprowadzi postępowanie dowodowe w niezbędnym zakresie. Po zebraniu dodatkowego materiału dowodowego i jego ocenie Sąd dokona ponownie prawnokarnej analizy poczynionych ustaleń faktycznych przez pryzmat realizacji przez oskarżonych znamion typu czynu zabronionego z art. 279 § 1 kk i z art. 288 § 1 kk oraz wyda wyrok, który następnie, o ile zajdzie taka konieczność, uzasadni. Nie sposób zanegować stanowiska Skarżącego, że dopiero przestrzeganie reguł swobodnej a nie dowolnej, przy tym wszechstronnej oceny dowodów pozwoli na właściwe i obiektywne wyciągnięcie wniosków co do sprawstwa i realizacji znamion zarzucanych czynów, po uprzednim przeprowadzeniu dowodów w rzetelnym postępowaniu sądowym. W konsekwencji zaś Sąd będzie mógł dokonać wnikliwej i kompleksowej analizy wszystkich przeprowadzonych dowodów, także z uwzględnieniem inicjatywy dowodowej stron i na podstawie całokształtu ujawnionych okoliczności istotnych z punktu widzenia przedmiotu procesu (kwestii odpowiedzialności oskarżonego za zarzucane mu czyny), rozstrzygając w sposób bezstronny i samodzielny o sprawstwie i zawinieniu oskarżonego. Uzupełnienie postępowania dowodowego przez sąd odwoławczy, zważywszy na wadliwość postępowania przed Sądem Rejonowym i dyspozycję art. 454 § 1 kpk, nie jest możliwe. Nawet przeprowadzenie wszystkich dowodów, z uwagi na wcześniejsze uniewinnienie od zarzutu popełnienia czynu z art. 279 § 1 kk i ukaranie za czyn z art. 124 § 1 kw mimo upływy okresu przedawnienia karalności wykroczenia (art. 45 § 1 kw) przy zarzucie popełnienia czynu z art. 288 § 1 kk, mogłoby nie pozwolić na wydanie wyroku reformatoryjnego. Tym samym przeprowadzeniu dowodów w postępowaniu odwoławczym sprzeciwiała się zasada dążenia do wydania orzeczenia w rozsądnym terminie. W postępowaniu ponownym Sąd Rejonowy, unikając błędów proceduralnych, przeprowadzi dowody, które podda wnikliwej ocenie i analizie, a następnie wyciągnie wnioski w zakresie sprawstwa i zawinienia czynów zarzuconych oskarżonemu. Sąd Rejonowy obowiązany zatem będzie w szczególności do przeprowadzenia właściwego i rzetelnego postępowania dowodowego, zarówno w zakresie wykazania słuszności tez aktu oskarżenia, jak i trafności twierdzeń obrony w rzetelnie przeprowadzonym postępowaniu sądowym. Sąd I instancji prowadząc ponownie postępowanie dowodowe winien przeprowadzić postulowane przez strony dowody, jednak niezbędne jest przeprowadzenie dowodu z wyjaśnień oskarżonego, o ile nie skorzysta on z odmowy ich złożenia, jak również bezpośredniego przesłuchania najistotniejszych świadków, zwłaszcza W. K., wobec występujących rozbieżności, przy ujawnieniu treści wypowiedzi oskarżonego z postępowania przygotowawczego i sądowego, jak również z uwzględnieniem ewentualnej konfrontacji przy sprzecznościach wypowiedzi osobowych źródeł dowodowych (zwłaszcza oskarżonego i W. K., ale i oskarżonego i świadka B. V.). Rozpoznając ponownie sprawę Sąd podejmie decyzję co do niezbędności, w dążeniu do poczynienia prawdziwych ustaleń faktycznych, przeprowadzenia innych dowodów (szczegółowa analiza protokołów oględzin, w kontekście kwestionowania wyników opinii daktyloskopijnej, wzajemne usytuowanie sklepów, czas zdarzeń, ewentualne podobieństwa i różnice), a następnie po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, pamiętając o obowiązku dążenia do ujawnienia prawdy materialnej, Sąd winien poczynić precyzyjne ustalenia faktyczne na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenionego zgodnie z dyspozycją art. 7 kpk, wyciągnąć wnioski w zakresie sprawstwa i bezprawności zarzucanych oskarżonemu czynów, ich kwalifikacji prawnej oraz zawinienia, bądź też ich braku. Wyciągając wnioski winien pamiętać o obowiązującym go zakazie

reformationis in peius w odniesieniu do wcześniejszego z dnia 27 czerwca 2024 r. wyroku skazującego, uchylonego wyrokiem Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 9 grudnia 2024 r. (sygn. akt III Ka 594/24) na skutek uwzględnienia apelacji wniesionej od niego wówczas wyłącznie przez obrońcę oskarżonego. Następnie zaś, o ile taka konieczność zaistnieje, swoje stanowisko uzasadnić w prawidłowo sporządzonym pisemnym uzasadnieniu.

Koszty procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Wyrok Sądu odwoławczego nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w rozumieniu art. 626 § 1 kpk, stąd też nie zawiera rozstrzygnięcia o kosztach procesu.

SSO Grażyna Artymiak

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Strzyżowie z dnia 12 stycznia 2026 r. (sygn. akt II K 1/25) przeciwko P. K.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie