Lekarz medycyny pracy uniewinniony w większości czynów, w jednym warunkowo umorzono

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Opocznie wydany w dniu 19 grudnia 2025 roku w sprawie sygn. akt II K 275/23

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Co do winy

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Wnioski

Zmiana

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

Obrońca oskarżonego X. T. w zarzucie pierwszym (1) wniesionej apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a to:

a) polegający na bezpodstawnym ustaleniu, że oskarżony, w odniesieniu do czynów opisanych w pkt I—IV, VI—XIII wyroku, umyślnie poświadczył nieprawdę w dokumentacji medycznej, podczas gdy z prawidłowo ocenionych dowodów w postaci zeznań świadków, jak i wyjaśnień samego oskarżonego, jasno wynikało, że:

- oskarżony osobiście badał wszystkich pacjentów, przeprowadzał z nimi wywiad lekarski oraz badanie przedmiotowe, w tym neurologiczne, okulistyczne i laryngologiczne, w zakresie odpowiadającym jego wiedzy i kompetencjom lekarza medycyny pracy,

- badania u oskarżonego nie różniły się od badań u innych lekarzy medycyny pracy, a świadkowie-pacjenci nie zgłaszali jakichkolwiek zastrzeżeń do przebiegu badania w czasie jego trwania,

- badania u oskarżonego były przeprowadzane zgodne z wiedzą medyczną, a także przyjętą w środowisku praktyką zawodową,

- działał w dobrej wierze, stosując powszechnie przyjętą w środowisku lekarzy medycyny pracy interpretację przepisów Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r.,

- nie miał świadomości, że zakres przeprowadzonych badań mógłby zostać uznany za niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego,

- nie obejmował swoją wolą poświadczenia nieprawdy, a tym samym nie działał umyślnie, co w konsekwencji prowadzi do nieuprawnionego przypisania mu realizacji znamion przestępstwa z art. 271 § 1 i 3 k.k.

b) polegający na błędnym ustaleniu, że oskarżony, w odniesieniu do czynu opisanego w pkt V wyroku, działał umyślnie, podczas gdy jak wynika z prawidłowo ocenionych dowodów, przede wszystkim w postaci wyjaśnień oskarżonego:

- nie miał on świadomości, iż brak oznaczenia poziomu glukozy we krwi stanowi bezwzględną podstawę do niewystawienia orzeczenia lekarskiego,

- ewentualne uchybienie mogło mieć co najwyżej charakter nieumyślny,

- brak było po stronie oskarżonego zamiaru poświadczenia nieprawdy, co wyklucza możliwość przypisania mu winy umyślnej wymaganej dla odpowiedzialności z art. 271 k.k.

c) nieuzasadnionym ustaleniu, że oskarżony, w odniesieniu do wszystkich czynów opisanych w wyroku, działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, podczas gdy prawidłowa analiza właściwie ocenionych dowodów prowadzi do wniosku, że:

- pobierał on stałą opłatę za wizytę lekarską (od 50 do 100 zł), niezależną od tego, czy wystawiał orzeczenie lekarskie czy też nie,

- nie uzależniał zakresu badania ani skierowania na badania specjalistyczne od jakiejkolwiek dodatkowej zapłaty,

- nie zawierał z pacjentami żadnych porozumień mających na celu pominięcie czynności medycznych w zamian za korzyść majątkową,

- pacjenci nie mieli świadomości ewentualnych braków w zakresie badań i nie oferowali oskarżonemu żadnych korzyści,

- oskarżony otrzymałby identyczne wynagrodzenie niezależnie od treści wydanego orzeczenia co wyklucza ustalenie szczególnego celu działania wymaganego przez art. 271 § 3 k.k.,

d) wadliwym przyjęciu, że przepisy obowiązujące do dnia 16 grudnia 2020 r. były dla oskarżonego surowsze (lex severior) niż przepisy obowiązujące po tej dacie, podczas gdy prawidłowa ocena okoliczności normatywnych prowadzi do wniosku, że:

- nowelizacja z grudnia 2020 r. potwierdziła prawidłowość stosowanej przez oskarżonego praktyki,

- zmiana ta stanowiła de facto potwierdzenie dopuszczalności wcześniejszej interpretacji przepisów,

- zachowanie oskarżonego nie powinno być oceniane jako bezprawne również w okresie wcześniejszym, co wyklucza możliwość przypisania oskarżonemu znamion czynu 271 § 1 i 3 k.k.

e) polegający na dowolnych, sprzecznych z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego ustaleniach, w szczególności sprzecznych z dowodem z opinii biegłej P. R. i przyjęciu, że oskarżony w stosunku do wszystkich zarzucanych mu czynów wypełnił dyspozycję art. 271 § 1 i 3 k.k. pomimo, iż:

- biegła nie miała dostępu do kart badań profilaktycznych pacjentów, które stanowiłyby podstawowy materiał do oceny prawidłowości postępowania oskarżonego,

- biegła sama przyznała, że

"brakuje najważniejszego dowodu, czyli właśnie tych kart badania profilaktycznego",

biegła oparła się głównie na zeznaniach świadków, które określiła jako „

dowód miękki”.

Częściowo zasadny

Zarzut podniesiony w punkcie 1 apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego Z. T. jest zasadny w części dotyczącej czynów przypisanych oskarżonemu w punktach od I do IV oraz od VI do XIII. Na wstępie podnieść należy, że sąd meriti w zaskarżonym wyroku zmienił opis i kwalifikację prawną każdego z ww. czynów przypisanych oskarżonemu ( na art. 271 § 1 i 3 kk) i ustalił, że okolicznością prowadzącą do poświadczenia nieprawdy w wystawionych zaświadczeniach lekarskich (orzeczeniach lekarskich) stwierdzających brak przeciwwskazań zdrowotnych u poszczególnych osób do wykonywania pracy na danym stanowisku ( murarz - praca na wysokości lub na wysokości powyżej 3 metrów) było zaniechanie przez oskarżonego skierowania poszczególnych pracowników wymienionych w opisach ww. czynów na obowiązkowe badania neurologiczne, okulistyczne i otolaryngologiczne o jakich mowa w rozporządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 roku w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie Pracy (Dz. U. 1996 nr 69, z. 332 z późn. zm.). W związku z odstąpieniem od tych badań wykonanych przez lekarzy specjalistów z danej dziedziny medycyny Z. T. poświadczył nieprawdę w wystawionych zaświadczeniach lekarskich o zdolności poszczególnych pracowników (braku przeciwwskazań zdrowotnych) do wykonywania pracy na określnym stanowisku pracy i działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej , gdyż za wydanie każdego z zaświadczeń otrzymał od każdego z pacjentów zapłatę w kwocie wymienionej w przypisanych czynach. Prawidłowe są ustalenia sądu meriti, że oskarżony zbadał każdego z przyjętych pacjentów (pracowników) ubiegających się o zaświadczenie lekarskie o zdolności do wykonywania pracy na danym stanowisku w pracy. Badania te były przeprowadzone pod kątem stwierdzenia u badanych osób, czy nie ma u nich schorzeń neurologicznych, laryngologicznych lub okulistycznych, które wymagałyby pogłębionych badań wykonanych przez lekarzy specjalistów z danej dziedziny, aby ustalić czy są przeciwwskazania do wykonywania przez nich pracy przede wszystkim na wysokości powyżej 3 metrów. Zdaniem sądu okręgowego działanie oskarżonego w datach przypisanych mu czynów wypełniało dyspozycję art. 271 § 1 kk, gdyż nie powinien Z. T. wystawić zaświadczeń lekarskich lub orzeczeń lekarskich tym osobom bez skierowania ich na ww. badania specjalistyczne i bez zapoznania się z wynikami tych badań. Sytuacja prawna w ocenie zachowania oskarżonego pod kątem wypełnienia znamion przestępstwa z art. 271 § 1 kk w przypisanych czynach oskarżonemu zmieniła się w dniu 16 grudnia 2020 roku, gdy weszła w życie zmiana w rozporządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 12 listopada 2020 roku powodująca, że badania, które lekarz specjalista medycyny pracy powinien wykonać, aby wydać zaświadczenie lekarskie ( orzeczenie lekarskie) potwierdzające brak przeciwskazań zdrowotnych danej osoby do wykonywania pracy jako murarz, na stanowisku pracy na wysokości powyżej 3 metrów, nie wymagały już obligatoryjnego skierowania przez lekarza medycyny pracy osób ubiegających się o takie zaświadczenie na specjalistyczne badania neurologiczne, okulistyczne i otolaryngologiczne. Lekarz medycy pracy sam mógł takie badania wykonać i dopiero, gdy stwierdził, że konieczne jest wykonanie dodatkowych specjalistycznych badań, to kierował osoby tego wymagające na badania u specjalistów. Taka procedura jest zgodna z aktualnie obowiązującymi przepisami. Oskarżony tak właśnie postępował w datach przypisanych mu czynów. Trafnie w realiach przedmiotowej sprawy obrońca oskarżonego wskazała w punkcie drugim (2) wniesionej apelacji, że zmiana przepisów z grudnia 2020 roku wskazała na retroaktywną dekryminalizację zachowania oskarżonego. W tym przypadku sąd meriti niewłaściwie zastosował art. 4 § 1 kk przez przyjęcie, że przepisy obwiązujące w czasie orzekania są mniej korzystne dla oskarżonego. Sąd okręgowy w tym składzie podziela pogląd, że art. 4 §1 kk ma zastosowanie także do dokonanej zmiany w przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 roku w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie Pracy (Dz. U . 1996 nr 69, z. 332 z późn. zm). W tym miejscu wskazać należy na orzecznictwo Sądu Najwyższego, który stwierdził, że termin ,,ustawa” użyty w art. 4 § 1 kk, co rzutuje na sposób rozumienia tego pojęcia na gruncie art. 2 § 1 kw, oznacza każdą zmianę stanu prawnego. Skoro przepisy wypełniające blankiet mają wpływ na kształt znamion typu czynu zabronionego , to ich zmiana prowadzi do zmiany opisu typu czynu zabronionego i mają do niej zastosowanie przepisy intertemporalne (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 2021 r. II KK 47/21). W realiach przedmiotowej sprawy zmiana stanu prawnego dokonana w rozporządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej ma wpływ na ustalenie czy okoliczność zaniechania skierowania badanych osób na specjalistyczne badania (okulistyczne, otolaryngologiczne i neurologiczne), które oskarżony wykonał osobiście, w dacie orzekania powodowałaby wypełnienie znamion czynu z art. 271§1 i 3 kk. Sąd I instancji stwierdził ,, pomimo zmiany treści rozporządzenia, o której mowa powyżej, która nastąpiła po popełnieniu przez oskarżonego większości przypisanych mu czynów (za wyjątkiem czynu przypisanego w punkcie V sentencji wyroku), a przed wyrokowaniem - nie doszło do zniesienia karalności czynów. Zważyć bowiem należy ,że niedopuszczalne jest stosowanie częściowo stanu prawnego obwiązującego poprzednio, a częściowo obowiązującego według nowych przepisów. W zakresie właściwego stosowania przepisu art.4 §1 kk sąd musi dokonać wyboru między konkurującymi stanami prawnymi i zastosować całościowo jeden z nich” (k-462v-463 uzasadnienie). W realiach przedmiotowej sprawy korzystniejszy dla oskarżonego odnośnie przypisanych mu czynów w punktach od I do IV oraz od VI do XIII jest stan prawny obwiązujący w dacie orzekania, z uwagi na zmianę przepisów w rozporządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 roku w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie Pracy (Dz. U. 1996 nr 69, z. 332 z późn. zm). Dla sytuacji prawnej oskarżonego dokonane zmiany w ww. rozporządzeniu (obowiązujące od 16 grudnia 2020 roku) potwierdziły, że lekarz medycyny pracy może samodzielnie przeprowadzać badania neurologiczne, okulistyczne i laryngologiczne, czyli te badania, które oskarżony samodzielnie przeprowadził u osób wymienionych w przypisanych mu czynach z punktów od I do IV oraz od VI do XIII w zaskarżonym wyroku. Sąd meriti analizując przepis art. 4 § 1 kk doszedł do wniosku, że do oskarżonego należy zastosować stan prawny obowiązujący w dacie 01 lipca 2015 roku, gdyż wówczas wszedł w życie przepis art. 37a kk, który daje możliwość wymierzenia oskarżonemu łagodniejszej kary. Zdaniem sądu okręgowego nie tylko analiza przepisów kodeksu karnego związanych z sankcją karną za przypisane czyny oskarżonemu determinuje wybór stanu prawnego, który jest korzystniejszy dla oskarżonego. W realiach przedmiotowej sprawy dla odpowiedzialności karnej za przypisane oskarżonemu ww. czyny kluczowa jest zmiana dokonana w przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 roku w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie Pracy (Dz. U. 1996 nr 69, z. 332 z późn. zm), obowiązująca od 16 grudnia 2020 roku i dotycząca możliwości przeprowadzenia przez lekarza medycyny pracy samodzielnie badania neurologicznego, okulistycznego i laryngologicznego. Sąd rejonowy podniósł, że ta zmiana nie ma znaczenia dla oskarżonego, gdyż gdyby zastosować do oskarżonego stan prawny obowiązujący w dacie wyrokowania, to oskarżony w przypisanych mu ww. czynach i tak zaniechał przeprowadzenia obligatoryjnego badania poziomu glukozy u każdego badanego pacjenta (pracownika), a bez tego badania nie mógł wystawić w sposób zgodny z obwiązującymi przepisami zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na danym stanowisku. W tym miejscu zwrócić należy uwagę na opis czynów przypisanych przez sąd meriti oskarżonemu w punktach od I do IV oraz od VI do XIII. W akcie oskarżenia prokurator opisując czynności sprawcze powodujące wypełnienie znamion każdego z zarzuconych czynów Z. T. w punktach od 1 do 4 i od 6 do13 przyjął, że okoliczność, która prowadziła do poświadczenia nieprawdy w wydanych dokumentach polegała na odstąpieniu ,,m.in.” od przeprowadzenia badań okulistycznych, laryngologicznych i neurologicznych, które wynikały z powołanego rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej. Wystawienie zatem zaświadczeń lekarskich ( orzeczeń lekarskich) bez przeprowadzenia między innymi tych badań przez lekarzy specjalistów powodowało, że oskarżony w wydanych dokumentach poświadczył nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne. Czyli oprócz skierowania na ww. badania specjalistyczne oskarżony powinien przeprowadzić jeszcze inne badania (np. wywiad lekarski, który jest częścią badania lekarskiego, zmierzenie ciśnienia, która to czynność jest rutynowa, a także badanie poziomu glukozy). W przypisanych oskarżonemu czynach z punktów od I do IV oraz od VI do XIII sąd rejonowy jako okoliczność powodującą, że wystawione przez oskarżonego zaświadczenia lekarskie poświadczały nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, ustalił tylko i wyłącznie nieskierowanie badanych pacjentów na specjalistyczne badania neurologiczne, okulistyczne i otolaryngologiczne, o jakich mowa w rozporządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 roku w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie Pracy ( Dz. U . 1996 nr 69, z. 332 z późn. zm.). Sąd meriti ograniczył, eliminując zwrot ,,m.in.” (między innymi) okoliczność decydującą o poświadczeniu nieprawdy w wydanych dokumentach przez oskarżonego do odstąpienia od skierowania badanych pacjentów na specjalistyczne badania lekarskie. Apelację od wydanego wyroku wniosła tylko obrońca oskarżonego, a zatem obowiązuje zakaz reformationis in peius. Rację ma sąd meriti wskazując w dokonanych ustaleniach w uzasadnieniu do zaskarżonego wyroku na liczne uchybienia oskarżonego jako lekarza medycyny pracy, dotyczące braku zawarcia umowy z zakładem pracy, z którego pracownikom wydawał zaświadczenia lekarskie, braku jakiejkolwiek dokumentacji lekarskiej dotyczącej przebiegu wizyt w gabinecie prywatnym oskarżonego osób wymienionych w przypisanych czynach. Są to bardzo poważne uchybienia, które jednak w realiach przedmiotowej sprawy nie mają znaczenia dla oceny pod kątem odpowiedzialności karnej za przypisane czyny oskarżonemu w zaskarżonym wyroku. Zdaniem sądu okręgowego analizując opis czynów przypisanych oskarżonemu w punktach od I do IV oraz od VI do XIII zaskarżonego wyroku uznać należy, że w aktualnie obowiązującym stanie prawnym (po dokonaniu w dniu 12 listopada 2020 roku przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej zmiany rozporządzeniu z dnia 30 maja 1996 roku w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie Pracy, która weszła w życie 16 grudnia 2020 roku ) czyny przypisane oskarżonemu nie są przestępstwami wyczerpującymi dyspozycję art. 271 § 1 i 3 kk, gdyż oskarżony (jak prawidłowo ustalił sąd meriti) wykonał osobiście ww. badania u każdego z badanych pacjentów i nie poświadczył nieprawdy w wydanych zaświadczeniach lekarskich o ich zdolności do wykonywania pracy na ich stanowiskach pracy. Z akt sprawy nie wynika, aby którykolwiek z badanych pracowników, którym oskarżony wystawił zaświadczenia lekarskie z powodu złego stanu zdrowia nie mógł tej pracy wykonywać lub uległ wypadkowi przy pracy (była to praca na wysokości powyżej 3 metrów). Sąd meriti eliminując z opisu przypisanych oskarżonemu czynów zwrot ,,między innymi” zawęził okoliczności decydujące o poświadczeniu nieprawdy w wystawionych dokumentach tylko do braku skierowania na badania u lekarzy specjalistów, które to badania w dacie orzekania zgodnie ze zmienionym rozporządzeniem Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej miał prawo samodzielnie wykonać i je faktycznie wykonał. Opłata , którą oskarżony pobierał od każdego z pacjentów była związana z prowadzeniem prywatnego gabinetu lekarskiego i przeprowadzonymi u nich badaniami. W przypadku czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie V zaskarżonego wyroku sąd okręgowy uznał, że prawidłowe są ustalenia sądu meriti, z których wynika, że Z. T. bez przeprowadzenia obligatoryjnego badania poziomu glukozy we krwi u M. W. poświadczył nieprawdę w wydanym w dniu 16 stycznia 2021 roku orzeczeniu lekarskim nr (...) o braku przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na stanowisku - murarz - praca na wysokości powyżej 3 metrów. Nie uwalniają od odpowiedzialności karnej wyjaśnienia oskarżonego, że przeoczył ten obowiązek przy zmianie przepisów rozporządzenia cytowanego wcześniej rozrządzenia. Oskarżony jako lekarz posiadający uprawnienia z zakresu medycyny pracy do wystawiania zaświadczeń lekarskich potwierdzających zdolność badanych pracowników do wykonywania pracy miał obowiązek znać przepisy dotyczące zakresu badań, które ma wykonać w zależności od stanowiska pracy, na którym miała pracować osoba ubiegająca się o odpowiednie zaświadczenie lekarskie. Oskarżony znał przepisy z zakresu medycyny pracy ( uczestniczył w wielu szkoleniach z tej dziedziny), a pomimo tego nie prowadził w sposób rzetelny dokumentacji lekarskiej i nie przechowywał jej w takich warunkach, aby była dostępna ( w przedmiotowej sprawie nie znalazł dokumentacji lekarskiej). Z. T. wystawiając w dniu 16 stycznia 2021 roku orzeczenie lekarskie nr (...) na dane M. W. o braku przeciwwskazań do pracy na stanowisku murarz – praca na wysokości powyżej 3 metrów, poświadczył w nim nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, gdyż nie mógł takiego zaświadczenia wydać zgodnie z obowiązującymi przepisami bez przeprowadzenia badania poziomu glukozy we krwi u ww. pacjenta. Sąd okręgowy uznał, że oskarżony wystawiając ww. orzeczenie lekarskie M. W. nie działał z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej przy dokonaniu przypisanego w punkcie V czynu. Jest rzeczą oczywistą, że oskarżony przyjmując pacjentów w prywatnym gabinecie lekarskim pobierał od każdego z nich opłatę za wizytę i przeprowadzone badania lekarskie. W realiach przedmiotowej sprawy oskarżony otrzymał od M. W. opłatę w kwocie 100 złotych, ale była to oficjalna zapłata związana z prowadzeniem prywatnego gabinetu lekarskiego, poświeceniem czasu na przeprowadzenie wywiadu z pacjentem, a w przypadku M. W. wykonaniu osobiście badań okulistycznych, laryngologicznych i neurologicznych, przy zaniechaniu wykonania badania określającego poziom glukozy. Otrzymana kwota pieniężna od M. W. nie wynikała z działania oskarżonego z zamiarem bezpośrednim osiągnięcia korzyści majątkowej w wyniku poświadczenia nieprawdy w wydanym orzeczeniu lekarskim, tylko było zapłatą za wykonanie innych czynności lekarskich z pacjentem i prowadzeniem prywatnego gabinetu lekarskiego (z której to działalności płacił podatki). Na marginesie podnieść należy, że oskarżony wskazał przed sądem odwoławczym, że często nie pobierał w ogóle opłaty za wizyty w jego gabinecie lekarskim od pracowników służby zdrowia, czy służb mundurowych. Sąd okręgowy ustalił, że czyn przypisany oskarżonemu w punkcie V zaskarżonego wyroku wyczerpał dyspozycję art. 271 §1 kk w zw. z art. 4 §1 kk. Przepisy kodeksu karnego obowiązujące w dacie popełnienia czynu przypisanego w punkcie V zaskarżonego wyroku były względniejsze dla oskarżonego.

O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconych mu czynów i przypisanych w punktach od I do XIII.

Częściowo zasadny

Skoro zarzut podniesiony w punkcie pierwszym apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego okazał się zasadny w części dotyczącej zarzuconych oskarżonemu czynów w punktach od 1 d 4 oraz od 6 d 13 w akcie oskarżenia i przypisanych w punktach od I do IV oraz od VI do XIII, to sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok i uniewinnił oskarżonego od popełnienia ww. czynów.

Obrońca oskarżonego X. T. w zarzucie drugim (2) wniesionej apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to:

- art. 4 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przepisy obowiązujące w czasie czynów (do 16 grudnia 2020 r.) stanowiły lex severior w stosunku do przepisów obowiązujących po tej dacie, podczas gdy zmiana przepisów z grudnia 2020 r. potwierdziła prawidłowość postępowania oskarżonego i wskazała na retroaktywną dekryminalizację jego zachowania.

Zasadny

W ocenie sądu okręgowego podniesiony zarzut w punkcie drugim (2) wniesionej apelacji przez obrońcę oskarżonego jest zasadny, gdyż dla zarzuconych oskarżonemu czynów w punktach od 1do 4 oraz od 6 do 13 w akcie oskarżenia i przypisanych w punktach od I do IV oraz od VI do XIII w zaskarżonym wyroku zmiana przepisów w rozporządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 roku w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie Pracy (Dz. U. 1996 nr 69, z. 332 z późn. zm.) dokonana w 2020 roku zniosła karalność postępowania oskarżonego ww. czynów polegających na poświadczeniu nieprawdy w wystawionych dokumentach tylko z powodu braku skierowania badanych osób na specjalistyczne badania okulistyczne, otolaryngologiczne i neurologiczne, które Z. T. sam wykonał. Aktualne są rozważania sądu okręgowego zawarte w punkcie 3.1 uzasadnienia.

O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconych mu czynów i przypisanych w punktach od Ido XIII

Częściowo zasadny

Skoro zarzut podniesiony w punkcie pierwszym apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego okazał się zasadny w części dotyczącej zarzuconych oskarżonemu czynów w punktach od 1 d 4 oraz od 6 d 13 w akcie oskarżenia i przypisanych w. punktach od I do IV oraz od VI do XIII, to sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok i uniewinnił oskarżonego od popełnienia ww. czynów.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w części dotyczącej uznania skarżonego za winnego popełnienia przypisanego mu czynu w punkcie V zaskarżonego wyroku, po dokonaniu zmian w jego opisie i kwalifikacji prawnej.

Skoro apelacja obrońcy oskarżonego w części dotyczącej uznania za winnego Z. T. przypisanego mu czynu w punkcie V okazała się bezzasadna, to w tej części sąd okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

Przedmiot i zakres zmiany

1.Sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

2.a) uchylił w punkcie XIV orzeczenie o karze łącznej grzywny,

3.b) uchylił w punkcie XV orzeczony przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z popełnienia przestępstwa,

4.c) uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzuconych mu czynów w punktach od 1 do 4 oraz od 6 do 13 w akcie oskarżenia i przypisanych w punktach od I do IV oraz od VI do XIII w zaskarżonym wyroku i wydatkami poniesionymi w sprawie w tej części obciążył Skarb Państwa;

5.d) z opisu czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie V wyeliminował stwierdzenie ,,działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej” oraz uzupełnił jego opis o stwierdzenie końcowe ,, z tytułu wynagrodzenia za przeprowadzone osobiście badanie w prywatnym gabinecie lekarskim” i przyjmując, że czyn ten wyczerpuje dyspozycję art. 271 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk w brzmieniu przepisów Kodeksu karnego obowiązujących na datę 16 stycznia 2021 roku w miejsce skazania na karę grzywny, na podstawie art. 66§ 1 i §2 kk, art. 67 § 1 kk warunkowo umarzył postępowanie karne w stosunku do oskarżonego odnośnie przypisanego mu czynu na okres próby 1 roku;

6.e) na podstawie art. 67 § 3 kk orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 3000 złotych;

7.f) w punkcie XVI obniżył wydatki zasądzone od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa do kwoty 157,23złotych.

Sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzuconych mu czynów w punktach od 1 do 4 oraz od 6 do 13 w akcie oskarżenia i przypisanych w punktach od I do IV oraz od VI do XIII w zaskarżonym wyroku i wydatkami poniesionymi w sprawie w tej części obciążył Skarb Państwa. Odnośnie uniewinnienia oskarżonego od popełnienia ww. czynów aktualne są rozważania sądu okręgowego zawarte w punkcie 3.1 uzasadnienia. Konsekwencją powyższego rozstrzygnięcia oraz wyeliminowania z opisu czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie V działania w celu osiągniecia korzyści majątkowej jest uchylenie punktów XIV i XV zaskarżonego wyroku (orzeczenie o karze łącznej i przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa). Sąd okręgowy przyjął, że czyn przypisany oskarżonemu w punkcie V wyczerpuje dyspozycję art. 271 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk w brzmieniu przepisów Kodeksu karnego obowiązujących na datę 16 stycznia 2021 roku (popełnienia czynu). Aktualne są rozważania sądu okręgowego dotyczące zmiany kwalifikacji prawnej i opisu ww. czynu zawarte w punkcie 3.1 uzasadnienia Mając na uwadze przesłanki z art. 115 § 2 kk sąd okręgowy uznał, że stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie V nie jest znaczny. Oskarżony nie działał z niskich pobudek nie przeprowadzając badania poziomu glukozy u badanego pacjenta, tylko uznał po przeprowadzeniu innych badań (okulistycznych, laryngologicznych i neurologicznych), że nie ma przeciwwskazań do pracy na stanowisku, na którym miał pracować M. W.. Swoim działaniem nie spowodował żadnej szkody, a badany pracownik przystąpił do pracy niezwłocznie. M. W. nie był ,,nowym” pacjentem oskarżonego i znał dotychczasowy stan zdrowia tego pracownika, gdyż była to kolejna jego wizyta na badaniach profilaktycznych u oskarżonego. Gdyby pacjent czuł się gorzej od ostatniego badania, to oskarżony uzyskałby taką informację w wywiadzie lekarskim. Oskarżony w KRK figuruje jak osoba niekarana sądownie. Zdaniem sądu okręgowego oskarżony, który jest szanowanym lekarzem z wieloletnim stażem pracy będzie przestrzegał porządku prawnego, pomimo warunkowego umorzenia postępowania karnego i nie popełni w przyszłości przestępstwa. W ocenie sądu okręgowego zaistniały przesłanki z art. 66 § 1 i 2 kk do warunkowego umorzenia postępowania karnego odnośnie przypisanego oskarżonemu w punkcie V czynu na okres próby 1 roku. Wobec powyższego rozstrzygnięcia sąd okręgowy na podstawie art. 67 §3 kk zasądził od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 3000 złotych. Z uwagi na uniewinnienie oskarżonego od dwunastu czynów i obciążenie wydatkami w tej części Skarbu Państwa, zasadne było obniżenie w punkcie XVI zaskarżonego wyroku zwrotu wydatków w kwocie 1174 złotych zasądzonych od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa do kwoty 127,23 złotych. Zasądzone wydatki w ww. kwocie obejmowały ryczałt w kwocie 40 złotych za doręczenie wezwań i kwotę 1134 złotych wynagrodzenie przyznanego biegłej sądowej za wydaną opinię. Wydana opinia przez biegłą P. R. dotyczyła wszystkich trzynastu czynów zarzuconych oskarżonemu. Skoro sąd okręgowy uniewinnił oskarżonego od dwunastu czynów, to w tej części proporcjonalnie wydatki za wydaną opinię ponosi Skarb Państwa (1134 zł : 13 = 87,23 zł). Oskarżony w związku z uznaniem go za winnego popełnienia jednego z zarzuconych mu czynów ponosi wydatki za postępowanie przed sądem I instancji w kwocie 127,23 złotych ( 87,23 zł + 40 zł =127,23 zł). Do takiej kwoty sąd okręgowy obniżył zasadzone wydatki od skarżonego w punkcie XVI zaskarżonego wyroku.

Koszty procesu

punkt 3 wyroku sądu okręgowego

O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze sąd okręgowy .orzekł na podstawie art. 634 kpk, art. 627 kpk w zw. z art. 629 kpk. Sąd okręgowy zasądził od oskarżonego Z. T. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych opłaty za obie instancje i kwotę 20 złotych z tytułu zwrotu wydatków za postępowanie odwoławcze. Wysokość opłaty sąd odwoławczy ustalił na podstawie art. 7 w zw. z art 8 i 12 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tj. Dz.U nr 49 z 1983 r., poz. 223 z późn. zm.).

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego X. T.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Skarżone jest rozstrzygnięcie uznające oskarżonego za winnego popełnienia przypisanych mu czynów w wyroku sądu I instancji.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Co do winy

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana