Sąd utrzymał wyrok za fałszywe oskarżenie policjanta o nietrzeźwość

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 25 listopada 2025 roku w sprawie o sygn. akt II K 521/25

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Brak zarzutów

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

C. G.

Był hospitalizowany w Szpitalu Powiatowym w P. w okresie 14.09.2025 -17.09.2025 z na Oddziale Chirurgii z powodu zabiegu operacyjnego przepukliny pachwinowej prawej.

Przebywa na zwolnieniu lekarskim,

Karta informacyjna leczenia szpitalnego, wyjaśnienia oskarżonego

Koperta k. 99, k. 100

Fakty uznane za nieudowodnione

C. G.

Oskarżony wnosił o odroczenie rozprawy z 13 listopada 2025 roku przed sądem rejonowym,

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Karta informacyjna leczenia szpitalnego

Dokument obiektywny. Wytworzony przez fachowy podmiot,

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

Wyjaśnienia oskarżonego

W sprawie brak jest w aktach jakiejkolwiek dokumentacji, wniosków świadczących o chęci oskarżonego odroczenia rozprawy,

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

1. Sąd Rejonowy w Radomsku nie powinien rozpatrywać tej sprawy w związku z konfliktem interesów. Funkcjonariusze wymienieni w Wyroku pełnią służbę w rejonie działania Sądu i z nim współpracują.

2. Z uzasadnienia Wyroku wynika, że B. Asesor R. V., przesłuchiwała mnie na rozprawie Sądowej co nie jest zgodne z prawdą, ponieważ po operacji chirurgicznej jestem na zwolnieniu lekarskim i nie uczestniczyłem w żadnym posiedzeniu dotyczącym II K 521/25 ( karta dowodów w sprawie str.3) wobec czego proszę o dołączenie nagrania z rozprawy jako dowód na moje zarzuty.

3. W zeznaniach Policjantów Pan I. pominął jeszcze dwóch kolegów, ponieważ były dwa radiowozy i dwie ekipy uczestniczyły w interwencji.

4. Wiarygodność części Policji (...) wobec mojej osoby jest wątpliwa, ponieważ Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim dwa razy w oddalił jej zarzuty: w 2019 roku w sprawie nie dopilnowania psów oraz w 2025 roku policji wraz z pracownikami Sądu w Radomsku, że posiadam zakaz prowadzenia pojazdów.

5. Powoływanie się na zdarzenia po 1 kwietnia 2025r ( prawomocny zakaz prowadzenia pojazdów na 6 miesięcy), gdzie sprawa dotyczy lutego 2025 roku.

6. Nie miałem zamiaru nikogo ośmieszać ani ubliżać, ani zwalniać z pracy moja prośba o kontrolę stanu trzeźwości spotkała się niebywałą falą krytyki przez funkcjonariuszy a jest to przecież standardowa czynność w każdym miejscu pracy i na drodze, gdzie badanych jest tysiące kierowców i nikt nie protestuje.

7. Kwestia, że koledzy się śmieją z funkcjonariusza I. to może powinni się śmiać z krypto reklamy jaka wisi przy wejściu na komendę w P., gdzie pisze Policja a pod spodem B. a znajdujemy się na Komendzie Policji Powiatowej w P.,

Niezasadny

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy i wszechstronny przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie, właściwie skonfrontował i ocenił zebrane dowody, a na ich podstawie ustalił stan faktyczny sprawy oraz winę oskarżonego. Ocena dowodów nie wykazuje błędów logicznych, nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów i dlatego zasługuje na pełną akceptację.

Odnosząc się do apelacji oskarżonego, odczytując jego właściwe intencje, należy wskazać, iż sprowadza się ona zasadniczo do polemiki z ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez sąd rejonowy, jak również kwestionowaniem sędziowskiej oceny dowodów.

W odniesieniu do przeprowadzonych w sprawie dowodów z osobowych źródeł dowodowych uznać należy, że w tej kwestii oskarżony przedstawia w apelacji jedynie swoją ocenę. Podobnie, jak w kwestii zarzutów dotyczących nieprawidłowości działań podjętych przez Sąd i funkcjonariuszy Policji, które również są oceną oskarżonego.

Na nagraniu słychać, że po słowach oskarżonego, że poczuł woń alkoholu od funkcjonariusza, który siedział z prawej strony ww. został pouczony przez dyżurnego U. L. słowami: „ale wie Pan, że w przypadku, gdy to się nie potwierdzi otrzyma Pan zarzut”. Oskarżony zignorował to pouczenie słowami: „ może mi Pan stawiać zarzut” i dalej

kategorycznie utrzymywał, że ten konkretny funkcjonariusz był ( a nie mógł być) co najmniej pod wpływem alkoholu.

Świadek U. L. na każdym z etapów postępowania konsekwentnie prezentował stanowisko spójne z treścią ww. nagrania, jak również z depozycjami świadków H. I., U. I. oraz U. H., którym dowodom słusznie sąd meriti dał wiarę. Interweniujący funkcjonariusze Policji spójnie i konsekwentnie zeznawali na takie okoliczności jak: ilość interweniujących pojazdów, miejsce, powód, sposób przeprowadzenia interwencji, jej finał, jak również postawę oskarżonego prezentowaną w toku kontroli. Wg zeznań interweniujących Policjantów oskarżony z początku podporządkowywał się poleceniom, dopiero poinformowany o konieczności holowania jego pojazdu zaczął przejawiać opryskliwe zachowania, groził funkcjonariuszom spowodowaniem zwolnienia z pracy i zaczął posądzać wszystkich interweniujących Policjantów o stan nietrzeźwości.

W ocenie sądu odwoławczego okoliczność, że składając zawiadomienie oskarżony skupił się na zarzucie, że tylko jeden konkretny funkcjonariusz był co najmniej pod wpływem alkoholu wynika z faktu ( zeznania H. I., U. I. oraz U. H. ), że kontrolę drogową wobec oskarżonego przeprowadzał jeden Policjant, właśnie pokrzywdzony, którego jak słusznie argumentował sąd meriti, można było zidentyfikować właśnie po relacji oskarżonego o tym, gdzie znajdował się w pojeździe służbowym tuż przed kontrolą.

Skarżący uznając, że „wiarygodność części Policji (...) wobec niego jest wątpliwa” nie dostrzega, że funkcjonariusze Policji jako osoby zaufania publicznego nie mieli jakiegokolwiek interesu, aby celowo pomawiać oskarżonego o zachowania, jakie nie były jego udziałem. Słusznie akcentuje sąd meriti, że naraziliby się nie tylko na odpowiedzialność karną, ale również dyscyplinarną połączoną z wydaleniem ze służby.

W ocenie sądu odwoławczego, wbrew zarzutom apelanta, nie ma jakichkolwiek podstaw, aby uznać, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób stronniczy, nieobiektywny i koniecznym jest przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sam fakt prowadzenia czynności wyjaśniających, „doboru” funkcjonariuszy do tego przydzielonych, skierowania aktu oskarżenia normowany jest m,in: przez przepisy kodeksu postępowania karnego, ustawy o Policji, i nie zachodzi przy tym, jak ocenia to skarżący, żaden „konflikt interesów”. Skarżący mylnie interpretuje, że sąd meriti przeprowadził postępowanie w dniu 13 listopada 2025 roku z jego udziałem. Sąd meriti procedował pod nieobecność oskarżonego, który w ocenie sądu odwoławczego nie wnosił o odroczenie rozprawy i prawidłowo skorzystał z instytucji normowanych przepisami kodeksu postępowania karnego ( art. 374 § kpk, art. 394 §1 kpk, 389 §1 kpk w zw. z art. 394 § 2 kpk ).

Sąd I instancji zasadnie potraktował wyjaśnienia oskarżonego jako przyjętą linię obrony mającą doprowadzić do uniknięcia przez niego odpowiedzialności karnej. Wyjaśnienia te nie znajdują żadnego pokrycia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

Zważyć należy, że przy pierwszym przesłuchaniu oskarżony utrzymywał, że prosił funkcjonariuszy, żeby się przebadali „na stan trzeźwości”. Ta wersja staje w jaskrawej opozycji do zeznań funkcjonariuszy Policji, dyżurnego, jak również obiektywnego dowodu w postaci nagrania.

W ocenie sądu odwoławczego materiał dowodowy oceniany jako wzajemnie uzupełniająca się całość w połączeniu z zaprezentowaną postawą oskarżonego – jego pretensjonalność, nonszalancki sposób formułowania treści i bardzo specyficzny sposób wyciągania dość abstrakcyjnych wniosków z faktów w połączeniu ze sposobem narracji wniesionej apelacji ( zwłaszcza kpialczy zarzut z pkt 7 ) pozwalają na odkodowanie rzeczywistego motywu (intencji ), jaki ( jaka ) przyświecał ( a) oskarżonemu przy zawiadomieniu o możliwości popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. W ocenie sądu odwoławczego intencja oskarżonego jest oczywista- powiązana z niekorzystnym dla oskarżonego przebiegiem interwencji i chęcią odwetu.

Oskarżenie musi być "fałszywe", zarówno w znaczeniu przedmiotowym, jak i podmiotowym i właśnie z takim mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Oskarżenie jest przedmiotowo niezgodne z prawdą, gdy albo zarzuca komuś czyn przestępny w ogóle niepopełniony, albo przypisuje czyn popełniony przez kogo innego, albo w inny sposób ściąga na daną osobę postępowanie karne, wykroczeniowe lub dyscyplinarne, takie niewątpliwie groziłoby nietrzeźwemu funkcjonariuszowi, a przeprowadzono badanie na zawartość alkoholu w wydychanym przez funkcjonariuszy powietrzu z wynikiem negatywnym ). Podmiotową fałszywość oskarżenia przesądza:

- świadomość, że oskarżenie jest nieprawdziwe;

- świadomość, że zarzucany czyn jest karalny w drodze sądowej lub dyscyplinarnej;

-świadomość, że oskarżenie może spowodować postępowanie odpowiednio: sądowe lub dyscyplinarne;

- świadomość, że instytucja, której denuncjuje się inną osobę jest powołana do ścigania przestępstw (por.

S. Glaser,

A. Mogilnicki, Kodeks karny, s. 476-477).

W ocenie sądu odwoławczego oskarżony posiadał taką świadomość, w innym przypadku nie usiłowałby -w odwecie za przeprowadzoną nie po jego myśli interwencję- sprokurować postępowania dyscyplinarnego.

W kwestii motywacji oskarżonego, który upatruje w swym żądaniu badania stanu trzeźwości funkcjonariusza Policji „na służbie” obywatelskiego prawa, jak również podnosi wręcz nagminność przypadków interwencji z udziałem nietrzeźwych Policjantów to istotnie świadek U. L. przyznał, że takie sytuacje zdarzały się, ale przeszło 15-20 lat temu.

Oczywiście obywatelowi przysługuje prawo do żądania ustalenia stanu trzeźwości interweniującego w jego sprawie funkcjonariusza Policji, ale już intencjonalne zawiadomienie, ze świadomością, że oskarżenie jest fałszywe, li tylko, żeby kolokwialnie rzecz określając „się odegrać” jest karalne, czego niestety doświadczył oskarżony.

Tym samym całkowicie bezpodstawne są twierdzenia apelanta sprowadzające się w istocie do próby zatuszowania jego rzeczywistego zamiaru. Jak już wskazano powyżej oskarżony doskonale zdawał sobie sprawę, że interweniujący Policjant nie jest pod wpływem alkoholu, a zatem fałszywie oskarżając H. I. o przewinienie dyscyplinarne działał w sposób umyślny. Nie może być jakichkolwiek wątpliwości co do tego, że swoim zachowaniem wyczerpał on znamiona przestępstwa z art. 234 kk.

Możliwy jest zbieg przepisu z art. 212 § 1 kk, ale nie jest to zbieg rzeczywisty, uwzględnialny, co potwierdził SN w wyr. z 27.3.2018 r. (III KK 356/17, Prok. i Pr. - wkł. 2018, Nr 9, poz. 2), w którym wskazał, że zachodzi między tymi przepisami relacja

lex consumens derogat legi consumptae (przepisem pochłoniętym jest art. 212 § 1 KK) -

M. Banaś-Grabek, w:

B. Gadecki, KK. Komentarz, 2023, art. 234, Nb 5;

M. Banaś-Grabek, w:

M. Banaś-Grabek i in., KK. Komentarz. Część szczególna, 2020, art. 234, Nb 5; uchw. SN z 17.11.2022 r., II ZIZ 1/22, Legalis; wyr. SA w Warszawie z 27.10.2017 r., II AKa 235/17, Legalis). Dlatego też finalnie postawiono oskarżonemu zarzut z art. 234 kk.

Podsumowując: Ocena materiału dowodowego, dokonana przez sąd rejonowy nie wykazuje błędów logicznych i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Wyrok w niniejszej sprawie wydany został na podstawie dowodów obciążających, bo takie właśnie sąd rejonowy uznał zasadnie za wiarygodne. W polu uwagi Sądu w chwili orzekania znajdowały się wszystkie okoliczności. Orzeczenie nie zapadło na podstawie wykluczających się dowodów. Sąd rejonowy w sposób prawidłowy ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, dokonał rzeczowej analizy, a jej wyniki w sposób wyczerpujący zaprezentował w uzasadnieniu wyroku, czyniąc przedmiotem rozważań wszystkie okoliczności ujawnione w toku rozprawy głównej. Przedstawiona ocena dowodów uwzględnia zasady prawidłowego rozumowania, wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego, pozostaje więc pod ochroną art. 7 kpk.

Odnosząc się do kwestii kary należy wskazać, iż rozstrzygnięcie sądu I instancji także w tym przedmiocie było prawidłowe, słuszne i zasadne. Wymierzona oskarżonemu kara za powyższe przestępstwo uwzględnia dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk., przy czym sąd I instancji prawidłowo nie znalazł w sprawie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego.

Prawidłowo określono stopień winy oskarżonego oraz stopień szkodliwości społecznej czynu. Trzeba mieć na uwadze fakt, iż oskarżony działał umyślnie, z premedytacją, z niskich pobudek z zamiarem bezpośrednim narażenia funkcjonariusza na odpowiedzialność dyscyplinarną. Nie sposób zatem uznać, aby orzeczona kara była rażąco niewspółmiernie surowa do charakteru popełnionego przez oskarżonego czynu i stopnia jego zawinienia. Rolą kary jest nie tylko odpłata oskarżonemu za popełnione przestępstwo, czy zapewnienie jego resocjalizacji, ale również prewencja szczególna i ogólna.

Zamieszczenie treści wyroku na tablicy informacyjnej Urzędu Miasta w P. oraz Urzędu Gminy I. przez okres 1 miesiąca winno uczynić zadość poczuciu sprawiedliwości społeczności lokalnej oraz funkcjonariuszom Policji.

Ustalona przez sąd meriti suma zadośćuczynienia, w ocenie sądu odwoławczego, nie wykracza poza szeroko w tym wypadku zakreślone ramy swobodnego uznania i jest odpowiednia do zrekompensowania krzywd, jakie były udziałem H. I.. Jest przy tym odpowiednio wywarzona do specyfiki pracy, jaką świadczy ww., który istotnie musi posiadać „grubą skórę” i nie powoduje bezpodstawnego wzbogacenia,

dorozumiany wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzuconego mu czynu, jak też zgłoszony w toku rozprawy apelacyjnej o uchylenie wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania,

Niezasadny

Skoro niezasadne okazały się zarzuty apelacji i stanowiska obrońcy wyrażonego w toku postępowania odwoławczego, to brak było podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku czy też uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania,

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok i wszystkie rozstrzygnięcia

Skoro zarzuty podnoszone w apelacji i stanowisku oskarżonego w toku postępowania apelacyjnego nie zasługiwały na uwzględnienie, a także brak było podstaw do zmiany lub uchylenia wyroku sądu I instancji z urzędu, należało zaskarżony wyrok utrzymać w mocy,

Koszty procesu

pkt 2

O kosztach za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 636 § 1 kpk.

Opłatę wymierzono wobec oskarżonego stosowanie do art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 ust 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. 1983 r. Nr 49 poz. 223).

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok skazujący

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Brak zarzutów

Wnioski

Uchylenie

Zmiana