Sąd utrzymał karę 6 miesięcy bez zawieszenia dla kierowcy jeżdżącego mimo zakazu

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 22 kwietnia 2026 r. w sprawie o sygn. akt X K 566/25 przeciwko A. U. oskarżonemu o czyn z art. 244 kk i art. 180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk.

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Ustalenie fakt ów w związku z dowodami

PRZEPROWADZONYMI PRZEZ SĄD ODWOŁAWCZY

Fakty uznane za udowodnione

1. A. U.

Uprzednia karalność

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Dotychczasowa karalność oskarżonego

Informacja z (...)

Dowód w postaci informacji z (...) w odniesieniu do oskarżonego A. U. nie budzi wątpliwości, ani w zakresie formy, ani treści. Została ona sporządzona przez uprawniony do tego podmiot w formie przewidzianej dla tej czynności. Żadna ze stron postępowania nie kwestionowała jej autentyczności i rzetelności.

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych

ZARZUTÓW I WNIOSKÓW

Rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonego kary w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania w sytuacji, gdy kara ta, biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, stopień winy oskarżonego jawi się jako rażąco surowa, zaś właściwą karą w przedmiotowej sprawie winna być kara wolnościowa.

Niezasadny

Ustawodawca chroniąc swobodę orzekania, nie pozwala sądowi odwoławczemu na ingerencję w wymiar kary orzeczonej przez Sąd I instancji w każdym przypadku, gdy wymierzona kara mogłaby być surowsza lub łagodniejsza. Nie każda różnica w zakresie oceny wymiaru kary uzasadnia zarzut rażącej niewspółmierności, ale tylko taka, która ma charakter zasadniczy, jest niewspółmierna w stopniu nie dającym się zaakceptować. Ingerencja taka jest dopuszczalna tylko wówczas, jeżeli stwierdzona łagodność lub surowość razi swoją niewspółmiernością (wyrok SA w Katowicach z dnia 21 lutego 2013 r., II AKa 489/12). Sąd Odwoławczy zmienia orzeczenie w zakresie kary tylko w razie stwierdzenia jej rażącej niewspółmierności. Ta zaś zachodzi wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności mających wpływ na wymiar kary można było przyjąć, że powstałaby znaczna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji a karą, którą należałoby orzec w następstwie prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary. Zarzut niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, można zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy kara wprawdzie mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, jednak nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa przypisanego oskarżonemu, jak i jego osobowości. Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszym przypadku. Sąd Rejonowy orzekł wobec A. U. karę spełniającą wymogi ustawowego i sądowego wymiaru kary. Rozmiar orzeczonej kary w wysokości 6 miesięcy pozbawienia wolności nie jest w sposób oczywisty nieproporcjonalny do dolegliwości represji wymierzanych sprawcom za podobne przestępstwa w podobnych sprawach. W realiach niniejszej sprawy, orzeczona wobec oskarżonego kara zasadnicza – wbrew twierdzeniom zawartym w apelacji – nie przekracza ani stopnia zawinienia, ani też stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu. Artykuł 53 kk nie ma charakteru normy stanowczej w rozumieniu normy zawierającej nakaz lub zakaz określonego zachowania. Określa on objęte sferą swobodnego sędziowskiego uznania ogólne dyrektywy wymiaru kary brane przez Sąd orzekający pod uwagę przy podejmowaniu decyzji w przedmiocie wyboru rodzaju kary i jej rozmiaru. Stąd też niezasadny jest podniesiony przez obrońcę oskarżonego zarzut rażącej niewspółmierności kary 6 miesięcy pozbawienia wolności przez jej zbytnią surowość. W orzecznictwie zgodnie wskazuje się, że rażąca niewspółmierność kary, uzasadniająca uwzględnienie zarzutu z art. 438 pkt 4 kpk, występuje tylko wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu, stopnia zawinienia oraz nie realizuje wystarczająco celu kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych w ramach prewencji indywidualnej i ogólnej. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wtedy, gdy na podstawie ustalonych okoliczności sprawy, które powinny mieć decydujące znaczenie dla wymiaru kary, można przyjąć, że występuje wyraźna różnica między karą wymierzoną a karą, która powinna zostać orzeczona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo (wyroki SN: z dnia 22 października 2007 r., SNO 75/07; z dnia 26 czerwca 2006 r., SNO 28/06; z dnia 11 kwietnia 1985 r., V KRN 178/85). Takie orzeczenie kary niewspółmiernie surowej może być wynikiem bądź to nie dostrzeżenia występujących

in concreto okoliczności istotnych z punktu widzenia dyrektyw wymiaru kary z art. 53 kk lub też nie nadania im adekwatnej wagi. A. U. popełnił przestępstwo z art. 244 kk i art. 180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Podstawą wymiaru kary za tak kwalifikowany występek jest art. 244 kk w zw. z art. 11 § 3 kk, tym samym istotne jest ustawowe zagrożenie karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Sąd I instancji przy wymiarze kary, przy uwzględnieniu norm prawa międzyczasowego (art. 4 § 1 kk) wziął pod uwagę okoliczności łagodzące: przyznanie się do winy oraz brak stanu nietrzeźwości w czasie kontroli drogowej. Te okoliczności przywołuje także Skarżący w apelacji. Inne wskazywane przez obrońcę oskarżonego okoliczności nie stanowią determinant wymiaru kary, bo nie znajdują odzwierciedlenia ani w cechach społecznej szkodliwości czynu (stosunkowo krótki odcinek drogi, poruszanie się pojazdem w celu dojechania do pracy – przestępstwo ma charakter formalny, znamię czynnościowe to poruszanie się pojazdem mechanicznym wbrew orzeczonemu zakazowi, nie stosując się do decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami określonej kategorii), ani też nie mogą stanowić decydującego czynnika o orzeczeniu kary niewspółmiernie surowej (stosunkowo długi okres przestrzegania prawa po poprzednim skazaniu – pojęcie względne, jednak dwuletni okres to jednak nie jest – wbrew twierdzeniom Skarżącego – długi okres, zważywszy że uprzedni wyrok skazujący, do którego oskarżony się nie zastosował uprawomocnił się w dniu 20 kwietnia 2023 r. obejmuje dożywotni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, a właśnie do tego orzeczonego z powodu popełnienia występku z art. 178a § 4 kk zakazu - nie zastosował się oskarżony. Natomiast przywołany w apelacji dojazd do pracy motywowany potrzebą utrzymania rodziny nie jest okolicznością, obniżającą zawinienie w popełnieniu tego typu czynu zabronionego, ani też usprawiedliwiającą łamanie – nawet na trzeźwo – zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych). Z kolei jako okoliczność obciążającą Sąd uwzględnił uprzednią karalność oskarżonego za przestępstwo podobne (wyrokiem Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 12 kwietnia 2023 r. sprawa o sygn. akt X K 796/22, za popełniony w dniu 29 sierpnia 2022 r. występek z art. 178a § 4 kk, poza środkami karnymi została wobec A. U. orzeczona kara 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie zostało warunkowo zawieszone na okres 3 lat). Sąd I instancji uznał, że jedynie kara 6 miesięcy pozbawienia wolności, zrealizuje wobec oskarżonego cele kary, czemu Sąd dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. O surowości kary świadczy nie tyle wysokość orzeczonej kary, co stopień wykorzystania ustawowo przewidzianej sankcji. Orzeczona wobec oskarżonego kara mieści się w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Wprawdzie została orzeczona w podwójnej wysokości dolnej granicy ustawowego zagrożenia, jednak nawet nie zbliża się do połowy kary (2 lata i 6 miesięcy, bo od połowy kary jest 5 - krotnie niższa, a 10 - krotnie niższa od górnej granicy ustawowego zagrożenia), zatem wbrew zarzutowi Skarżącego, nie można mówić o jej niewspółmiernie rażącej surowości. Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu karę w granicach swobody orzekania, właściwie uzasadniając swoje stanowisko co do rodzaju i rozmiaru wymierzonej kary, biorąc pod uwagę zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i właściwości i warunki osobiste oskarżonego. Orzeczona kara zasadnicza 6 miesięcy pozbawienia wolności jest karą bezwzględną, albowiem dyspozycja art. 69 § 1 kk stoi na przeszkodzie zastosowaniu wobec oskarżonego środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary. W czasie popełnienia czynu objętego zaskarżonym wyrokiem był on skazany na karę pozbawienia wolności cytowanym powyżej wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2023 r. (sygn. akt X K 796/22) za występek z art. 178a § 4 kk. Stąd też Sąd Rejonowy zwolniony był z oceny, czy po stronie oskarżonego jest pozytywna prognoza. Nie można czynić zarzutu dowolności w jej wymiarze. Wbrew oczekiwaniom Skarżącego, skorzystanie przez Sąd Rejonowy z art. 37a § 1 kk, umożliwiający orzeczenie w miejsce kary pozbawienia wolności, którą wyłącznie zagrożony jest przypisany oskarżonemu występek, kary wolnościowej, zależy od jego uznania. Sięganie do dyspozycji tego przepisu nie jest obowiązkiem a uprawnieniem orzekającego sądu

meriti, stąd skorzystanie z tej normy kompetencyjnej pozostaje w granicach swobody orzeczniczej wyrokującego sądu. Tym samym nieskorzystanie przez Sąd z możliwości orzeczenia kary innego rodzaju niż pozbawienie wolności, nie może być poczytywane jako błąd, skoro ustawodawca przewidział za czyn przypisany oskarżonemu wyłącznie karę pozbawienia wolności. Wymierzonej oskarżonemu kary, zważywszy na umyślność jego zachowania i stopień naruszenia normy sankcjonowanej, uprzednią karalność za przestępstwo podobne, nie sposób uznać za niesprawiedliwą w odczuciu społecznym, jak podnosi Skarżący. Nie sposób również zarzucić Sądowi Rejonowemu, aby przy wymiarze kary pominął jakiekolwiek okoliczności mające znaczenie dla jej wymiaru, uwzględnił niektóre z nich w sposób nadmierny lub też przypisał im niedostateczne znaczenie na niekorzyść oskarżonego. Na takie okoliczności w sposób przekonujący skarżący nie wskazał. Oceniając współmierność kary w relacji do dyrektyw i okoliczności wyznaczających jej wymiar, nie wolno zapominać, że art. 53 kk pozostawia wymiar kary sędziowskiemu uznaniu, nakazując, aby mieściła się ona w granicach przewidzianych przez ustawę. Przy ocenie kary przez pryzmat jej rażącej niewspółmierności nie można zatem nie uwzględniać granic, w jakich kara za dane przestępstwo może być orzeczona i w jakich niejako „proporcjach” pozostaje kara orzeczona względem granic pozostawionych sędziowskiemu uznaniu. Nadto wśród dyrektyw poza stopnień zawinienia, stopniem społecznej szkodliwości czynu, właściwościami i warunkami osobistymi oskarżonego na wybór rodzaju i rozmiaru kary wpływają także względy prewencji indywidualnej, ale i ogólnej, przede wszystkim zaś wzgląd na społeczną świadomość, która sprzeciwia się w realiach niniejszej sprawy pobłażliwemu traktowaniu oskarżonego.

Zmiana zaskarżonego wyroku przez Sąd Odwoławczy i orzeczenie wobec oskarżonego kary o charakterze wolnościowym, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy Sądowi I-ej instancji do ponownego rozpoznania.

Niezasadny

Materiał dowodowy zgromadzony został w toku poprawnie przeprowadzonego postępowania sądowego, a ustaleń faktycznych Sąd dokonał na podstawie całokształtu prawidłowo ocenionych dowodów. Materiał dowodowy jest kompletny, nie ma powodów do jego uzupełniania, w szczególności zaś do ponownej jego oceny. Dlatego też wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania jest niezasadny. Bazując na ocenionym przez Sąd Rejonowy materiale dowodowym, nie znajdując powodów do uwzględnienia zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonego kary podniesionego w apelacji, brak jest merytorycznych podstaw do postulowanej przez Skarżącego zmiany zaskarżonego orzeczenia poprzez orzeczenie co do istoty przez wymierzenie A. U. za popełnienie przypisanego mu czynu kary innej niż kara pozbawienia wolności. Wniosek obrońcy oskarżonego o orzeczenie wobec oskarżonego kary wolnościowej nie jest zasadny. Jedyną możliwą prawnokarną reakcją w niniejszej okolicznościach sprawy było wymierzenie bezwzględnej kary pozbawienia wolności, jak prawidłowo uczynił Sąd I instancji. Wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszego rodzaju byłoby niezasadnym premiowaniem sprawcy, który mimo uprzedniego wyroku skazującego za przestępstwo podobne, złamał orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów. Wymierzona kara 6 miesięcy pozbawienia wolności, nawet w bezwzględnym jej wymiarze, jest karą właściwą i sprawiedliwą. Została też orzeczona w okolicy dolnego ustawowego zagrożenia za typ czynu z art. 244 kk w zw. z art. 11 § 3 kk. Orzeczona kara spełnia wymogi zarówno prewencji indywidualnej, jak i ogólnej, uwzględniając wszelkie okoliczności mające wpływ na jej wymiar. Jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu i nie przekracza stopnia winy oskarżonego. Nie może być uznana za rażąco surową. Sąd Rejonowy uwzględnił, wskazywane w treści art. 53 kk okoliczności w wystarczającym stopniu, oceniając występujące po stronie oskarżonego B. B. okoliczności łagodzące i w żadnym wypadku nie przeceniając okoliczności go obciążających, wymierzył karę adekwatną do stopnia zawinienia i odzwierciedlającą stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu. Wymierzona przez Sąd kara nie jest niewspółmiernie surowa. Zważywszy zaś na uprzednią karalność oskarżonego, nie sposób było orzec wobec niego kary łagodniejszego rodzaju, tj. postulowanej przez Skarżącego kary nieizolacyjnej, ani też kary pozbawienia wolności, wobec brzmienia art. 69 § 1 kk, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Okoliczności zdarzenia, sprawiają, że Sąd Rejonowy był w pełni uprawniony do wyciągnięcia wniosku o braku po stronie oskarżonego takich okoliczności, które uzasadniałyby orzeczenie innego rodzaju kary, niż orzeczona kara w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności. Ta kara jest karą orzeczoną w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Została orzeczona zgodnie z dyrektywami wymiaru kary z art. 53 kk, odzwierciedla stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu występku, mieści się w granicach jego zawinienia, uwzględnia właściwości i warunki osobiste oskarżonego oraz okoliczności łagodzące i obciążające, jak również realizuje cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, także cele zapobiegawcze w odniesieniu do oskarżonego. Jej dolegliwość nie przekracza stopnia winy. Wobec dokonania stanowczych ustaleń faktycznych, oparcia się na kompletnym materiale dowodowym, poddanym prawidłowej ocenie z zachowaniem dyspozycji art. 7 kpk, wyprowadzeniu stąd słusznych wniosków co do ustalanych okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla przedmiotu rozstrzyganej sprawy, brak było podstaw do uwzględnienia zarzutu apelacji kwestionującej wysokość orzeczonej wobec oskarżonego zaskarżonym wyrokiem kary. Stąd też wnioski apelacji skarżącego są niezasadne. Podniesione zaś zarzuty nie uzasadniają wydania orzeczenia w postulowanych przez niego kierunkach.

(...) uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 22 kwietnia 2026 r. (sygn. akt X K 566/25), którym Sąd ten uznał oskarżonego A. U. za winnego popełnienia występku z art. 244 kk i art. 180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk polegającego na tym, że oskarżony w dniu 10 maja 2025 r. około godz. 18:20 w miejscowości W. nie stosując się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Rzeszowie (sygn. akt X K 796/22) środka karnego w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, kierował pojazdem mechanicznym marki U. (...) o nr rej. (...), a ponadto prowadził ten pojazd na drodze publicznej o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, nie stosując się do wydanej w dniu 26 stycznia 2024 r. decyzji nr KT.113.2024.WP Starosty (...) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B na okres dożywotni od dnia 20 kwietnia 2023 r. Za tak przypisany czyn na podstawie art. 244 kk w zw. z art. 11 § 3 kk i art. 4 § 1 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego A. U. karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt I). Nadto na podstawie art. 42 § 1a pkt 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 8 lat, a na podstawie art. 43a § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 zł.

Sąd Okręgowy zaaprobował zasądzenie, na podstawie art. 627 kpk, od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwoty 1.326,08 zł tytułem kosztów sądowych.

Zaskarżony wyrok jest prawidłowy zarówno w zakresie dokonanych ustaleń faktycznych, jak i przeprowadzonej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz prawnej oceny zachowania zarzuconego oskarżonemu. Sąd odwoławczy nie stwierdził uchybień podniesionych w apelacji ani innych okoliczności, które podlegałyby uwzględnieniu z urzędu. Wymierzona kara nie nosi cech zarzucanej w apelacji rażącej niewspółmierności w stopniu uzasadniającym ingerencję Sądu odwoławczego w jej wymiar. Nie było żadnych merytorycznych czy formalnych racji, które przemawiałyby za koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku w całości. Sąd Rejonowy wykorzystał w toku rozprawy istniejące możliwości weryfikacji tez aktu oskarżenia i twierdzeń obrony, w granicach niezbędnych dla ustalenia faktów istotnych dla wydanego rozstrzygnięcia. Sąd Rejonowy oparł orzeczenie na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym w toku poprawnie przeprowadzonego postępowania sądowego. Jednocześnie prawidłowo Sąd ustalił stopień społecznej szkodliwości przypisanego A. U. czynu i stopień zawinienia oskarżonego, co przy uwzględnieniu właściwości i warunków osobistych oskarżonego znalazło odzwierciedlenie w rodzaju i wymiarze orzeczonej wobec niego kary zasadniczej 6 miesięcy pozbawienia wolności, jak też obligatoryjnych środków karnych: zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych i świadczenia pieniężnego. Mając na uwadze powyżej szczegółowo wskazane okoliczności, w szczególności zaś nie dopatrując się wystąpienia przesłanek z art. 439 § 1 kpk oraz z art. 440 kpk, Sąd odwoławczy, na podstawie art. 437 kpk, art. 449 kpk i art. 456 kpk, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

6.KOSZTY PROCESU

Punkt II wyroku

Z uwagi na fakt, że apelacja obrońcy oskarżonego nie została uwzględniona, na podstawie art. 636 § 1 kpk koszty procesu za postępowanie odwoławcze obciążają oskarżonego A. U.. W konsekwencji Sąd Okręgowy na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk i art. 634 kpk oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r.

o opłatach w sprawach karnych

(Dz.U. z 2023 r., poz. 123), zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 170,00 zł. Na zasądzoną kwotę składają się:

1) wydatki wyłożone zgodnie z art. 619 § 1 kpk przez Skarb Państwa, obejmujące:

a) kwotę 20 zł (ryczałt za doręczenia) wynikającą z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r.

w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym

(Dz.U. z 2013 r., poz. 663) wydanym na podstawie art. 618 § 2 kpk oraz

b) kwotę 30 zł za informację z (...) wynikającą z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r.

w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego (Dz.U. poz. 861);

2) opłatę w wysokości 120 zł, której wymiar określa rodzaj i rozmiar kary orzeczonej zaskarżonym wyrokiem, a utrzymanym w mocy (art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 8

ustawy o opłatach w sprawach karnych.

7.PODPIS

SSO Grażyna Artymiak

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego A. U.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 22 kwietnia 2026 r. (sygn. akt X K 566/25)

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie

Zmiana