Groźby wobec A. G. nagrane kamerą. Sąd utrzymał wyrok wobec C. P.

CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 26 listopada 2025 roku sygn.

akt II K 1042/25

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Granice zaskarżenia

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami

przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Ustalenie faktów

Fakty uznane za udowodnione

C. P.

Był 9- ciokrotnie karany sądownie za występki pospolite, w tym za czyny kwalifikowane z art. 190 § 1 k.k., art. 226 § 1 k.k. . z art. 190 a § 1 k.k.

Fakty uznane za nieudowodnione

Ocena dowodów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Dane KRK z dnia 12.02.2026r.

Niekwestionowane.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

błędu w ustaleniach faktycznych polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że wypowiedziane w dniu 13 maja 2025 r. przez C. P. w kierunku A. G. słowa wzbudziły w nim uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona zawarta w nich groźba karalna podczas gdy zachowanie A. G. w szczególności wyrażające się tym, że w późniejszym okresie miał krzyczeć do oskarżonego i zachowywać się wobec niego prowokacyjnie dowodzi tego, że w istocie nie obawiał się, że wypowiedziana groźba może zostać spełniona co miało wpływ na wynik postępowania doprowadziło bowiem do skazania oskarżonego za popełnienie przestępstwa opisanego w części wstępnej wyroku;

Niezasadny

Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego, bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (art. 7 kpk), np. błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych. Takich wad wyroku apelujący nie wykazał.

Wszystkie zebrane w sprawie dowody ( art. 410 k.p.k.) sąd I instancji ocenił bezbłędnie, nie łamiąc zasad wytyczonych w art. 7 k.p.k., w efekcie czego poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne wyroku. Nie sposób skutecznie je zakwestionować, skoro czyn oskarżonego został utrwalony nagraniem kamery, które zostało załączone do akt sprawy, a także jednoznacznymi dowodami osobowymi, wymienionymi w pisemnych motywach wyroku. Swe sprawstwo i zawinienie oskarżony przyznał, na rozprawie pokrzywdzonego przeprosił.

Nie potwierdziły dowody przeprowadzone w sprawie, by pokrzywdzony w jakikolwiek sposób oskarżonego do czynu sprowokował, w szczególności za taki dowód nie mogą uchodzić zeznania świadka A. T., który nawet zanegował, by – wbrew depozycjom oskarżonego o wypowiedzeniu gróźb – podczas przedmiotowego zdarzenia oskarżony groźby karalne w ogóle wypowiadał.

Wbrew argumentacji apelującego odtworzenie zapisu zdarzenia krytycznego dnia nie potwierdza, by pokrzywdzony zachowywał się konfrontacyjnie wobec oskarżonego, było wręcz odwrotnie, to oskarżony w sposób wulgarny artykułował groźby ( „zajebię cię (...) wbije mu nóż w plecy, (...) ” k. 18 v. ), których obawę spełnienia pokrzywdzony wyraził, a to wobec powtarzających się agresywnych zachowań oskarżonego. Bezsprzecznie takie zachowanie także i w odbiorze powszechnym może powodować uzasadnioną obawę spełnienia.

o zmianę przedmiotowego Wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego;

Niezasadny

Trafne ustalenia faktyczne, potwierdzające działanie oskarżonej jako wypełniające ustawowe znamiona występku groźby karalnej z art. 190 § 1 k.k. w warunkach recydywy specjalnej z art. 64 § 1 k.k.

Nieskuteczność zarzutu apelacyjnego.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

Nie wystąpiły.

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot utrzymania w mocy

Orzeczenie skazujące.

1). Bezpodstawność zarzutu apelacyjnego z przyczyn wykazanych w sekcji 3.1.

2). W sprawie nie wystąpiły podstawy bezwzględne z art. 439 § 1 k.p.k. dla uchylenia orzeczenia niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów apelacyjnych.

3). Brak podstaw faktycznych dla modyfikacji rozstrzygnięć o konsekwencjach prawnych skazania, w tym stwierdzenia zaistnienia przesłanek z art. 440 k.p.k., podlegających uwzględnieniu na korzyść oskarżonego.

Nieuwzględnienie apelacji wniesionej na korzyść oskarżonego obliguje sąd odwoławczy do zbadania zasadności orzeczenia w zakresie wymiaru kary.

W przedmiotowej sprawie nie występują uzasadnione podstawy dla ewentualnej korekty orzeczenia na korzyść oskarżonego, skoro mimo wielokrotnego powrotu do przestępstwa wymierzono mu karę w dolnej granicy ustawowego zagrożenia, określonego w art. 190 § 1 kk, co należycie uzasadniono.

Wypada wyeksponować, że poprzednie orzeczenia skazujące - mimo wykonania kary izolacyjnej - okazały się wobec oskarżonego nieskuteczne, nie zapobiegły kolejnemu powrotowi oskarżonego na drogę przestępstwa.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Koszty Procesu

II. III

II. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawie § 4 ust. 1 i 3 w zw. z § 17 ust. 2 pkt 4) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2016.1714).

III. O zwolnieniu oskarżonego od obowiązku poniesienia kosztów sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 kpk i art. 624 § 1 kpk, co uzasadnia brak po jego stronie majątku i realnych dochodów oraz wymierzenie kary izolacyjnej.

PODPIS

SSO Ewa Rusin

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Orzeczenie w całości

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana