Sąd uchylił uniewinnienie za porzucenie królika, sprawa wraca do sądu w Wałbrzychu

CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 18 grudnia 2025r. sygn. akt III K 1975/24

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Granice zaskarżenia

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Ustalenie faktów w związku z dowodami

przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Ustalenie faktów

Fakty uznane za udowodnione

W. O.

Nie figuruje w kartotece Krajowego Rejestru Karnego

Fakty uznane za nieudowodnione

Ocena dowodów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Dane Krajowego Rejestru Karnego z dnia 9.02.2026r.

Niekwestionowane.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. obrazy przepisów prawa procesowego, która miała oczywisty wpływ na treść wyroku, a to art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.

- poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny materiału dowodowego, jego wybiórczą i dowolną ocenę, wyprowadzenie ze zgromadzonego materiału dowodowego wniosków z niego nie wypływających, a także nieoparcie rozstrzygnięcia na całości materiału dowodowego, pominięcie przeprowadzenie dowodów z urzędu, których potrzeba przeprowadzenia ujawniła się na etapie postępowania sądowego, a także pominięcie całości materiału dowodowego przemawiającego na niekorzyść oskarżonej W. O. w wyniku:

- uznania za wiarygodne wyjaśnień oskarżonej, podczas gdy były one niespójne,

sprzeczne ze sobą, nielogiczne, każde bowiem kolejne jej przesłuchanie, czy składane oświadczenie niosło za sobą odmienną relację i stoją też w sprzeczności z zeznaniami nie jednego a trzech świadków, a tłumaczenie tych rozbieżności przez Sąd I Instancji infantylnością i niedojrzałością oskarżonej jest niedorzeczne, zważywszy czego dotyczą, a zatem: zaangażowania innych osób w poszukiwania królika, odbytych rozmów telefonicznych z sąsiadami na temat porzucenia królika, zazdrości sąsiadów, z której to wynikać mają obciążające ją zeznania,

- pominięcia weryfikacji wyjaśnień podejrzanej co do podjęcia prób poszukiwania

jej królika, która to okoliczność została podniesiona przez nią dopiero na etapie

postępowania sądowego w wyniku nieprzeprowadzenia z urzędu dowodu z

przesłuchania w charakterze świadka K. W. (2), od czego odstąpiono z

uwagi na cofnięcie przez obrońcę oskarżonej wniosku dowodowego w tym zakresie i oświadczenie oskarżonej, iż świadek ten wyjechał zagranicę,

- uznania za wiarygodne wyjaśnień oskarżonej, podczas gdy przedstawiona przez

nią wersja „ucieczki królika" jest mało prawdopodobna z uwagi na ilość zbiegów

okoliczności, które musiałby zaistnieć, by jej wersja zdarzeń mogła nastąpić,

- odmowy udzielenia wiarygodności zeznaniom świadków O.

W., K. W. (1) oraz A. X., U. I. w części, w której są one obciążające dla oskarżanej, przypisując im w tym zakresie skłonność do konfabulacji, bezkrytycznego przyjmowania założonych przez nich uprzednio tez, podczas gdy Sąd nie ma w tym zakresie

wiedzy specjalistycznej, i wyciągnął w tym zakresie wnioski bez zasięgnięcia opinii biegłego psychologa,

- odmowy udzielenia wiarygodności zeznaniom świadków O. W., K. W. (1) oraz A. X. w części, w której są one obciążające dla oskarżonej, z uwagi na ich niespójność z treścią notatki urzędowej funkcjonariusza Straży Miejskiej E. C. i późniejszymi jego zeznaniami, z których wynika, że został on poinformowany przez nich o tym, że byli świadkami wyrzucania królika na śmietnik, i że nie była to pierwsza taka sytuacja, nie bacząc na to, że z okoliczności sprawy wynika, że to zeznania, czy wcześniej notatka służbowa E. C. są wyrazem jego nadinterpretacji wypowiedzi ww. świadków, tym bardziej, że zeznania drugiego z interweniujących Strażników Miejskich O. V. w tym zakresie nie są już tak jednoznaczne i wskazują na to, że na wnioski E. C. złożyła się całość przedstawionych mu okoliczności przez O. W., K. W. (1) oraz A. X.;

- odmowy udzielenia wiarygodności zeznaniom świadków O.

W., K. W. (1) oraz A. X. w części, w której są one obciążające dla oskarżanej, w wyniku braku spójności całości ich zeznań, w zakresie przebiegu rozmowy telefonicznej z W. O., a także ilości i treści tych rozmów, a co wskazuje na to, że te zeznania są właśnie

wiarygodne, wcześniej nieuzgodnione, a stwierdzone przez Sąd I instancji

niespójności wynikają raczej z faktu upływu czasu i zapewne ze zdolności świadków do zapamiętywania szczegółów, skoro jednak Sąd uznał te niespójności za istotne, winien był przeprowadzić dowód z konfrontacji świadków,

- czynienia ustaleń faktycznych na podstawie niewielkiego doświadczenia

życiowego Sądu I Instancji, na skutek czego uznał, że osoba, która rozważa oddanie zwierzęcia domowego, nie porzuciłaby go w bliskiej odległości od swojego domu, pozostawiając sobie klatkę, w takim wypadku bowiem co do zasady sprawcy przestępstw zasadniczo nie powinni ich dokonywać w miejscu bliskim ich miejsca zamieszkania,

a w konsekwencji:

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a polegający na wadliwym przyjęciu, że w toku postępowania nie zgromadzono materiału dowodowego wskazującego na sprawstwo oskarżonej W. O. zarzuconego jej czynu z art. 35 ust. la w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 11 ustawy o ochronie zwierząt się w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał i prawidłowa jego ocena prowadzą do odmiennych wniosków

Zasadny

Zarzuty apelacji okazały się w całej rozciągłości skuteczne.

Zasadnie podnosi apelujący, iż linia obrony oskarżonej nie została właściwie oceniona przez sąd I instancji. Wersja oskarżonej prezentowana w wyjaśnieniach złożonych w dochodzeniu i następnie na rozprawie nie jest spójna ani logiczna, lecz obarczona wewnętrznymi sprzecznościami, wyeksponowanymi w uzasadnieniu apelacji. Wedle pierwotnej relacji oskarżona o rzekomej ucieczce królika miała powiedzieć tylko kuratorowi dzień po zdarzeniu ( k. 35), natomiast na rozprawie wskazała na kolegę K. W. (2), który krytycznego wieczoru po godz. 19-ej odwiedził ją w mieszkaniu w celu naprawy szafy i nawet królika szukał wokół budynku ( k.106v.). Skoro oskarżona powoływała się na takie okoliczności, dla niej alibijne, to niezależnie od cofnięcia wniosku dowodowego przez obronę należało poczynić starania o ustalenie adresu K. W. (2), czy choć numeru telefonu, bo posiadała go oskarżona.

Wątpliwym jawi się i wymaga wyjaśnienia w ramach przesłuchania świadków, czy ów króliczek mógł opuścić samodzielnie mieszkanie oskarżonej i przemieścić się z mieszkania oskarżonej na pierwszym piętrze ( parterze?) po schodach poza budynek, czy już wcześniej zdarzały się tego rodzaju „ucieczki”, pomocnym będzie także choć przybliżone ustalenie odległości od drzwi mieszkania oskarżonej do śmietnika, przy którym króliczka odnalazł świadek O. W..

Trafnie apelujący zarzuca sprzeczność linii obrony oskarżonej z konsekwentnymi zeznaniami świadków O. W. ( który znalazł króliczka obok kontenera na śmieci) i K. W. (1), którym w rozmowie telefonicznej krytycznego wieczoru oskarżona przyznała wyrzucenie króliczka z mieszkania ( k. 9., 143, 23 i 144-145 akt). Oskarżona nadto od jakiegoś czasu skarżyła się świadkom (np. (...) j.w.) że z powodu zwierzęcia w domu pojawiły się larwy i owady, dlatego musi się go pozbyć. Odmówienie waloru wiarygodności spójnym i wzajemnie oraz wewnętrznie zgodnym relacjom wskazanych świadków i przypisanie im tendencyjności a nawet konfabulacji nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia. Sąd odwoławczy podziela także zarzuty apelacji w zakresie oceny pozostałych dowodów osobowych, w szczególności zeznań świadków A. X. i U. I..

o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania

Zasadny

Zasadność zarzutów apelacyjnych musiała prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku celem ponownego rozpoznania sprawy przez sąd I instancji.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

Nie wystąpiły.

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości.

Art. 437 § 2 k.p.k.

Konieczność ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem stanowiska sądu odwoławczego wyrażonym w sekcji 3.1., w szczególności krytycznej i wyczerpującej oceny linii obrony oskarżonej, w tym podjęcie działań w kierunku przeprowadzenie dowodu z zeznań alibijnego dla oskarżonej świadka K. W. (2), następnie dokonanie oceny dowodów wedle kryteriów art. 7 k.p.k.

Konieczność umorzenia postępowania

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Koszty Procesu

II. Na podstawie §17 ust. 4) i § 4 ust. 3) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu ( Dz.U.2024.763) zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy oskarżonej 1033,20 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

PODPIS

SSO Ewa Rusin

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Orzeczenie uniewinniające

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie