Uciekł pieszo, zostawiając auto na stacji. Wyrok za jazdę mimo zakazu utrzymany

Tytułem wstępu Sąd wyjaśni powody odstąpienia od sporządzenia uzasadnienia na formularzu. Sporządzanie uzasadnienia na formularzu wymusza wielokrotne powtarzanie tych samych kwestii, względnie odwoływanie się do różnych rubryk formularza, zmuszając czytelnika do wielokrotnego wertowania tekstu w poszukiwaniu odniesień, czyniąc z tego dokumentu zawiłą szaradę. Dlatego Sąd Okręgowy odstąpił od sporządzenia uzasadnienia na formularzu, gdyż sporządzenie go w tej formie byłoby nieczytelne dla stron i nie zapewniłoby pełnej transparentności, a tym samym swobodnej realizacji prawa do obrony naruszając prawo stron do rzetelnego procesu. Ma to również oparcie w orzecznictwie Sądu Najwyższego ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 2021 roku w sprawie III KK 77/21, opubl. Legalis).

Zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych oraz zarzuty błędnej oceny dowodów i pominięcia dowodów, nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o rzetelnie i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy. Każdy istotny dowód został poddany analizie i oceniony w kontekście innych, powiązanych z nim dowodów. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy jest obiektywna, prawidłowa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, oparta o całokształt ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego i jako taka korzysta z ochrony jaką daje art. 7 kpk. Sąd Okręgowy nie będzie w tym miejscu tej oceny i tych ustaleń powielał, albowiem wobec doręczenia stronom odpisu uzasadnienia zaskarżonego wyroku analiza ta jest ( a przynajmniej powinna być ) im znana - dość powiedzieć, że Sąd odwoławczy aprobuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów oraz oparte na niej ustalenia faktyczne.

Chybiony jest zarzut rażącej niewspółmierności kary – kara grzywy i środek karny zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zostały orzeczone na minimalnym ustawowym poziomie, co uwzględnia w wystarczającym stopniu podnoszone przez apelanta okoliczności łagodzące.

W szczególności stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu był na tyle wysoki, że wyklucza to możliwość warunkowego umorzenia postępowania. Apelant chcąc podważyć to ustalenie powołuje się na okoliczności nie związane ze społeczną szkodliwością czynu i nie mające znaczenia przy ustalaniu stopnia tej szkodliwości.

Zgodnie z ustawową definicją z art. 115 § 2 kk przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego lub zagrożonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.

Zatem nie mają tu znaczenia okoliczności związane z sytuacją rodzinną i majątkową oskarżonego ( trójka dzieci, w tym jedno z podejrzeniem padaczki), albowiem nie są one związane z samym czynem.

Nie ma również znaczenia, że już po czynie oskarżony zdał ponowny egzamin na prawo jazdy i decyzją z dnia 6 lutego 2026 roku przywrócono mu uprawnienia do kierowania pojazdami ( k. 118). Czyn miał miejsce w dniu 14 czerwca 2025 roku i oskarżony prowadził wówczas samochód nie stosując się do decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami.

Nie ma również znaczenia, że oskarżony prowadził samochód około godziny 4.00 rano, bo niezależnie od tego, o której godzinie by to nie było, nie stosował się do w/w decyzji. Do znamion przestępstwa z art. 180 a kk nie należy stopień spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Natomiast zgodnie z art. 115 § 2 kk znaczenie mają okoliczności czynu – a są one takie, że oskarżony widząc samochód policyjny porzucił swój pojazd i zbiegł na pieszo. Swój pojazd pozostawił na stacji benzynowej w popłochu zatrzymując go w takim miejscu, że utrudniało to innym kierującym korzystanie z tej stacji paliw ( tarasował wyjazd).

Nie bez znaczenia pozostaje też fakt, że oskarżony – nie przyznając się - nie ujawnił żadnej motywacji albo okoliczności, które mogłyby zmienić na jego korzyść ustalenia co do stopnia społecznej szkodliwości czynu.

Dlatego zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.

Na podstawie art. 636 § 1 kpk i art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze, na które złożył się ryczałt za doręczenia w kwocie 20 zł, oraz opłatę za drugą instancję. Koszty te nie są wysokie i oskarżony jest je w stanie ponieść bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i swoich najbliższych.