Sąd utrzymał wyrok za oszustwa z podrobionymi podpisami na projektach budowlanych

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Łańcucie z dnia 31 grudnia 2025 r. w sprawie o sygn. akt II K 366/20 przeciwko O. E. oskarżonemu o czyny z art. 286 § 1 kk i art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk (pięciokrotnie)

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel posiłkowy

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

Na niekorzyść

W całości

W części

Co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

1. O. E.

Uprzednia niekaralność

Informacja z (...)

k. (...)

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Dotychczasowa niekaralność oskarżonego

Informacja z (...)

Dowód w postaci informacji z (...) w odniesieniu do oskarżonego O. E. nie budzi wątpliwości, ani w zakresie formy, ani treści. Została ona sporządzona przez uprawniony do tego podmiot w formie przewidzianej dla tej czynności. Żadna ze stron postępowania nie kwestionowała jej autentyczności i rzetelności.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Zarzut obrońcy oskarżonego O. E.

1) Ad 1)

2) 0.0.0.1obrazy przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, a to: art. 286 § 1 kk i art. 270 § 1 kk polegającego na: niezasadnym zastosowaniu i tym samym uznaniu oskarżonego O. E. winnym zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, podczas gdy z prawidłowych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, opartych na materiale dowodowym zalegającym w aktach sprawy wynika, iż nie można przyjąć, że oskarżony O. E. dopuścił się czynów wypełniających dyspozycję art. art. 286 § 1 kk i art. 270 § 1 kk, bowiem brak jest wypełnienia elementów strony przedmiotowej w/w czynów - co oznacza, że nastąpiła dekompletacja ich znamion,

Niezasadny

Obraza prawa materialnego może polegać na błędnej wykładni zastosowanego przepisu, zastosowaniu nieodpowiedniego przepisu w sytuacji, gdy jego zastosowanie jest obowiązkowe. Obraza prawa materialnego może być przyczyną odwoławczą jedynie wtedy, gdy ma ona charakter samoistny. Obraza prawa materialnego ma bowiem miejsce wyłącznie wtedy, gdy stan faktyczny został w orzeczeniu prawidłowo ustalony, a nie zastosowano do niego właściwego przepisu prawa materialnego. Nie zachodzi natomiast taka obraza, kiedy wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest wynikiem błędnych ustaleń przyjętych za jego podstawę lub naruszenie przepisów prawa procesowego z zakresu gromadzenia i oceny dowodów. Obraza prawa materialnego powinna wynikać z samej treści wyroku. Tym samym zachodzi ona tylko w sytuacji, gdy opis czynu wskazuje, iż w drodze subsumpcji dokonano jego błędnej kwalifikacji prawnej. Zarzut naruszenia prawa materialnego zawsze oparty musi być na akceptacji prawidłowo dokonanych przez sąd ustaleń faktycznych i jest zarzutem, w którym kwestionuje się prawidłowość przeprowadzenia procesu subsumpcji lub wykładni stosowanego przepisu. Tymczasem Skarżący jednocześnie zarzuca naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania z zakresu oceny dowodów, na podstawie których poczynione zostały ustalenia faktyczne. Nie można jednak stawiać zarzutu naruszenia prawa materialnego, gdy wadliwość orzeczenia ma polegać, jak wynika z wywodów Skarżącego, na błędnych ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i to powiązanego z naruszeniem przepisów postępowania – art. 4 kpk i art. 7 kpk. Obrońca oskarżonego formułując zarzut naruszenia prawa materialnego wdaje się w polemikę z ustaleniami faktycznymi, które legły u podstaw wyroku, a które – jego zdaniem – powinny być odmienne i powinny prowadzić do ustalenia, że oskarżony nie popełnił zarzucanych mu czynów z art. 286 § 1 kk i art. 270 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Zdaniem Skarżącego Sąd wskazane w zarzucie przepisy niezasadnie zastosował i tym samym uznał oskarżonego O. E. winnym zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, podczas gdy z prawidłowych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, opartych na materiale dowodowym zalegającym w aktach sprawy wynika, iż nie można przyjąć, że oskarżony O. E. dopuścił się czynów wypełniających dyspozycję art. art. 286 § 1 kk i art. 270 § 1 kk, bowiem brak jest wypełnienia elementów strony przedmiotowej tych czynów - co oznacza, że nastąpiła dekompletacja ich znamion. Tak postawiony zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie.

Przestępstwo oszustwa polega na działaniu, którego istotą jest wprowadzenie w błąd innej osoby albo wyzyskanie jej błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego takiego działania sprawcy. Zachowanie sprawcy, określone w art. 286 § 1 kk, jako doprowadzenie do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem, sprowadza się do trzech wymienionych już sposobów. Pierwszy i dugi sposób opiera się na błędzie pokrzywdzonego, którego wyobrażenie o rzeczywistości nie odpowiada faktom w zakresie istotnym dla podjęcia decyzji o określonym rozporządzeniu mieniem. Sprawca albo błąd ten wywołuje, przedstawiając pokrzywdzonemu fałszywy obraz rzeczywistości, albo wykorzystuje

fakt, że pokrzywdzony z innego powodu jest już w błędzie (wyrok SN z dnia 2 grudnia 2002 r., IV KKN 135/00, wyrok SN z dnia 10 marca 2004 r., II KK 381/03). Trzeci sposób popełnienia przestępstwa oszustwa wiąże się ze szczególnymi cechami osoby dokonującej rozporządzenia mieniem. Jej niezdolność do należytego pojmowania przedsiębranego działania może mieć charakter trwały, jak i przejściowy. Dla bytu przestępstwa oszustwa istotne jest to, czy w wyniku wprowadzenia pokrzywdzonego w błąd doszło do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Jeżeli takie powiązanie kauzalne występuje, to oczywiste jest, że takie wprowadzenie w błąd było istotne z punktu widzenia zrealizowania znamion przestępstwa. Oskarżony O. E. doprowadził pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia ich w błąd, gdy zawarł z nimi umowy o projekty budowlane (aneksy do projektów) na budowę/przebudowę i zmianę sposobu użytkowania/ i remont budynku (wiaty), przy czym opracowane projekty (aneksy) opatrzone były podrobionymi podpisami/ parafami oraz podrobionymi odciskami pieczęci. W takiej sytuacji nie było konieczne wykazywanie jeszcze innych okoliczności świadczących o wprowadzeniu pokrzywdzonych w błąd. Na gruncie art. 186 § 1 kk nie bada się tego, czy pokrzywdzony dopełnił należytej staranności w związku z dokonaniem rozporządzenia mieniem, ale bada czy druga strona zachowała się uczciwie i nie wprowadziła pokrzywdzonego w błąd, albo nie wykorzystała jego błędu celem doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem (wyrok SA w Krakowie z dnia 30 maja 2022 r., II AKa 152/19). W realiach sprawy nierzetelne postępowanie oskarżonego, posługującego się dokumentacją projektową opatrzoną w podrobione podpisy, parafy, czy odciski pieczęci, zostało wykazane. Nie jest też istotne, że pokrzywdzony mógł błędu uniknąć, czy też nie zachował należytej staranności. Nie dekompletuje wyczerpania znamion typu czynu zabronionego, że na podstawie wniosków i dokumentacji projektowej właściwe organy wydawały niezbędne do prowadzenia prac decyzje/pozwolenia na budowę. Dla zaistnienia tego przestępstwa wystarczające jest bowiem ustalenie, ze pokrzywdzony nie zawarłby umowy, gdyby wiedział o okolicznościach, które były przedmiotem wprowadzenia go w błąd. Dla wprowadzenia w błąd skutkującego niekorzystnym rozporządzeniem mieniem wystarczające jest celowe wywołanie błędnego wyobrażenia o okolicznościach decydujących o rozporządzeniu mieniem (wyrok SN z dnia 3 marca 2021 r., V KK 609/19). Wystarczające jest ustalenie, że pokrzywdzony nie zawierałby umowy, gdyby wiedział o okolicznościach, które były przedmiotem wprowadzenia w błąd przez sprawcę. O zamiarze popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 kk można wnioskować także na podstawie faktów, które zaistnieją już po zdarzeniu, które kwalifikowane jest jako czyn zabroniony. Te okoliczności mogą bowiem wskazywać na zamiar, jaki towarzyszył podejmowaniu określonej decyzji. Do znamion przestępstwa z art. 286 § 1 kk nie należy osiągnięcie korzyści majątkowej po stronie oskarżonego, korzyść taką może bowiem odnieść inna osoba, nawet bezpośrednio nie powiązana z oskarżonym. Za „niekorzystne rozporządzenie mieniem”, o którym mowa w art. 286 § 1 kk, może być uznane takie rozporządzenie, które jest niekorzystne z punktu widzenia osoby pokrzywdzonej, a powstanie szkody w mieniu nie stanowi koniecznego warunku do przyjęcia, że znamię to zostało spełnione. Uznaniu, że doszło do niekorzystnego rozporządzenia mieniem nie sprzeciwia się fakt, że świadczenie wzajemne zostało w całości zaspokojone przez sprawcę. O niekorzystnym rozporządzeniu mieniem można mówić także wtedy, gdy pokrzywdzony otrzymuje świadczenie ekonomicznie ekwiwalentne, ale inne niż by sobie życzył, albo też z opóźnieniem.

Obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to: art. 4 kpk w zw. z art. 7 kpk i art. 424 § 1 pkt 2 kpk poprzez:

dokonanie dowolnej oceny dowodów z zeznań powołanych świadków oraz dokumentacji specjalnej, bez zachowania obiektywizmu oraz uwzględnienie okoliczności wyłącznie niekorzystnych dla oskarżonego O. E., polegających na uznaniu, iż oskarżony O. E. dopuścił się zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów,

odmowę waloru wiarygodności częściowym wyjaśnieniom oskarżonego O. E., który szczegółowo odniósł się do treści zarzutu i złożył w tym zakresie wyjaśnienia, a w szczególności

wyjaśnieniom, iż nie dopuścił się on czynów zarzucanych mu aktem oskarżenia, bezpodstawnie przyjmując, iż ta część wyjaśnień została złożona na użytek toczącego się postępowania i są one wyrazem przyjętej linii obrony,

rozważenie w sposób dowolny okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego O. E. przy jednoczesnym pominięciu pozostałych okoliczności towarzyszących, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, w szczególności polegających na fakcie, iż w dacie przedstawienia zarzutów, w obiegu prawnym pozostawała:

a) decyzja Starosty (...) nr (...) z dnia 20 czerwca 2018 r., decyzja nr (...) z dnia 30 sierpnia 2017 r., decyzja nr (...) z dnia 9 sierpnia 2018 r.,

b) decyzja Starosty (...) nr (...) z dnia 7 czerwca 2018 r.,

c) decyzja Prezydenta Miasta O. nr (...) z dnia 16 października 2018 r. oraz decyzja nr (...) z dnia 15 czerwca 2018 r.,

co ponad wszelką wątpliwość świadczy o tym, że organy dokonały sprawdzenia wniosków i przedłożonych projektów budowlanych między innymi pod względem kompletności, wymaganych opinii oraz przepisami szczegółowymi, a także ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla przedmiotowych inwestycji i zgodności z przepisami szczegółowymi - zatwierdzając tym samym projekty budowlane i udzielając pozwolenia na budowę. Nie zostały stwierdzone wówczas jakiekolwiek nieprawidłowości.

Niezasadny

Przedmiotem uchybień zarzucanych w apelacji, mogą być konkretne normy nakazujące (lub zakazujące) dokonywania określonych czynności w określonej sytuacji procesowej. Zarzut obrazy art. 4 kpk nie może sam przez się stanowić podstawy apelacji. Określona w tym przepisie zasada obiektywizmu obejmuje zarówno dyrektywę bezstronności organów procesowych w odniesieniu do stron postępowania, jak i zakaz kierunkowego nastawienia do określonej sprawy. Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie zgodnie przyjmuje się, iż naruszenie art. 4 kpk nie może stanowić samodzielnej, autonomicznej podstawy apelacyjnej. Przepis ten bowiem określa ogólną dyrektywę postępowania i dopiero wskazanie tych przepisów, które miał sąd naruszyć wbrew zasadzie obiektywizmu czyni taki zarzut chociażby formalnie poprawnym (postanowienie SN z dnia 20 listopada 2012 r., V KK 92/12; T. Grzegorczyk,

Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2014, t. I, s. 60). Na żadne zachowania sprzeczne z zasadą obiektywizmu Skarżący nawet nie naprowadza.

Dla skutecznego podniesienia zarzutu obrazy art. 7 kpk nie wystarczy, aby Skarżący zanegował wyniki dokonanej przez Sąd I instancji analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w to miejsce przedstawił własną oceną dowodów. Prowadząca do ustaleń faktycznych będących podstawą orzeczenia ocena dowodów skutecznie podważona może zostać tylko wtedy, gdy kwestionująca ją strona wykaże jej obiektywną sprzeczność z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczeniem życiowym, ewentualnie także wskazaniami wiedzy. Dość oczywistym przy tym jest, że jeśli na dowody spojrzy się w sposób tendencyjny, a jednocześnie wybiórczo dokona ich selekcji pod kątem określonej tezy, to możliwe będzie tą drogą zakwestionowanie każdego ustalenia sądu. Tyle tylko, że to właśnie taki sposób postępowania będzie pozostawał w oczywistej sprzeczności z regułami zawartymi w dyspozycji art. 7 kpk. Wprawdzie przepis ten, zakazujący dowolności podczas analizy dowodów poprzez sprzeczność z logiką i doświadczeniem życiowym, jest adresowany do sądu, nie oznacza to jednak, że z obowiązku dochowania tych reguł zwolniona jest strona skarżąca wyrok. Zatem Skarżący nie może powoływać się wyłącznie na własne koncepcje co do wiarygodności poszczególnych dowodów, bez jednoczesnego wskazania, że rozumowanie sądu dotknięte jest dowolnością poprzez kolizję z logiką i doświadczeniem życiowym. Zarzut naruszenia art. 7 kpk

wymaga wykazania wad w sposobie dokonania oceny konkretnych dowodów, tymczasem Skarżący wskazuje jedynie wynik oceny, domagając się podzielenia oceny dokonanej przez siebie. Wbrew twierdzeniom Skarżącego Sąd Rejonowy odniósł się do całości materiału dowodowego. Nie tylko szczegółowo omówił powody dania wiary w części wyjaśnieniom oskarżonego oraz odmówienia wiary innej części jego wyjaśnień. Sąd przeanalizował też zeznania świadków i dokumenty, wskazał te dowody, które uczynił podstawą czynionych ustaleń. Dokonana w tym zakresie analiza jest wbrew twierdzeniom skarżącego logiczna, spójna, konsekwentna i brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, aby ocena miała charakter dowolny. Sąd nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Przekonanie o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych, bądź ich części, pozostaje pod ochroną prawa procesowego ponieważ poprzedził je ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności sprawy w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia do prawdy, stanowiło ono wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, było wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego uargumentowane. Ocena ta pozostaje w zgodzie z zasadą wyrażoną w art. 7 kpk. Dowody zostały bowiem ocenione swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd szczegółowo wyjaśnił dlaczego część z nich, w tym wyjaśnienia oskarżonego, na wiarę nie zasługiwała. Wbrew twierdzeniom Skarżącego wyjaśnienia oskarżonego w znacznej części były sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Apelujący nie wykazał przekonująco naruszenia zasad prawidłowego rozumowania, nie dowiódł złamania konkretnych wskazań wiedzy, ani niezgodności z doświadczeniem życiowym, przy ocenie wyjaśnień oskarżonego. Jest jednak wymownym zarówno poprzez analizę treści zarzutów, jak i motywacyjne ich części, że skarżący nie wskazuje na błędy w rozumowaniu Sądu I instancji i naruszenia poprawnego wnioskowania, lecz przedstawia własne oceny zachowania oskarżonego wynikające z jego wyjaśnień i na tej podstawie wyprowadza wnioski o błędnych ocenach przeprowadzonych dowodów. To, że skarżący przedstawia własne, odmienne od wyprowadzonych przez Sąd I instancji, wnioski ocenne materiału dowodowego nie oznacza, że tenże sąd naruszył reguły poprawnego wnioskowania, przez co obraził normę wynikającą z art. 7 kpk a w konsekwencji ustalił sprzeczny z rzeczywistym stan faktyczny.

W związku z podniesieniem zarzutu obrazy art. 424 kpk należy wskazać na następczo-sprawozdawczy charakter części motywacyjnej orzeczenia. Rzecz jasna musi ona wskazywać logiczny proces, który doprowadził sąd do wniosku o winie oskarżonego. Sąd powinien wskazać w uzasadnieniu, jakie fakty uznaje za ustalone, na czym opiera poszczególne ustalenia oraz dlaczego nie uznaje dowodów przeciwnych, a następnie jakie wnioski wyprowadza z dokonanych ustaleń. Nie oznacza to, że brak tych cech uzasadnienia wyroku musi świadczyć o wadliwości samego orzeczenia. Trudno bowiem przyjąć, że wadliwe uzasadnienie mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, skoro zostało ono sporządzone już po jego wydaniu. Wadliwość uzasadnienia wyroku nie oznacza wadliwości samego orzeczenia. Nawet jeśli część dyspozycyjna i motywacyjna wyroku winny stanowić swego rodzaju spójną całość to częściowy brak owej spójności winien być traktowany jako powód wnikliwej kontroli odwoławczej. Jednak o trafności orzeczenia nie decyduje jego uzasadnienie lecz materiał dowodowy stanowiący jego podstawę. Ten zaś nie dostarcza argumentów potwierdzających prawidłowość postawionego zarzutu, wręcz przeciwnie zgromadzone, ocenione i zebrane w pisemnym uzasadnieniu przekonują o prawidłowości wyciągniętych przez Sąd Rejonowy wniosków odrzucających wiarygodność wyjaśnień oskarżonego. Wobec treści art. 455a kpk, w myśl którego nie można uchylić wyroku z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 424 kpk, naprowadzane przez Skarżącego wadliwości nawet gdyby wystąpiły, nie mogły spowodować wskazywanych we wnioskach apelacji konsekwencji.

Zarzut naruszenia przepisów postępowania – art. 4 kpk, art. 7 kpk i art. 424 § 1 pkt 2 kpk - nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz musi zmierzać do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii tych wniosków, opartych nie na innych dowodach od tych, na których oparł się sąd pierwszej instancji, a w zasadzie jedynie na wyjaśnieniach oskarżonego, nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd dowolnej oceny dowodów z zeznań powołanych świadków oraz dokumentacji specjalnej, bez zachowania obiektywizmu oraz

uwzględnienie okoliczności wyłącznie niekorzystnych dla oskarżonego O. E., które zdaniem Skarżącego polegały na błędnym uznaniu przez Sąd, że oskarżony O. E. dopuścił się zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów. Istota takiego zarzutu nie może bowiem opierać się na odmiennej ocenie materiału dowodowego, innymi słowy mówiąc na forsowaniu własnego poglądu strony na tę kwestię. Stawiając tego rodzaju zarzut należy wskazać, jakich uchybień w świetle zgodności (lub niezgodności) z treścią dowodu, zasad logiki (błędność rozumowania i wnioskowania) czy sprzeczności (bądź nie) z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy dopuścił się w dokonanej przez siebie ocenie dowodów sąd pierwszej instancji. Nie zaś na twierdzeniach, że jedynie uznanie za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego O. E., który szczegółowo odniósł się do treści zarzutu i złożył w tym zakresie wyjaśnienia, a w szczególności wyjaśnień, iż nie dopuścił się on czynów zarzucanych mu aktem oskarżenia, mogła stanowić podstawę dowodową rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Tymczasem Sąd ten bezpodstawnie zdaniem Skarżącego odrzucił część wyjaśnień jako złożonych na użytek toczącego się postępowania i będących wyrazem przyjętej linii obrony, co spowodowało, że oparto ustalenia na okolicznościach przemawiających na niekorzyść oskarżonego O. E. przy jednoczesnym pominięciu pozostałych okoliczności towarzyszących, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Miało to przesądzać o dowolności dokonanych przez Sąd Rejonowy ocen. Oparcie przez sąd ustaleń faktycznych na określonej i wyraźnie wskazanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku grupie dowodów i jednoczesne nieuznanie dowodów przeciwnych, nie stanowi uchybienia, które mogłoby powodować zmianę lub uchylenie wyroku, w sytuacji gdy Sąd Rejonowy wskazał, jakimi w tej kwestii kierował się względami (wyrok SA w Poznaniu z dnia 23 grudnia 2021 r., II AKa 137/21). Kontrola instancyjna oceny dowodów nie obejmuje sfery przekonania sędziowskiego, jaka wiąże się z bezpośredniością przesłuchania, sprowadza się natomiast do sprawdzenia, czy ocena ta nie wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodu, pominięcia pewnych dowodów) lub logicznej (błędności rozumowania i wnioskowania) albo czy nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy (wyrok SA w Białymstoku z dnia 26 marca 2021 r., II AKa 3/21). Dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 7 kpk nie jest jednak wystarczające samo wskazanie, że określony dowód (w zasadzie wyjaśnienia oskarżonego) pozwala na przyjęcie, że zdarzenia mogły mieć inny, alternatywny przebieg. Należy bowiem wyczerpująco wyłożyć, którym wskazaniom wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego uchybił sąd orzekający. Wywody skarżącego zawarte w apelacji sprowadzają się w istocie do polemiki z trafnymi ocenami dokonanymi przez Sąd I instancji. Skarżący ogranicza się w zasadzie do zakwestionowania tych ocen, przedstawiając w to miejsce własne, subiektywne poglądy i nie przytaczając na ich poparcie przekonujących i skutecznych argumentów. Tak postawiony i argumentowany zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie.

1) o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Łańcucie, Wydziału II Karnego z dnia 31 grudnia 2025 r., sygn. akt II K 366/20 poprzez uniewinnienie oskarżonego O. E. od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu,

o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego kosztów postępowania za obie instancje wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych,

ewentualnie,

2) o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Łańcucie, Wydziału II Karnego z dnia 31 grudnia 2025 r., sygn. akt II K 366/20 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Niezasadny

Wobec stwierdzonej niezasadności podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania wniosek o uniewinnienie oskarżonego od dokonania zarzucanych mu czynów nie

mógł zostać uwzględniony. W konsekwencji bezprzedmiotowy stał się akcesoryjny postulat o zasądzenie na rzecz oskarżonego kosztów postępowania za obie instancje.

Dokonanie stanowczych ustaleń faktycznych, oparcie się na kompletnym materiale dowodowym, poddanym prawidłowej ocenie z zachowaniem dyspozycji art. 7 kpk, wyprowadzenie stąd słusznych wniosków co do ustalonych okoliczności mających istotne znaczenie dla przedmiotu rozstrzyganej sprawy, sprawia, że brak jest podstaw do kwestionowania zasadności i poprawności zaskarżonego wyroku. Orzeczona kara, której wysokość mieści się w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, nie nosi cech rażącej surowości. Orzeczona kara odzwierciedla stopień społecznej szkodliwości oraz jest adekwatna do stopnia zawinienia. Jej rodzaj i wysokość uwzględniają właściwości i warunki osobiste oskarżonego, jak również istniejącą pozytywną prognozę, uzasadniającą warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności. Sąd Rejonowy właściwie ustalił stan faktyczny, dokonał prawidłowej kwalifikacji prawnej poszczególnych przypisanych oskarżonemu czynów (także przy uwzględnieniu reguł intertemporalnych) i wymierzeniu sankcji za ciąg przestępstw. Tym samym nie jest zasadny wniosek alternatywny o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

2. Zarzut pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego Lasy Państwowe

naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 kpk poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów w postaci: załączonych do wniosku pokrzywdzonego o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody z dnia 26 września 2024 r.: faktury VAT nr (...) z dnia 28 grudnia 2017 r. oraz potwierdzenia operacji z dnia 29 marca 2018 r., a także załączonej do wniosku pokrzywdzonego o orzeczenie obowiązku naprawienia wyrządzonej szkody z dnia 19 listopada 2024 r. faktury VAT nr (...) z dnia 28 grudnia 2017 r. - co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegającym na przyjęciu, że wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego nie dostarczyły podstaw do zasądzenia na rzecz Oskarżyciela posiłkowego kwoty 7 500,00 zł - tj. kwoty netto wskazanej w fakturze (...) z dnia 28 grudnia 2017 r., załączonej do wniosku o orzeczenie obowiązku naprawienia wyrządzonej szkody z dnia 26 września 2024 r., co spowodowało błędne zastosowanie w niniejszej sprawie, przy orzekaniu środka kompensacyjnego ark 46 § 2 kk zamiast art. 46 § 1 kk

Niezasadny

Zarzut naruszenia przepisów postępowania może zostać uznany przez sąd odwoławczy za zasadny i skuteczny tylko wówczas, gdy spełnione są łącznie dwa warunki. Pierwszy z nich to rzeczywiste naruszenie przez sąd

meriti określonego przepisu prawa procesowego oraz wskazanie przez skarżącego sposobu jego naruszenia przez sąd orzekający w I instancji. Drugi warunek to wynikający z treści art. 438 pkt 2 kpk obowiązek wykazania przez autora apelacji wpływu obrazy danego przepisu prawa procesowego na treść wyroku. Jeżeli naruszenie ma dotyczyć przepisów postępowania odnoszących się do sfery gromadzenia i oceny dowodów to wpływ na treść wyroku przejawiać się powinien dokonaniu przez sąd błędnych ustaleń faktycznych. Jednak ten zarzut nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz musi zmierzać do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego nie na innych dowodach od tych, na których oparł się sąd pierwszej instancji, nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Z kolei dla skuteczności zarzutu obrazy art. 7 kpk konieczne jest wykazanie, który konkretnie dowód (dowody) został przez sąd dowolnie oceniony oraz w czym owa dowolność się przejawia. Skarżący winien zatem

wykazać, że Sąd orzekający – oceniając dowody – naruszył zasady logicznego rozumowania, nie uwzględnił przy ich ocenie wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Ocena dowodów dokonana z zachowaniem wymienionych kryteriów pozostaje pod ochroną art. 7 kpk, gdy nadto sąd nie orzeknie z obrazą art. 410 kpk i art. 424 kpk oraz nie uchybi dyrektywnie art. 5 § 2 kpk. Tego rodzaju uchybień tak w procesie dokonywania ustaleń faktycznych, jak też w odniesieniu do uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, sąd odwoławczy nie stwierdził i ich istnienia w żadnym stopniu nie uwiarygodnił Skarżący. Sąd Rejonowy przy wyrokowaniu nie stracił z pola widzenia żadnego dowodu, który dotyczy istotnych okoliczności, także przywoływanych w zarzucie dokumentów. Sąd wskazał, że roszczenia pokrzywdzonego wykazywane treścią wystawionych faktur odnoszą się także do innych zdarzeń, które nie zostały objęte zarzutem aktu oskarżenia. Istnienie wzajemnych rozliczeń między stronami, nie może stanowić podstawy do uwzględnienia – nawet zasadnych roszczeń wobec oskarżonego. Środek kompensacyjny może być bowiem orzeczony, jeżeli jest ściśle powiązany z odpowiedzialnością oskarżonego za przypisany mu czyn. W niniejszej sprawie ocenę całokształtu okoliczności i zgromadzonych dowodów Sąd Rejonowy przeprowadził z poszanowaniem zasady obiektywizmu, na podstawie wszechstronnej analizy całokształtu materiału dowodowego. Nie wykazuje ona błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodów), czy logicznej (błędność rozumowania i wnioskowania) i jest zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a zatem w sposób odpowiadający zasadzie swobodnej oceny dowodów określonej w art. 7 kpk. Zasada ta ma jednak podwójne działanie i winna być także uwzględniana w przypadku wnoszącego środek odwoławczy. Nie może bowiem być skuteczną taka apelacja od wyroku, która usiłuje obalić zaskarżone orzeczenie opierając się na fragmentarycznie i wybiórczo dokonanej analizie dowodów. Skarżący nie obalił przyjętych przez Sąd Rejonowy ustaleń, że nie wszystkie przedstawione faktury, odnosiły się do zdarzenia objętego aktem oskarżenia, zatem skoro wywodzona szkoda nie pozostawała w bezpośrednim związku z przypisanym oskarżonemu czynem, to nie było możliwe uwzględnienie tych cywilno – prawnych roszczeń pokrzywdzonego. Wydaje się zatem, że zarzucany brak obiektywnej i swobodnej oceny dokumentów i dążenia do oparcia orzeczenia na prawdziwych ustaleniach, jest tylko wynikiem wydania orzeczenia niezgodnego z oczekiwaniem Skarżącego.

o zmianę zaskarżonego orzeczenia w zakresie pkt V jego sentencji, poprzez nałożenie na oskarżonego na podstawie art. 46 § 1 kk obowiązku naprawienia na rzecz oskarżyciela posiłkowego szkody w kwocie 7.500,00 zł.

Niezasadny

Wobec pełności i kompletności przeprowadzonych w sposób poprawny dowodów, niezasadności zarzutów apelacji, nie jest zasadny wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku, a postulat o nałożenie na oskarżonego na podstawie art. 46 § 1 kk obowiązku naprawienia szkody w kwocie 7.500 zł nie zasługiwał na uwzględnienie.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Łańcucie z dnia 31 grudnia 2025 r. (sygn. akt II K 366/20), którym Sąd uznał oskarżonego O. E. za winnego popełnienia w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, tj. w warunkach ciągu przestępstw określonych w art. 91 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia czynów w zw. z art. 4 § 1 kk:

1) z art. 286 § 1 kk i art. 270 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk polegającego na tym, że oskarżony działając w krótkim odstępie czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w okresie od 31 grudnia 2015 r. do bliżej nieustalonego dnia września 2017 r. w B. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził S. I. do niekorzystnego rozporządzenia swoim mieniem w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 22140 złotych poprzez wprowadzenie go w błąd co do tego,

że opracowany przez niego aneks do projektu budowlanego na przebudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego na usługi stomatologiczne (z infrastrukturą techniczną), wykonanie schodów zewnętrznych oraz urządzeń dla osób niepełnosprawnych, nadbudowę budynku mieszkalnego w zakresie konstrukcji dachu oraz rozbudowę o funkcję balkonu wspartego na kolumnach adres inwestycji (...)-(...) B. dz. nr ew. gr. (...) będzie spełniał wymogi wynikające z obowiązujących przepisów podczas gdy w rzeczywistości przedmiotowy aneks został opatrzony podrobionymi podpisami E. M. i podrobionymi odciskami pieczęci o treści „mgr inż. E. M. uprawnienia budowlane Nr (...)

(...) w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń”, a następnie w dniu 22 marca 2018 r. użył tego aneksu jako autentycznego, przedkładając go w Starostwie Powiatowym w B. wraz z wnioskiem inwestora S. I. o zmianę ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i na jego podstawie w dniu 20 czerwca 2018 roku została wydana decyzja nr (...) zmieniająca ostateczną decyzję Starosty (...) z dnia 31 sierpnia 2017 roku nr (...),

2) z art. 286 § 1 kk i art. 270 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk polegającego na tym, że oskarżony działając w krótkim odstępie czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w dniu 29 grudnia 2016 r. w B., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził dyrektora Sądu Rejonowego w Jarosławiu do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Skarbu Państwa w postaci pieniędzy w kwocie 64575 złotych stanowiących wynagrodzenie za opracowanie projektu budowlanego na przebudowę i remont budynku Sądu Rejonowego w Jarosławiu poprzez wprowadzenie jej w błąd co do tego, że przedmiotowy projekt spełnia wymogi przewidziane w obowiązujących przepisach, podczas gdy w rzeczywistości został on opatrzony podrobionymi podpisami E. M., podrobionymi parafami P. B. oraz podrobionymi odciskami pieczęci o treści: „mgr inż. E. M. uprawnienia budowlane Nr (...)

(...) w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń”, „P. B. inż. Budownictwa lądowego upr. bud. do projektowania w spec. konstrukcyjno-inżynieryjnej nr uprawnień (...)”, a nadto w bliżej nieustalonym dniu w okresie od 23 grudnia 2016 r. do 30 sierpnia 2017 r. użył przedmiotowego projektu jako autentycznego poprzez przekazanie go do Sądu Rejonowego w Jarosławiu w celu złożenia w Starostwie Powiatowym w B. wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na remont i przebudowę budynku Sądu Rejonowego po czym w oparciu o tę dokumentacje w dniu 30 sierpnia 2017 roku została wydana decyzja Starosty (...) o nr (...) zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę;

3) z art. 286 § 1 kk i art. 270 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk polegającego na tym, że oskarżony działając w krótkim odstępie czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w okresie od 4 maja 2017 r. do bliżej nieustalonego dnia lipca 2018 r. w B. woj. (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził E. Z. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem S. Z. w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 19000 złotych stanowiącej częściowe wynagrodzenie za opracowanie projektu budowlanego na budowę budynku usługowo-

4) handlowego z funkcją gastronomiczno-hotelową na działce położonej w O. poprzez wprowadzenie jej w błąd co do tego, że opracowana przez niego dokumentacja będzie spełniać wymogi przewidziane w obowiązujących przepisach podczas gdy w rzeczywistości sporządzony projekt został opatrzony podrobionymi podpisami E. M. i Ś. O. oraz podrobionymi odciskami pieczęci o treści „P. B. inż. Budownictwa lądowego upr. bud. do projektowania w spec. Konstrukcyjno-inżynieryjnej nr uprawnień (...)” i w bliżej nieustalonym dniu lipca 2018 r. w B. użył tego projektu jako autentycznego, przedkładając go w Starostwie Powiatowym w B. wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę i na jego podstawie w dniu 9 sierpnia 2018 r. została wydana decyzja nr (...) Starosty (...) zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę

5) z art. 286 § 1 kk i art. 270 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk polegającego na tym, że oskarżony działając w krótkim odstępie czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w dniu 29 marca 2018 r. w D. woj. (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził Nadleśniczego Nadleśnictwa O. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Nadleśnictwa O. w postaci pieniędzy w kwocie 9225 zł stanowiącej wynagrodzenie za opracowanie projektu budowlanego na budowę leśnej wiaty turystyczno-grillowej i gospodarczej, posadowienie obiektów małej architektury leśnej oraz zagospodarowanie terenu leśnego dla obiektu turystycznego (...) Ciemny Z. adres inwestycji D. dz. nr ewid. (...) poprzez wprowadzenie go w błąd co do tego, że przedmiotowy projekt spełnia wymogi przewidziane w obowiązujących przepisach, podczas gdy w rzeczywistości został on opatrzony podrobionymi podpisami E. M., Ś. O., S. B. (2), B. F., podrobionymi parafami S. B. (1), podrobionymi odciskami pieczęci o treści: „mgr inż. E. M. uprawnienia budowlane X. (...)

(...) w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń”, „mgr inż. S. B. (1) upr. bud. do proj. bez ogr. w spec. konstrukcyjno-budowlanej nr uprawnień (...)”, „mgr inż. S. B. (2) UPRAWNIENIA BUDOWLANE do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej: w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych Nr upr. (...)”, oraz „mgr inż. B. F. UPRAWNIENIA BUDOWLANE do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej: w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych Nr upr. (...)”, a nadto użył przedmiotowego projektu jako autentycznego przekazując go w bliżej nieustalonym dniu 2018 r., nie później jednak niż 20 kwietnia 2018 r., pracownikowi Nadleśnictwa O., który w wyżej wskazanym dniu przedłożył go w Starostwie Powiatowym w D. i w oparciu o ten dokument w dniu 7 czerwca 2018 r. została wydana decyzja Starosty (...) nr (...) zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę,

6) z art. 286 § 1 kk i art. 270 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk polegającego na tym, że oskarżony działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w okresie od 30 maja 2018 r. do 14 września 2018 r. w O. użył jako autentycznych: projektu budowlanego na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania części pomieszczeń magazynowych na garderoby aktorskie wraz z rozbudową instalacji elektrycznej i sanitarnej oraz instalacji (...) z podrobionymi parafami S. B. (1), podrobionymi podpisami S. B. (2) i B. F. oraz podrobionymi odciskami pieczęci o treści: „mgr inż. S. B. (1) upr. bud. do proj. bez ogr. w spec. konstrukcyjno-budowlanej nr uprawnień (...)” oraz „mgr inż. B. F. UPRAWNIENIA BUDOWLANE do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej: w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych u elektroenergetycznych Nr upr. (...)” oraz projektu budowlanego na przebudowę pomieszczeń magazynowych na garderoby aktorskie – wykonanie robót budowlanych będących przygotowaniem do zmiany części funkcji na garderoby aktorskie adres inwestycji O., obręb ewid. (...) R., dz. X.. (...)z podrobionymi podpisami E. M., podrobionymi parafami S. B. (1) oraz podrobionymi odciskami pieczęci o treści „mgr inż. E. M. uprawnienia budowlane Nr (...)

(...) w specjalności architektonicznej do projektowania bez

ograniczeń” i „mgr inż. S. B. (1) upr. bud. do proj. bez ogr. w spec. konstrukcyjno-budowlanej nr uprawnień (...)”, przedkładając przedmiotowe projekty w Urzędzie Miasta O., w oparciu o które w dniach 15 czerwca 2018 r. dniu 16 października 2018 r. zostały wydane decyzje Prezydenta Miasta O. o nr (...) i (...), zatwierdzające projekt i udzielające pozwolenia na budowę, a następnie w dniu 28 grudnia 2018 r. w O., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził V. Teatru (...) w O. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Teatru (...) w postaci pieniędzy w kwocie 17835 złotych stanowiących wynagrodzenie za wykonanie wielobranżowej dokumentacji projektowej adaptacji istniejących pomieszczeń magazynowych na garderoby aktorskie poprzez wprowadzenie go w błąd co do tego, że opracowana dokumentacja spełnia wymogi przewidziane w obowiązujących przepisach, podczas gdy w rzeczywistości przedmiotowe projekty zostały opatrzone podrobionymi podpisami, podrobionymi parafami i podrobionymi odciskami pieczęci.

Za przypisany ciąg przestępstw na podstawie art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 91 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu karę jednego roku pozbawienia wolności (pkt I), której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 kk i art. 70 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk, warunkowo zawiesił na okres próby 2 lat (pkt II), a na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk zobowiązał oskarżonego do pisemnego informowania kuratora o przebiegu okresu próby na piśmie co 4 miesiące (pkt III). Jednocześnie na podstawie art. 33 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk Sąd wymierzył oskarżonemu grzywnę w wysokości 200 stawek dziennych po 50 zł każda (pkt IV). Sąd orzekł także na podstawie art. 46 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk od oskarżonego obowiązek uiszczenia nawiązek na rzecz pokrzywdzonych:

- S. Z. w kwocie 4.750 zł,

- Skarbu Państwa – Nadleśnictwa O. w kwocie 2.000 zł (pkt V).

Sąd Okręgowy zaaprobował rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w przedmiocie kosztów procesu, w tym zasądzenie od oskarżonego na rzecz:

1) oskarżycieli posiłkowych:

a) Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Jarosławiu – kwotę 1.344 zł,

b) Skarbu Państwa – Nadleśnictwa O. – kwotę 1.008 zł,

c) Teatru Maska w O. – kwotę 2.688 zł

na podstawie art. 627 kpk tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (pkt VI);

2) Skarbu Państwa na podstawie art. 627 kpk oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych, kwoty 11.423,40 zł tytułem zwrotu wydatków i opłaty w wysokości 2.180 zł (pkt VII).

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że nie było żadnych merytorycznych czy formalnych racji, które przemawiałyby za koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku w całości, jak postulował obrońca oskarżonego. Sąd Rejonowy wykorzystał w toku rozprawy istniejące możliwości weryfikacji tez aktu oskarżenia i twierdzeń obrony, w granicach niezbędnych dla ustalenia faktów istotnych dla wydanego rozstrzygnięcia. Sąd Rejonowy oparł orzeczenie na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym w toku poprawnie przeprowadzonego postępowania sądowego. W tym zakresie podniesiony zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie był zasadny. Dokonana zaś ocena dowodów mieści się w granicach zakreślonych dyspozycją art. 7 kpk w zgodzie z zasadą obiektywizmu. Istotne dla rozstrzygnięcia w kwestii odpowiedzialności za zarzucane oskarżonemu czyny okoliczności ujawnione w toku postępowania przed Sądem Rejonowym zostały omówione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Sąd Okręgowy podziela zajęte w tej mierze stanowisko. W wyczerpującym uzasadnieniu, Sąd meriti poddał wszechstronnej i logicznej analizie zebrane dowody, w sposób w pełni przekonujący oraz zgodny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, przedstawił, na jakich przesłankach faktycznych i prawnych oparł swoje przekonanie odnośnie do wiarygodności tych dowodów, które włączył do podstawy faktycznej wyroku. Sąd I instancji dokonał ustaleń faktycznych opierając się na całokształcie materiału dowodowego, a wyciągając trafne wnioski poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, z których wyciągnął słuszne wnioski co do przypisania oskarżonemu sprawstwa przypisanych czynów, stanowiących ciąg przestępstw z art. 91 § 1 kk. Kontrola instancyjna nie potwierdziła zasadności podniesionych w środkach odwoławczych uchybień. Sąd I instancji dokonując oceny karygodności zachowania oskarżonego, jak również mając na względzie stopień jego zawinienia, także oceniając pozostałe okoliczności rzutujące na wymiar kar i środków kompensacyjnych wyważył tak okoliczności obciążające, jak i łagodzące. Jednocześnie Sąd Rejonowy dokonał poprawnej oceny bezprawności przypisanych oskarżonemu zachowań, ich karygodności i zawinienia oskarżonego, a w konsekwencji prawidłowo wymierzając kary i stosując środki probacyjny i kompensacyjne. Przy braku podstaw do uwzględnienia zarzutów apelacji brak jest merytorycznych podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. Oparcie zaś orzeczenia na kompletnym materiale dowodowym, przy braku wystąpienia przyczyn z art. 439 kpk i art. 440 kpk sprawia, że nie ma podstaw do przekazania sprawy do ponownego jej rozpoznania po uprzednim uchyleniu zaskarżonego wyroku w całości. Sąd Odwoławczy mając na względzie powyższe okoliczności, na podstawie art. 437 kpk, art. 449 kpk i art. 456 kpk utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie Sądu Rejonowego

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt I wyroku

Sąd Okręgowy na podstawie art. 105 § 1 kpk sprostował oczywistą omyłkę pisarską w pkt I ppkt 5 tenoru zaskarżonego wyroku w prawnej kwalifikacji przypisanego oskarżonemu O. E. przestępstwa w ten sposób, że w miejsce „art. 12 § 1 kk” wpisał „art. 12 kk”. Oczywiste omyłki pisarskie mogą dotyczyć każdego elementu orzeczenia, bez względu na jego doniosłość procesową i merytoryczny charakter. Przewidziana w art. 105 kpk regulacja pozwala na prostowanie tylko oczywistych omyłek, a więc takich błędów zawartych w orzeczeniu, które w sposób niebudzący wątpliwości wynikły jedynie z omyłek, a więc nie są następstwem celowego działania i – z racji takiego charakteru ocenianego w kontekście całokształtu związanych z ich zaistnieniem ustaleń - są widoczne na pierwszy rzut oka. Zarzucone oskarżonemu czyny mimo ich odrębnych opisów zostały tak w akcie oskarżenia (czyny zarzucane), jak w wyroku (czyny przypisane) jednakowo zakwalifikowane. Sąd Rejonowy w tenorze wyroku każdy z czynów przypisanych oskarżonemu, jako elementowi ciągu przestępstw z art. 91 § 1 kk, kwalifikował jako występek z art. 286 § 1 kk i art. 270 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia czynu w zw. z art. 4 § 1 kk (tak odnośnie do czynów z ppkt 1 – 4 pkt I tenoru wyroku, a tylko do czynu z ppkt 5 pkt I tenoru wyroku wpisał: art. 286 § 1 kk i art. 270 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia czynu w zw. z art. 4 § 1 kk). Ponieważ w dacie popełnienia czynu przypisanego oskarżonemu w pkt I ppkt 5 przepis art. 12 kk posiadał tylko jedną jednostkę redakcyjną (bez podziału na odrębne jednostki przepisu. Zmiana brzmienia art. 12 kk i wprowadzenie podziału na § 1 i § 2 art. 12 nastąpiła dopiero od 15 listopada 2018 r. art. 3 ustawy z dnia 4 października 2018 r.

o zmianie ustawy – Kodeks wykroczeń oraz niektórych innych ustaw – Dz.U. z 2018 r., poz. 2077) wpisanie w prawnej kwalifikacji czynu tylko w ppkt 5 „art. 12 § 1 kk” stanowiło oczywistą omyłkę pisarską, powstałą przy redakcji tekstu orzeczenia, będącą uchybieniem technicznym. Stąd też dokonanie sprostowania tej omyłki było możliwe w trybie art. 105 kpk, gdyż nie stanowiło merytorycznej ingerencji w prawną kwalifikację, a jedynie wskazania prawidłowego zapisu poszczególnych przepisów.

Koszty procesu

Punkt III wyroku, czyn IV

Wobec nieuwzględnienia apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i obrońcy oskarżonego, stosownie do dyspozycji art. 636 § 2 kpk w zw. z art. 633 kpk, koszty postępowania odwoławczego obciążają Skarżących w zakresie poniesionych wydatków związanych z częściami zaskarżonymi. Sąd Okręgowy kosztami procesu za postępowanie odwoławcze, zważywszy zakres i kierunek zaskarżenia wyroku Sądu Rejonowego, obciążył oskarżonego O. E., zasądzając od oskarżonego na rzecz:



Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Jarosławiu



Teatru (...) w O.

kwot po 840 zł tytułem zwrotu wydatków za udział w postępowaniu odwoławczym ich pełnomocników. Zasądzone kwoty stanowią stawki minimalne za udział w postępowaniu przed sądem okręgowym jako sądem II instancji pełnomocnika będącego radcą prawnym wynikające z § 11 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 11 ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r., poz. 118);



Skarbu Państwa kwotę 2.230 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Zasądzona kwota obejmuje poniesione w postępowaniu odwoławczym wydatki (art. 627 kpk w zw. z art. 634 kpk i art. 636 § 2 kpk w zw. z art. 633 kpk – 50 zł) oraz opłatę (art. 2 pkt 3 i art. 3 ust. 2 w zw. z art. 8 ustawy

o opłatach w sprawach karnych

– 2.180 zł).

SSO Grażyna Artymiak

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego O. E.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Łańcucie z dnia 31 grudnia 2025 r. (sygn. akt II K 366/20)

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego Lasy Państwowe O.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Łańcucie z dnia 31 grudnia 2025 r. (sygn. akt II K 366/20) przeciwko O. E.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W części

Co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana