Sąd uchylił wyrok za kradzież i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania

1.CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 28 października 2025 roku w sprawie sygn. akt II K 444/25.

Podmiot wnoszący apelację

Obrońcy oskarżonego

Oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Brak zarzutów

Wnioski

Uchylenie

1.Ustalenie faktów w związku z dowodami

przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

-----------

--------------------

-----------------------------------------------------------

--------------

----------------

Fakty uznane za nieudowodnione

-----------

------------------

---------------------------------------------------------------

--------------

---------------

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

-------------

------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------Dokumenty sporządzone przez uprawnione do tego organy w przepisanej przez prawo formie, nie były kwestionowane, a ich treść nie budzi zastrzeżeń co do ich wiarygodności i rzetelności zawartych w nich treści.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

------------

---------------------------------

-----------------------------------------------------------------------

1.STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Z uwagi na treść apelacji oskarżonego oraz jego obrońcy zostaną one omówione łącznie, przy czym w apelacji obrońcy oskarżonego zostały podniesione zarzuty:

1. Obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść wyroku (art. 438 pkt 2 k.p.k.)

a) naruszenie art. 6 k.p.k., art. 117 § 1-2 k.p.k., art. 374 § 1 k.p.k. w zw. z art. 16 k.p.k. poprzez przeprowadzenie rozprawy i rozpoznanie sprawy pod nieobecność oskarżonego, w sytuacji gdy realnie ograniczono mu prawo do obrony przez przyjęcie skuteczności doręczenia wezwania na rozprawę wyłącznie w trybie awizowania, mimo że oskarżony nie miał faktycznej możliwości zapoznania się z wezwaniem (doręczenie „fikcyjne”), co pozbawiło go możliwości złożenia wyjaśnień, odniesienia się do nagrań monitoringu, zadawania pytań świadkom i zgłaszania wniosków dowodowych.

b) naruszenie art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. oraz art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. przez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego oraz oparcie ustaleń na uogólnieniach („zeskanowali artykuły”), bez rzetelnego i precyzyjnego odniesienia do treści nagrań monitoringu i ich konsekwencji dla sprawstwa N. X., a także bez należytego uzasadnienia, dlaczego Sąd przyjął aktywny udział N. X. w kluczowej czynności sprawczej

c) naruszenie art. 201 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. przez zaniechanie wykorzystania opinii biegłych psychiatrów w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia o winie i karze – w szczególności przez niewyprowadzenie z opinii wniosków procesowo-materialnych (art. 31 § 2 k.k.) i niewyjaśnienie wpływu ograniczeń psychicznych na funkcjonowanie oskarżonego oraz jego zachowanie w czasie czynów

2. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku (art. 438 pkt 3 k.p.k.)

a) Błąd polegający na przyjęciu, że N. X. – wspólnie z K. S. – dokonywał skanowania towarów przy kasach samoobsługowych („zeskanowali artykuły”), podczas gdy z nagrań monitoringu (jak wynika z ich opisu w aktach i w uzasadnieniu) czynności przy kasie wykonywała K. S., co ma zasadnicze znaczenie dla oceny:

- czy zachowanie N. X. w ogóle wypełnia znamiona współsprawstwa,

- czy można mu przypisać sprawstwo w zakresie mechanizmu „częściowego skanowania” i zamiaru bezpośredniego w takim kształcie, jak przyjął Sąd

b) Błąd polegający na automatycznym utożsamieniu obecności N. X. i faktu, że część towarów miała trafić do jego plecaka/kieszeni, z pełnym współsprawstwem wszystkich epizodów, bez zbadania:

- czy N. X. obejmował zamiarem i porozumieniem każdy epizod,

- czy jego rola była tożsama w każdym zdarzeniu,

czy nie zachodzą rozbieżności w przebiegu poszczególnych zdarzeń.

3. Obraza prawa materialnego (art. 438 pkt 1 k.p.k.)

a) Błędna kwalifikacja prawna czynu jako przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k. (czyn ciągły wykroczeń), podczas gdy w realiach sprawy brak jest podstaw do przyjęcia przesłanek z art. 12 § 2 k.k. (w szczególności: brak „tej samej albo takiej samej sposobności” i jednorodności sytuacyjnej – różne miejsca i sklepy, różne okoliczności, rozciągnięcie w czasie), co powinno prowadzić do oceny zachowań jako odrębnych zdarzeń – a w konsekwencji do przyjęcia właściwej odpowiedzialności wykroczeniowej (zgodnie ze stanem prawnym i granicą ustawową obowiązującą w datach czynów), a nie karnej.

b) Pominięcie materialnoprawnych skutków opinii biegłych i niezastosowanie art. 31 § 2 k.k. (ograniczona zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania postępowaniem) przy ocenie winy i wymiarze kary, mimo że Sąd w uzasadnieniu sam wskazuje na istnienie po stronie N. X. zakłóceń czynności psychicznych oraz ograniczeń mogących stanowić przeszkodę do prowadzenia rozsądnej obrony.

4. Rażąca niewspółmierność kary (art. 438 pkt 4 k.p.k.)

wymierzenie N. X. kary 1 roku bezwzględnego pozbawienia wolności bez należytego uwzględnienia:

- ograniczonej zdolności pokierowania postępowaniem (art. 31 § 2 k.k.),

- rzeczywistego zakresu jego roli w zdarzeniach (brak wykonywania czynności skanowania, rola wtórna względem K. S.),

a także bez rozważenia rozwiązań bardziej adekwatnych i sprawiedliwych w świetle dyrektyw z art. 53 k.k.

Oskarżony N. X. zarzucił, że został pozbawiony możliwości osobistego udziału w postępowaniu, ponieważ korespondencja sądowa była kierowana na adres, pod którym już nie zamieszkiwał, wobec czego nie mógł stawić się na rozprawie ani odnieść się do składanych przeciwko niemu wyjaśnień. Twierdził, że wcześniej informował o aktualnym miejscu pobytu.

Ponadto podniósł, że współoskarżona K. S. bezpodstawnie obciążyła go odpowiedzialnością za przypisane czyny, przedstawiając go jako głównego sprawcę i osobę odnoszącą korzyści z przestępstw. Według oskarżonego wyjaśnienia współoskarżonej miały służyć uniknięciu przez nią odpowiedzialności karnej.

Oskarżony wskazał również, że analiza zapisów monitoringu mogłaby wykazać, iż został wykorzystany przez K. S., a jego rzeczywista rola w zdarzeniach była odmienna od przyjętej przez Sąd Rejonowy.

Zasadny

Sąd Okręgowy ograniczył rozpoznanie apelacji obrońcy oskarżonego do uchybienia określonego w punkcie 1 a) oraz zbieżnego z nim stanowiska zawartego w apelacji oskarżonego N. X., ponieważ było to wystarczające do wydania orzeczenia. Zarzuty te zostaną rozpoznane łącznie co pozwoli zarazem uniknąć powtarzanie tych samych rozważań i ocen.

Apelacje oskarżonego i jego obrońcy okazały się zasadne, albowiem trafnie podniesiono w nich zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a polegała na naruszeniu prawa oskarżonego do obrony, gwarantowanego w art. 6 k.p.k., w zw. z art. 117 § 1 i 2 k.p.k., art. 133 § 2 k.p.k. oraz art. 374 § 1 k.p.k.

Nie ulega wątpliwości, że prawo do obrony, zarówno w aspekcie materialnym, jak i formalnym, stanowi jedną z fundamentalnych zasad procesu karnego. Obejmuje ono nie tylko możliwość korzystania z pomocy obrońcy, lecz również realną sposobność osobistego udziału w postępowaniu, w szczególności w rozprawie głównej, a tym samym możliwość zajęcia stanowiska wobec zarzutów, składania wyjaśnień oraz aktywnego uczestnictwa w postępowaniu dowodowym. Warunkiem urzeczywistnienia tych uprawnień jest prawidłowe i skuteczne zawiadomienie oskarżonego o terminie i miejscu czynności procesowych.

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że standard ten nie został w niniejszym postępowaniu zachowany. Sąd pierwszej instancji procedował pod nieobecność oskarżonego, przyjmując, iż został ona prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy w dniu 14 października 2025 roku, podczas gdy w rzeczywistości brak było podstaw do uznania dokonanego doręczenia za skuteczne w rozumieniu art. 133 § 2 k.p.k.

W realiach przedmiotowej sprawy N. X. już na etapie postępowania przygotowawczego w czasie przesłuchania przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Bełchatowie w dniu 15 kwietnia 2025 roku wskazał nowy adres zamieszkania w T. ul. (...). (...) (vide k. 164 verte). Pomimo tego we wniesionym akcie oskarżenia oskarżyciel publiczny nie skorygował tych danych wskazując miejsca zamieszkania N. X. w T. ul. (...). Błędne oznaczenie miejsca zamieszkania oskarżonego powielał sąd I instancji w przesyłanej oskarżonemu korespondencji procesowej. Korespondencja procesowa, w tym zawiadomienie o terminie rozprawy w dniu 14 października 2025 roku, kierowana na adres w T. nie była doręczana oskarżonemu, albo na podstawie art. 133 § 1 i 2 k.p.k. uznawana za doręczoną przez awizo (vide k. 195, k. 248, k. 271-272). W dniu 28 października 2025 roku zapadł zaskarżony wyrok.

Nie budzi wątpliwości to, że Sąd Rejonowy w Bełchatowie, wysyłając zawiadomienie o terminie rozprawy na niewłaściwy adres (nieaktualny ze względu na oświadczenie oskarżonego w dniu 15 kwietnia 2025 roku), nie był uprawniony do zastosowania instytucji doręczenia zastępczego, o której mowa w art. 133 § 2 k.p.k. i uznania, że oskarżony został prawidłowo powiadomiony o terminie rozprawy, co z kolei umożliwiałoby jej prowadzenie pod nieobecność N. X.. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że sąd I instancji dopuścił się rażącej obrazy art. 117 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 374 § 1 k.p.k. i art. 6 k.p.k., naruszając tym samym podstawowe prawo oskarżonego jakim jest prawo do obrony. W konsekwencji powyższego stwierdzenia, uznać należy, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku.

Oceny tej nie zmienia udział w rozprawie głównej obrońcy z urzędu oskarżonego, którego aktywność procesowa jawi się jako formalna. Nie nawiązał on kontaktu z oskarżonym. Brak jest do ustalenia przeciwnego jakichkolwiek dokumentów czy oświadczeń strony, nie zareagował na oświadczenie oskarżonego o zmianie adresu, na doręczanie mu korespondencji w sposób zastępczy, nie oponował przeprowadzeniu rozprawy w dniu 14 października 2025 roku.

Podkreślić należy, że warunkiem uznania doręczenia za skuteczne w trybie art. 133 § 2 k.p.k. jest uprzednie ustalenie, iż adres, na który kierowana jest korespondencja, jest adresem, pod którym adresat faktycznie przebywa lub co najmniej adresem aktualnym dla doręczeń. Brak takiego ustalenia wyklucza możliwość przyjęcia fikcji doręczenia. W przeciwnym razie dochodzi do sytuacji, w której oskarżony zostaje formalnie uznany za zawiadomionego o czynności procesowej, mimo że w rzeczywistości nie miał żadnej możliwości zapoznania się z jej terminem.

W realiach niniejszej sprawy taka właśnie sytuacja miała miejsce. Oskarżony N. X. nie odebrał osobiście zawiadomienia o terminie rozprawy w dniu 14 października 2025 roku, a sposób procedowania sądu pierwszej instancji nie pozwala na przyjęcie, że miał on rzeczywistą wiedzę o toczącym się postępowaniu i podejmowanych czynnościach. Tym samym brak było podstaw do prowadzenia rozprawy pod jego nieobecność w trybie art. 374 § 1 k.p.k.

W toku postępowania odwoławczego ustalono przy tym jednoznacznie, że oskarżony nie zamieszkiwał pod adresem, na który skierowano do niego korespondencję ul. (...) w T., natomiast aktualnym adresem do doręczeń jest wskazany przez niego adres ul. (...) w T.. Oskarżony konsekwentnie podnosił, że pod adresem ul. (...) nie przebywa, a kierowana tam korespondencja nie dociera do niego w sposób umożliwiający zapoznanie się z jej treścią.

Konsekwencją powyższego uchybienia było faktyczne pozbawienie oskarżonego możliwości realizacji prawa do obrony. Oskarżony nie mógł bowiem odnieść się do stawianych mu zarzutów, złożyć wyjaśnień, ani uczestniczyć w przeprowadzaniu dowodów, w tym zadawać pytań świadkom. Nie miał również realnej możliwości kształtowania swojej linii obrony, czy też podjęcia decyzji co do korzystania z pomocy obrońcy w sposób odpowiadający jego woli. Brak zapewnienia oskarżonemu możliwości osobistego udziału w postępowaniu stanowi samodzielne i istotne naruszenie jego uprawnień procesowych.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się, że wysłanie zawiadomienia o terminie rozprawy na adres, który nie odpowiada rzeczywistemu miejscu pobytu oskarżonego, wyłącza możliwość zastosowania doręczenia zastępczego i uznania, iż został on prawidłowo powiadomiony o czynności procesowej. W takiej sytuacji prowadzenie rozprawy pod nieobecność oskarżonego stanowi rażące naruszenie art. 117 § 1 i 2 k.p.k., art. 374 § 1 k.p.k. oraz art. 6 k.p.k., a uchybienie to co do zasady musi być ocenione jako mające istotny wpływ na treść orzeczenia. Przepis art. 6 k.p.k. statuuje jedną z podstawowych gwarancji procesowych oskarżonego, jaką jest prawo do obrony w sensie materialnym, rozumiane jako prawo przeciwstawiania się tezie oskarżenia, jak i prawo do obrony w sensie formalnym, rozumiane jako prawo do korzystania z pomocy obrońcy. Szczególną wagę wspomnianego przepisu obrazuje fakt, iż przenosi on na grunt Kodeksu postępowania karnego unormowanie zawarte w art. 42 ust. 2 Konstytucji RP, jak też w art. 6 ust. 3 lit. c Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Oczywiście prawo do obrony przewiduje uprawnienie oskarżonego do osobistego wykonywania obrony, niezależnie od tego, czy posiada on obrońcę i czy obrońca ten jest obecny w czasie czynności, w trakcie której oskarżony chciałby osobiście działać. Prawo do aktywnej obrony obejmuje także prawo oskarżonego do osobistego udziału w rozprawie głównej, gwarantowane w art. 117 § 1 k.p.k., zgodnie z treścią którego każdego uprawnionego do wzięcia udziału w czynności procesowej zawiadamia się o jej czasie i miejscu.

Tymczasem oskarżony został pozbawiony możliwości udziału w postępowaniu przed sądem I instancji, gdyż nie został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy głównej. Wskazane uchybienie bez wątpienia mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, albowiem oskarżony nie miał możliwości zaprezentowania swojego stanowiska w trakcie rozprawy głównej, w tym kształtowania linii swojej obrony i sposobu jej wyrażania. We wniesionej apelacji i stanowisku na rozprawie głównej strona wykazała, że oskarżony chciałby podnieść okoliczności dotyczące inkryminowanego mu czynu, w tym dotyczące jego sylwetki psychicznej i w związku z tym chciałby uzupełnić i zweryfikować postępowanie dowodowe, mogące mieć też wpływ na ewentualną reakcję karną, co potwierdza, iż naruszenie prawa do obrony w zaistniałe w postępowaniu przed sądem I instancji było rażące i miało istotny wpływu na treść wydanego orzeczenia.

W konsekwencji należy uznać, że postępowanie przed sądem pierwszej instancji nie spełniało standardów rzetelnego procesu, a przeprowadzony przewód sądowy dotknięty jest wadą o charakterze fundamentalnym. Uchybienie to skutkuje koniecznością ponowienia przewodu w całości, albowiem brak udziału oskarżonego w postępowaniu uniemożliwia ocenę przeprowadzonych dowodów w kontekście jego stanowiska oraz ewentualnych inicjatyw dowodowych.

Z uwagi na to, że rozpoznanie wyżej omówionych zarzutów było wystarczające do wydania orzeczenia, stosownie do treści art. 436 k.p.k., rozpoznanie apelacji ograniczono do wskazanych wyżej uchybień.

Merytoryczna ocena i ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów podniesionych w środku odwoławczym byłaby przedwczesna.

Wniosek obrońcy oskarżonego o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego N. X. od przypisanego mu czynu, ewentualnie (w razie nieuwzględnienia wniosku głównego) o zmianę wyroku poprzez przyjęcie, że zachowania przypisywane N. X. nie stanowią przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k., lecz – przy braku spełnienia przesłanek czynu ciągłego – mogą stanowić odrębne wykroczenia (właściwe z k.w.) i stosowne do tego rozstrzygnięcie, ewentualnie przyjęcie, że rola N. X. nie wypełnia znamion współsprawstwa, a co najwyżej może być rozważana w innym układzie sprawczym (pomocnictwo) – przy ponownej ocenie dowodów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej N. X. i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, z uwagi na uchybienia procesowe i konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego, ewentualnie o wymierzenie kary łagodniejszej, z zastosowaniem nadzwyczajnego złagodzenia (art. 60 k.k. – jeżeli Sąd uzna podstawy) oraz adekwatne ukształtowanie rozstrzygnięć kompensacyjnych.

Wniosek oskarżonego o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, tak aby sprawa została ponownie rozpoznana z udziałem stron i po wszechstronnym przeprowadzeniu postępowania dowodowego.

Zasadny

Wnioski oskarżonego i jego obrońcy w zakresie uchylenia wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji zasadne z przyczyn wskazanych szczegółowo powyżej.

1.OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

1.ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Przedmiot utrzymania w mocy

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Przedmiot i zakres zmiany

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zgodnie z art. 437 § 2 k.p.k. uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania jest uzasadnione wówczas, gdy zachodzi konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż stwierdzone naruszenia przepisów postępowania doprowadziły do ukształtowania materiału dowodowego w warunkach naruszających podstawowe gwarancje procesowe strony.

Art. 437 § 2 k.p.k.

Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Bełchatowie do ponownego rozpoznania, uznając, że tylko przeprowadzenie postępowania od początku, z zapewnieniem oskarżonemu realnej możliwości udziału w rozprawie i wykonywania prawa do obrony, pozwoli na wydanie rozstrzygnięcia odpowiadającego wymogom rzetelnego procesu karnego.

Konieczność umorzenia postępowania

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd I instancji przeprowadzi ponownie postępowanie dowodowe uwzględniając powyższe uwagi. Po przeprowadzeniu dowodów sąd oceni je we wzajemnym powiązaniu, rozważy wszystkie okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego; musi mieć też na względzie pośredni zakaz reformationis in peius. Sąd merytoryczny decydując się na dokonywanie własnych ustaleń faktycznych powinien mieć na uwadze treść wszystkich dowodów zgromadzonych w toku procesu i rozważyć znaczenie istotnych okoliczności, które z nich wynikają. W dalszym ciągu sąd I instancji procedować będzie w granicach wyznaczonych przez art. 7 k.p.k., a więc według zasady swobodnego uznania sędziowskiego i ponownie przeprowadzając postępowanie, uwzględni wynikające z przepisów procedury karnej gwarancje procesowe oskarżonej.

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

1.Koszty Procesu

------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

1.PODPIS

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego N. X..

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 28 października 2025 roku w sprawie sygn. akt II K 444/25.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony N. X..

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 28 października 2025 roku w sprawie sygn. akt II K 444/25.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Brak zarzutów

Wnioski

Uchylenie