Sąd Okręgowy utrzymał wyrok za jazdę po alkoholu mimo apelacji obrońcy

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 4 grudnia 2025 roku w sprawie II K 502/25.

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

-------------------

----------------------------------------------------------

-------------

---------------

-------------------

----------------------------------------------------------

-------------

---------------

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

---------------

--------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

---------------

--------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

Podniesione w apelacji obrońcy oskarżonego zarzuty :

- naruszenie przepisów postępowania – w szczególności art. 7 KPK poprzez przyjęcie, że wskazane w uzasadnieniu wyroku dowody (w szczególności zeznania wskazanych w uzasadnieniu świadków oraz następcze badania zawartości alkoholu w organizmie wykonane w miejscu i czasie znacznie oddalonym od miejsca badanego zdarzenia) mogą stanowić wystarczającą podstawę do przyjęcia, że Oskarżony prowadził wskazany pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości;

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że to Oskarżony w zarzucanym miejscu i czasie prowadził wskazany pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości;

- rażącą niewspółmierność orzeczonej kary oraz zastosowanych środków karnych – w szczególności poprzez orzeczenie względem Oskarżonego przepadku pojazdu mechanicznego oraz zastosowania względem Oskarżonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat;

- wynikające z błędów wskazanych wyżej – naruszenie przepisów prawa materialnego: at. 178a Kodeksu karnego poprzez jego niesłuszne zastosowanie w sytuacji braku dostatecznych racji pozwalających na przypisanie oskarżonemu zarzucanego mu czynu.

Niezasadny

Zarzuty obrońcy są niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie.

Sąd odwoławczy, po dokonaniu kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku w granicach zarzutów apelacyjnych, a także w zakresie podlegającym badaniu z urzędu, nie stwierdził uchybień, które mogłyby prowadzić do zmiany wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego, ani też do jego uchylenia. Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe prawidłowo, zgromadzone dowody ocenił zgodnie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, a następnie na ich podstawie poczynił trafne ustalenia faktyczne. Ocena ta odpowiada wymogom art. 7 k.p.k. i pozostaje pod ochroną tego przepisu.

Nie ma racji skarżący, zarzucając Sądowi Rejonowemu dowolną ocenę materiału dowodowego. Zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. może być skuteczny jedynie wtedy, gdy apelujący wykaże, że sąd pierwszej instancji uchybił zasadom logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego lub wiedzy. Sama polemika z oceną dowodów, przedstawienie odmiennej wersji wydarzeń albo akcentowanie wybranych okoliczności korzystnych dla oskarżonego nie wystarcza do podważenia ustaleń sądu meriti. W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy zasadnie oparł ustalenia przede wszystkim na zeznaniach świadka W. T., zeznaniach świadka D. O., protokołach badania stanu trzeźwości, notatkach urzędowych, protokołach oględzin, materiale z monitoringu, dokumentacji fotograficznej oraz opinii biegłej z zakresu toksykologii i chemii sądowej. Materiał ten tworzy spójną i logiczną całość. Nie jest tak, jak twierdzi obrońca, że ustalenia Sądu Rejonowego zostały oparte wyłącznie na fragmentarycznych spostrzeżeniach świadka. Zeznania W. T. stanowiły istotny, ale nie jedyny dowód sprawstwa oskarżonego. Zostały one zweryfikowane i wsparte pozostałymi dowodami, w szczególności wynikami badań trzeźwości oraz opinią biegłej. Sąd Rejonowy słusznie uznał zeznania W. T. za wiarygodne. Świadek była osobą obcą dla oskarżonego, przypadkowo zetknęła się z nim jako klientem kwiaciarni. Nie miała żadnego interesu w bezpodstawnym pomawianiu go o popełnienie przestępstwa. Jej reakcja była naturalna i racjonalna: wyczuła od oskarżonego silną woń alkoholu, zauważyła jego bełkotliwą mowę, a następnie obserwowała, jak wsiada do samochodu marki X. (...) i odjeżdża. Spisała numer rejestracyjny pojazdu i powiadomiła Policję. Takie zachowanie odpowiada zasadom doświadczenia życiowego i wskazuje na obywatelską reakcję wobec zagrożenia w ruchu drogowym, nie zaś na próbę bezpodstawnego obciążenia przypadkowej osoby. Nie sposób podzielić argumentacji obrony, że skoro badanie trzeźwości nastąpiło kilka godzin po zdarzeniu, to nie można było ustalić stanu nietrzeźwości oskarżonego w chwili prowadzenia pojazdu. Sąd Rejonowy nie dokonał w tym zakresie ustaleń arbitralnie. Oparł się na opinii biegłej z zakresu toksykologii i chemii sądowej, która na podstawie wyników badań przeprowadzonych o godzinach 15:46, 15:50, 16:15 i 16:46 ustaliła, że w czasie zdarzenia, około godziny 11:26, stężenie alkoholu we krwi oskarżonego wynosiło nie mniej niż 3,75 promila. Opinia ta została oceniona przez Sąd Rejonowy jako pełna, jasna, niesprzeczna i należycie uzasadniona. Żadna ze stron nie kwestionowała jej wniosków, metodyki ani sposobu przeprowadzenia obliczeń. Podkreślić należy, że wynik 3,75 promila alkoholu we krwi znacząco przekracza ustawowy próg stanu nietrzeźwości, który zgodnie z art. 115 § 16 k.k. zachodzi już przy przekroczeniu 0,5 promila alkoholu we krwi albo 0,25 mg alkoholu w 1 dm

3 wydychanego powietrza. Czyn z art. 178a § 1 k.k. polega na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego w ruchu lądowym, wodnym albo powietrznym.

Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych również nie zasługuje na aprobatę. Sąd Rejonowy miał podstawy do przyjęcia, że to oskarżony prowadził pojazd marki X. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Wynikało to z relacji świadka W. T., która obserwowała oskarżonego od momentu wyjścia ze sklepu do chwili wejścia do samochodu i odjazdu. Następnie pojazd został ujawniony przy ul. (...), a w jego wnętrzu znajdowały się dokumenty oskarżonego. Okoliczności te wzajemnie się uzupełniają i prowadzą do jednoznacznego wniosku, że pojazdem kierował X. R.. Nie ma przy tym znaczenia, że świadek nie dokonywała specjalistycznej oceny stanu trzeźwości oskarżonego. Nie zastępowała ona biegłego ani urządzenia pomiarowego. Jej spostrzeżenia dotyczyły faktów dostępnych każdemu obserwatorowi: woni alkoholu, sposobu mówienia, zachowania oskarżonego oraz faktu wejścia do pojazdu i odjazdu. Dopiero te spostrzeżenia, zestawione z późniejszymi badaniami trzeźwości i opinią biegłej, pozwoliły Sądowi Rejonowemu na prawidłowe ustalenie stanu nietrzeźwości w chwili czynu. Nie doszło także do naruszenia zasady in dubio pro reo. Zasada ta znajduje zastosowanie dopiero wtedy, gdy po przeprowadzeniu pełnej i prawidłowej oceny dowodów pozostają niedające się usunąć wątpliwości. W sprawie niniejszej takie wątpliwości nie wystąpiły. To, że obrona prezentuje alternatywną ocenę materiału dowodowego, nie oznacza jeszcze, że sąd był zobowiązany rozstrzygać sprawę na korzyść oskarżonego. Sąd Rejonowy w sposób przekonujący wyjaśnił, dlaczego uznał sprawstwo i winę oskarżonego za udowodnione.

Bezzasadny jest również zarzut obrazy prawa materialnego, tj. art. 178a § 1 k.k. Skoro prawidłowo ustalono, że oskarżony w dniu 28 stycznia 2025 r. około godziny 11:26 prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, znajdując się w stanie nietrzeźwości wynoszącym nie mniej niż 3,75 promila alkoholu we krwi, to zastosowanie art. 178a § 1 k.k. było w pełni zasadne. Zarzut obrazy prawa materialnego nie może skutecznie opierać się na kwestionowaniu ustaleń faktycznych. W istocie skarżący nie wykazuje błędnej wykładni ani niewłaściwego zastosowania przepisu, lecz ponownie podważa ustalenie, że oskarżony prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości. Skoro jednak ustalenie to jest prawidłowe, kwalifikacja prawna czynu nie budzi zastrzeżeń.

Sąd odwoławczy nie podzielił także zarzutu rażącej niewspółmierności kary oraz środków karnych. Wymierzona kara 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat nie może zostać uznana za rażąco surową. Sąd Rejonowy uwzględnił zarówno okoliczności łagodzące, jak i obciążające. Do okoliczności łagodzących zasadnie zaliczył dotychczasową niekaralność oskarżonego, co znalazło wyraz w zastosowaniu dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary. Jednocześnie jako okoliczność obciążającą trafnie wskazał bardzo wysoki stopień nietrzeźwości — nie mniej niż 3,75 promila alkoholu we krwi. Tak znaczne stężenie alkoholu wskazuje na wysoki stopień zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym i uzasadniało zdecydowaną reakcję karną. Orzeczona grzywna w wymiarze 300 stawek dziennych po 20 złotych również nie nosi cech rażącej surowości. Sąd Rejonowy prawidłowo uwzględnił sytuację osobistą, rodzinną, dochody i możliwości zarobkowe oskarżonego. Kara ta stanowi realną, ale nie nadmierną dolegliwość finansową. Prawidłowe było także orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 4 lat. Zgodnie z art. 42 § 2 k.k. w razie skazania za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. sąd obowiązany jest orzec zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Okres 4 lat jedynie nieznacznie przekracza dolną granicę ustawowego zagrożenia, a przy tak wysokim poziomie nietrzeźwości oskarżonego nie może być uznany za nadmierny. Argument, że oskarżony wykonuje pracę wymagającą przemieszczania się, nie może przeważać nad potrzebą ochrony bezpieczeństwa innych uczestników ruchu. Każdy zakaz prowadzenia pojazdów wiąże się z dolegliwością, ale jego istotą jest czasowe wyeliminowanie z ruchu osoby, która prowadząc pojazd w stanie nietrzeźwości stworzyła poważne zagrożenie.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący przepadku pojazdu. Sąd Rejonowy trafnie wskazał, że przy ustalonym stężeniu alkoholu orzeczenie przepadku pojazdu było co do zasady obligatoryjne. Obowiązek orzeczenia przepadku pojazdu aktualizuje się przy stężeniu alkoholu wynoszącym co najmniej 1,5 promila we krwi albo 0,75 mg/dm

3 w wydychanym powietrzu, z możliwością odstąpienia jedynie w wyjątkowym wypadku uzasadnionym szczególnymi okolicznościami. W sprawie niniejszej stężenie alkoholu zostało ustalone na poziomie nie mniej niż 3,75 promila, a więc ponad dwukrotnie wyższym od progu, z którym ustawa wiąże przepadek pojazdu. Sąd Rejonowy nie stwierdził żadnych szczególnych okoliczności pozwalających na odstąpienie od tego rozstrzygnięcia, a Sąd odwoławczy ocenę tę w pełni podziela. Nie można uznać za taką szczególną okoliczność samego faktu, że pojazd był przydatny oskarżonemu w życiu zawodowym. Przepadek pojazdu z założenia stanowi dolegliwość majątkową. Gdyby każda niedogodność związana z utratą samochodu miała prowadzić do odstąpienia od przepadku, instytucja ta zostałaby w praktyce pozbawiona znaczenia. Wyjątkowy wypadek musi wynikać z okoliczności szczególnych, nietypowych, wykraczających poza zwykłe skutki orzeczenia tego środka. Takich okoliczności w niniejszej sprawie nie wykazano. Również świadczenie pieniężne w kwocie 7.000 złotych zostało orzeczone prawidłowo. Sąd Rejonowy był zobligowany do jego wymierzenia, a wysokość świadczenia odpowiada stopniowi społecznej szkodliwości czynu, sytuacji majątkowej oskarżonego oraz potrzebom prewencji indywidualnej i generalnej. Całokształt reakcji karnej zastosowanej wobec oskarżonego pozostaje proporcjonalny. Sąd Rejonowy nie wymierzył kary bezwzględnego pozbawienia wolności, lecz skorzystał z instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary, dając oskarżonemu szansę na wykazanie, że mimo popełnionego czynu będzie przestrzegał porządku prawnego. Z drugiej strony, wobec bardzo wysokiego stanu nietrzeźwości, konieczne było orzeczenie realnych i odczuwalnych konsekwencji prawnych.

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego.

Niezasadny

Wniosek jest niezasadny z przyczyn wskazanych szczegółowo powyżej.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot utrzymania w mocy

Utrzymanie w mocy wyroku w całości.

Apelacja nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Obrońca oskarżonego nie wykazał, aby wyrok Sądu I instancji był w jakikolwiek sposób nieprawidłowy.

Podsumowując zatem, wyrok Sądu I instancji pozostaje w zgodzie z prawidłowo zebranym materiałem dowodowym, którego ocena dokonana przez Sąd Rejonowy jest w pełni prawidłowa. Podniesiona w apelacji argumentacja skarżącego nie mogła podważyć słusznych i uzasadnionych wniosków wywiedzionych przez Sąd Rejonowy.

Reasumując stwierdzić należy prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie ustalenia sprawstwa oskarżonego, kwestii jego winy i kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu, a także orzeczonej kary.

Sąd Okręgowy, nie dopatrując się również uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu, określonych w art. 439 k.p.k. i art. 440 k.p.k., zaskarżony wyrok wobec oskarżonego utrzymał w mocy w zakresie nie podlegającym modyfikacji opisanej w punkcie 5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

-----------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Koszty procesu

2. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., zwalniając oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty za drugą instancję oraz od zwrotu wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym, mając na uwadze jego sytuację osobistą, rodzinną i finansową, oraz dolegliwości finansowe wynikające z prawomocnego rozstrzygnięcia.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego X. R..

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 4 grudnia 2025 roku w sprawie II K 502/25.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana