Oskarżony uniewinniony z jednego zarzutu o niezłożenie sprawozdania, drugi umorzony

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Bełchatowie wydany w dniu 19 grudnia 2025 roku w sprawie o sygn. akt II K 139/25.

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Co do winy

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

Obrońcy oskarżonego O. O. w punkcie pierwszym (1) wniesionej apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzucili obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. polegającą na dokonaniu oceny dowodów, która:

- jest niespójna i wewnętrznie sprzeczna, albowiem z jednej strony Sąd dał w całości wiarę zeznaniom świadka C. M., który zeznał, że „Oskarżony mógł mieć przekonanie, że dopilnowuje tematu. On mnie jednak nie weryfikował. Ufał mi”, a z drugiej strony ustalił - w sposób sprzeczny w tym dowodem - że O. O. przewidywał i godził się na to, że sprawozdania nie zostaną złożone w terminie,

- opiera się na sprzecznym z zasadami logiki utożsamieniu braku nadzoru nad składaniem przez prokurenta C. M. sprawozdań (...) sp. z o.o., a akceptowaniem przez O. O. i godzeniem się na to, że sprawozdania za kolejne lata nie zostaną złożone w terminie,

- pomija całkowicie okoliczności korzystne dla O. O. i świadczące o braku godzenia się na nieskładnie sprawozdań (...) sp. z o.o., a mianowicie, że za każdym razem gdy tylko O. O. dowiadywał się o niezłożeniu przez C. M. sprawozdań w terminie, niezwłocznie doprowadzał do naprawienia tego braku, a także wykonywania przez O. O. licznych innych obowiązków ustawowych w pozostałych zarządzanych przez niego spółkach i braku powodu, dla którego miałby traktować (...) sp. z o.o. odmiennie i godzić się na naruszanie prawa akurat w tej spółce.

Niezasadny

Aby skutecznie podnosić zarzut naruszenia wynikającej z art. 7 kpk zasady swobodnej oceny dowodów należy wykazać, że ustalenia sądu meriti oraz ocena zgromadzonego w niniejszej sprawie istotnego materiału dowodowego z punktu widzenia postawionego oskarżonemu zarzutu nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 kpk), a nadto nie była wynikiem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 kpk) oraz uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 kpk) - zobacz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r., OSNKW 1991 r., nr 7-9, poz. 41 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r., Prok i Pr. 1999 r., nr 2 poz.6 ). Sąd rejonowy w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i na podstawie ujawnionych w toku przewodu sądowego dowodów dokonał oceny wyjaśnień oskarżonego uzasadniając w jakiej części odmówił im wiary i dlaczego. Sąd odwoławczy podziela ustalenia dokonane przez sąd meriti, że w dniu 10 października 2022 roku oskarżony odebrał osobiście wezwanie do stawienia się 27 października 2022 roku w Urzędzie Skarbowym w L. w celu przesłuchania w charakterze podejrzanego o czyn z art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości dotyczące niezłożenia do KRS sprawozdania finansowego za rok 2020 dotyczącego (...) Sp. z o.o. Od dnia 10 października 2022 roku oskarżony miał świadomość, że sprawozdanie finansowe nie zostało złożone i nie powinien w tym względzie polegać na swoim prokurencie C. M., tylko osobiście dopilnować dokonania tej czynności, także w kolejnych okresach, których powinien dopełnić tego obowiązku. Ponadto trudno wytłumaczyć, że oskarżony jako prezes zarządu (...) Sp. z o.o. nie sprawdził osobiście, czy roczne sprawozdanie finansowe z działalności spółki za 2020 rok zostało złożone w terminie, skoro on odpowiada z art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 roku o rachunkowości. W ocenie sądu okręgowego dokonane ustalenia sądu merriti, że w zakresie zarzuconego oskarżonem czynu opisanego w punkcie III części wstępnej zaskarżonego wyroku oskarżony działał umyślnie (co najmniej z zamiarem ewentualnym), są prawidłowe, dokonane w oparciu o ocenę ujawnionych w toku przewodu sądowego dowodów, która to oceną pozostaje pod ochroną art. 7 kpk.

O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie O. O. od zarzutów z pkt II i III.

Częściowo zasadny

Skoro zarzut podniesiony w punkcie pierwszym (1) apelacji wniesionej przez obrońców oskarżonego okazał się niezasadny, to brak było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu z punktu III. Sąd odwoławczy uwzględnił wniosek apelantów o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego O. O. czynu w punkcie II, ale z powodu zarzutów podniesionych w punktach drugim i trzecim apelacji.

Obrońcy oskarżonego O. O. w punkcie drugim (2) wniesionej apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzucili:

- na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, że O. O. w zakresie czynów z pkt II i III działał umyślnie (co najmniej z zamiarem ewentualnym) oraz przewidywał i godził się na to, że sprawozdania (...) sp. z o.o. nie będą składane na czas, a tym samym że O. O. rzekomo wypełnił znamiona zarzuconych mu czynów;

- na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść poprzez określenie daty czynów przypisanych oskarżonemu w sposób nieprawidłowy, ponieważ nie wskazuje daty końcowej czynu i tym samym sugeruje, że sprawozdania do dnia orzekania nie zostały nadal złożone, co jest niezgodne ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w szczególności odpisem z KRS dla (...) sp. z o.o., z którego wynika, że brakujące sprawozdania zostały złożone w dniu 18 marca 2024 r.

Częściowo zasadny

Są Sąd okręgowy podziela podniesiony zarzut zawarty w punkcie drugim (2) tiret drugi apelacji wniesionej przez obrońców oskarżonego, w zakresie zarzuconego oskarżonemu czynu opisanego w punkcie II zaskarżonego wyroku , gdyż brak zmiany w opisie tego czynu w sposób postulowany przez skarżących i ustalenie, że oskarżony popełnił ww. czyn, gdyż do dnia 15 lipca 2022 roku nie złożył do KRS rocznego sprawozdania finansowego za rok 2021 z działalności (...) sp. z o.o. i w ten sposób wyczerpał dyspozycję art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 roku o rachunkowości , jest błędem w ustaleniach faktycznych , który ma istotny wpływ na treść wydanego wyroku. Zgodnie z treścią § 3a ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 marca 2020 roku [Dz.U. z 2020 r. poz. 570] w sprawie określenia innych terminów wypełniania obowiązków w zakresie ewidencji oraz w zakresie sporządzenia, zatwierdzenia, udostępnienia i przekazania do właściwego rejestru, jednostki lub organu sprawozdań lub informacji w zw. z § 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 marca 2022 roku [Dz.U. z 2022 r. poz. 561] zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia innych terminów wypełniania obowiązków w zakresie ewidencji oraz w zakresie sporządzenia, zatwierdzenia, udostępnienia i przekazania do właściwego rejestru, jednostki lub organu sprawozdań lub informacji, termin złożenia sprawozdań finansowych do KRS za 2021 rok został przesunięty i upływał 15 października 2022 roku . Przepis § 3a ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 marca 2020 roku w sprawie określenia innych terminów wypełniania obowiązków w zakresie ewidencji oraz w zakresie sporządzenia, zatwierdzenia, udostępnienia i przekazania do właściwego rejestru, jednostki lub organu sprawozdań lub informacji stanowił, że w przypadku jednostek, o których mowa w art. 2 ust 1 i 2 ustawy z dnia 29 września 1994 roku o rachunkowości, z wyjątkiem jednostek sektora finansów publicznych posiadających osobowość prawną oraz jednostek prowadzących działalność, do których stosuje się przepisy ustawy, o których mowa w art. 1 ust.2 ustawy z 21 lipca 2006 roku o nadzorze nad rynkiem finansowym , termin określony w art. 52 ust.1 ustawy z dnia 29 września 1994 roku o rachunkowości, przedłuża się o 3 miesiące. Przepis art. 52 ust 1 ww. ustawy stanowi, że kierownik jednostki zapewnia sporządzenie rocznego sprawozdania finansowego nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia bilansowego i przedstawia je właściwym organom, zgodnie z obowiązującymi jednostkę przepisami prawa, postanowieniami statutu lub umowy. Przepis § 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 marca 2022 r. [Dz.U. z 2022 r. poz. 561] zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia innych terminów wypełniania obowiązków w zakresie ewidencji oraz w zakresie sporządzenia, zatwierdzenia, udostępnienia i przekazania do właściwego rejestru, jednostki lub organu sprawozdań stanowił, że w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 31 marca 2020 roku (opisanym wyżej) wprowadza się następujące zmiany: po § 10a dodaje się § 10aa w brzmieniu: przepisy § 2b, § 3a, § 3aa i § 8a mają zastosowanie do obowiązków dotyczących roku obrotowego kończącego się po 29 września 2021 roku, jednak nie później niż 30 kwietnia 2022 r, których termin wykonania nie upłynął przed 31 marca 2022 roku. Jest rzeczą oczywistą, że data wskazana w czynie opisanym w punkcie II części wstępnej zaskarżonego wyroku, nie była wiążąca dla sądu I instancji i w ramach oceny zdarzenia historycznego, którego zarzut dotyczył zasadne było dokonanie ustalenia, że do popełnienia tego czynu doszło od 15 października 2022 roku do dnia złożenia sprawozdania finansowego, albo przynajmniej dokonanie ustalenia, że oskarżony w terminie do 15 października 2022 roku nie złożył do KRS rocznego sprawozdania finansowego za rok 2021 dotyczącego (...) Sp. z o. o, w której był prezesem zarządu. Sąd okręgowy przy kierunku apelacji wniesionej tylko na korzyść oskarżonego (prokurator nie wniósł apelacji), nie mógł zmienić opisu tego czynu przypisanego oskarżonemu, gdyż byłaby to zmiana zaskarżonego wyroku na niekorzyść O. O.. Zdaniem sądu okręgowego w tym składzie nie można oskarżonemu przypisać popełnienia zarzuconego mu czynu opisanego punkcie II zaskarżonego wyroku w sytuacji, gdy w dniu 15 lipca 2022 roku termin do złożenia rocznego sprawozdania finansowego dotyczącego (...) Sp. z o. o jeszcze nie upłynął i oskarżony, aby nie narazić się na odpowiedzialność karną miał czas do wykonania tej czynności do dnia 15 października 2022 roku, a przed upływem tego terminu nie popełnił przestępstwa z art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 roku o rachunkowości ( zob . wyrok Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 04. 09 2013 r., III KK 285/13). Mając powyższe rozważania na uwadze sąd okręgowy uniewinnił oskarżonego od zarzuconego mu czynu opisanego w punkcie II części wstępnej zaskarżonego wyroku. W przypadku czynu zarzuconego oskarżonemu opisanego w punkcie III części wstępnej i przypisanego w punkcie 2 zaskarżonego wyroku prawidłowo została ustalona data - 15 lipca 2023 roku, do której oskarżony miał ustawowy obowiązek złożenia do KRS rocznego sprawozdania finansowego za rok 2022 dotyczącego (...) Sp. z o.o., której był prezesem zarządu. Prawidłowe są ustalenia sądu merriti , że sprawozdanie to oskarżony złożył 18 marca 2024 roku . Nie można zatem uniewinnić oskarżonego od zarzuconego mu czynu opisanego w punkcie III części wstępnej i przypisanego w punkcie 2 zaskarżonego wyroku, gdyż zdarzenie historyczne dotyczy niezłożenia do KRS sprawozdania rocznego finansowego za rok 2022 dotyczącego (...) Sp. z o.o. w ustawowym terminie, a więc do dnia 15 lipca 2023 roku. Rację mają obrońcy oskarżonego, że sąd meriti powinien dokładnie doprecyzować w przypisanym oskarżonemu czynie do jakiej daty nie dopełnił tego obowiązku. Okres w jakim oskarżony nie dopełnił wynikającego z ustawy o rachunkowości wyżej opisanego obowiązku ma istotne znaczenie dla oceny stopnia społecznej szkodliwości przypisanego czynu. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego ,,ocena stopnia społecznej szkodliwości przestępstwa, w ramach przyjmowanej kwalifikacji prawnej, jest szczególnym zadaniem sędziów, tak by czyny błahe zostały odróżnione od poważnych, a każdy z nich został odpowiednio ukarany. Oceny tej nie można sprowadzać do ogólników. Ocena stopnia społecznej szkodliwości czynu powinna być oceną całościową, uwzględniającą okoliczności wymienione w art. 115 § 2 kk, nie zaś sumą czy podzielną ocen cząstkowych takiej czy innej „ujemności”, tkwiącej w poszczególnych faktorach. 3. Występek z art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 330 ze zm.) jest przestępstwem formalnym. W przypadku tego przestępstwa zasadnicze znaczenie dla oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu winna mieć waga naruszonych przez sprawcę ustawowych obowiązków, a także czasokres ich niewypełniania” (wyrok Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 6 listopada 2014 r., IV KK 200/14).W realiach przedmiotowej sprawy brak w opisie przypisanego oskarżonemu czynu z punktu III okresu, w którym nie dopełnił ustawowego obowiązku związanego ze złożeniem do dnia 15 lipca 2023 roku do KRS rocznego sprawozdania finansowego za rok 2022 dotyczącego (...) Sp. z o. o, której był prezesem zarządu, nie powinien w sposób zasadniczy wpływać na ocenę stopnia społecznej szkodliwości tego czynu. W tym miejscu wskazać należy, że O. O. został oskarżony o trzy czyny opisane w części wstępnej zaskarżonego wyroku, z których każdy został zakwalifikowany przez prokuratora jako wypełniający dyspozycję art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 roku o rachunkowości. Prokurator ocenił, że stopień społecznej szkodliwości czynów zarzuconych oskarżonemu nie jest znaczny i wniósł do Sądu Rejonowego w Bełchatowie wniosek o warunkowe umorzenie postępowania karnego w stosunku do O. O. odnośnie zarzuconych mu czynów. Sąd Rejonowy w Bełchatowie postanowieniem wydanym w dniu 21 lipca 2025 roku w sprawie o sygn. akt II K 139/25 umorzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 1 § 2 kk w zw. z art 17 § 1 pkt 3 kpk ustalając, że stopień społecznej szkodliwości czynów zarzuconych oskarżonemu jest znikomy (k-266-267). Od wydanego postanowienia w ustawowym terminie zażalenie na niekorzyść oskarżonego wniósł prokurator. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim IV Wydział Karny Odwoławczy rozpoznał w dniu 01 października 2025 roku wniesiony środek odwoławczy przez prokuratora i uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wydanego postanowienia podniósł, że w jego ocenie zasadne jest warunkowe umorzenie postępowania (zgodnie z wnioskiem prokuratora), gdyż stopień społecznej szkodliwości czynów zarzuconych oskarżonemu jest wyższy niż znikomy, ale nie jest znaczny. Sąd okręgowy uzasadniając wydane postanowienie w sprawie o sygn. akt IV Kz 307/25 stwierdził ,, nie są również zasadne argumenty Sądu meriti ( powielone za pismami procesowymi obrońcy), że oskarżony był w tamtym okresie członkiem zarządów wielu innych spółek, co wymagało jego zaangażowania osobistego, w tym w spółkach ,,ważniejszych.” W dalszej części uzasadnienia sąd okręgowy stwierdził, że ,, art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości nie różnicuje spółek na ,,ważniejsze” czy też ,,strategiczne" i ,,mniej ważne” (k-355-356). W związku z wydanym postanowieniem przez sąd odwoławczy, przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy w Bełchatowie w uzasadnieniu do zaskarżonego wyroku podniósł, że w zakresie oceny stopnia społecznej szkodliwości czynów zarzuconych oskarżonemu był związany treścią wydanego postanowienia przez sąd okręgowy. Na obecnym etapie postępowania sąd okręgowy w tym składzie ponownie dokonał oceny stopnia społecznej szkodliwości, ale tylko jednego z czynów zarzuconych oskarżonemu. Sąd Rejonowy w Bełchatowie w wydanym wyroku w dniu 19 grudnia 2025 roku w sprawie o sygn. akt II K 139/25, na podstawie art. 17§1 pkt 11 kpk umorzył postępowanie odnośnie zarzuconego czynu opisanego w punkcie I części wstępnej zaskarżonego wyroku i rozstrzygnięcie to nie było zaskarżone. Sąd okręgowy w tym składzie uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku i przypisanego w punkcie2. Pozostał do oceny stopień społecznej szkodliwości zarzuconego czynu opisanego w punkcie III i przypisanego w punkcie 2 zaskarżonego wyroku. Skoro w ocenie sądu okręgowego orzekającego w sprawie o sygn. akt IV Kz 307/25 stopień społecznej szkodliwości trzech czynów zarzuconych oskarżonemu we wniosku o warunkowe umorzenie postępowania karnego był wyższy niż znikomy, ale nie był znaczny, to na tym etapie postępowania stopień społecznej szkodliwości pozostałego do oceny jednego z trzech czynów zarzuconych oskarżonemu (opisanego w punkcie III ) jest mniejszy niż stopień społecznej szkodliwości ocenianych poprzednio trzech czynów. Co do zasady sąd okręgowy w tym składzie podziela pogląd, że art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 roku o rachunkowości nie różnicuje spółek na ,,ważniejsze" czy też ,, strategiczne" i mniej ważne, ale samo zachowanie oskarżonego, który bardziej interesował się jedną z prowadzonych spółek, niż inną spółką, w której jest prezesem zarządu podlega ocenie. Oskarżony w okresie objętym zarzutem czynu opisanego w punkcie III części wstępnej zaskarżonego wyroku, był prezesem zarządu (...) S.A. i spółki zależnej od (...) Sp. z o.o. i są to spółki o znaczeniu strategicznym dla Państwa. (...) S.A. prowadzi działalność polegającą na hurtowym obrocie gazem (...) do polskich koncernów. Spółka ta jest właścicielem urządzeń technicznych składających się na kolejowy terminal magazynowo- przeładunkowy gazu płynnego (...). Operatorem terminala kolejowego jest (...) sp. z o.o. C. została uznana za podmiot strategiczny na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 2023 roku w sprawie wykazu podmiotów podlegających ochronie oraz właściwych dla nich organów kontroli. Jest rzeczą oczywistą, że oskarżony był skupiony przede wszystkim na prawidłowym prowadzeniu działalności ww. spółek ( chociażby z uwagi na przeprowadzane w nich kontrole) i z tego powodu nie złożył do KRS rocznego sprawozdanie finansowego za rok 2022 z działalności spółki (...) Sp. z o. o, w ustawowym terminie do 15 lipca 2023 roku. W tym względzie nie miał powodów do zaufania prokurentowi spółki, że złoży w terminie takie sprawozdanie skoro w poprzednim roku tego nie uczynił. Pod względem, obowiązku terminowego składania rocznych sprawozdań finansowych przez prezesa zarządu z działalności jego spółek, ustawa o rachunkowości nie przewiduje zróżnicowania tych spółek na ,,strategiczne” i inne. Nie można pominąć jednak tej okoliczności, że w sytuacji faktycznie trwających działań wojennych na terenie (...) i realnego zagrożenia wojennego dla Polski ( i innych państw), z puntu widzenia obcego wywiadu spółki o znaczeniu strategicznym w naszym kraju są potencjalnym celem przejęcia ich przez ,, podstawione" osoby. Gdyby doszło do eskalacji konfliktu zbrojnego na terytorium RP, to okazałoby się, że spółka zajmująca się dystrybucją gazu płynnego (...) o znaczeniu strategicznym (...) sp.zo.o. jest ,,zdecydowanie ważniejsza" od innych spółek prowadzonych przez oskarżonego, w tym od (...) Sp. z o.o. Z tego punktu widzenia postępowanie oskarżonego zajmującego się przede wszystkim prawidłowym działaniem spółek (...) było korzystne z punktu widzenia bezpieczeństwa Państwa. Analizując kwantyfikatory stopnia społecznej szkodliwości z art 115§2 kk podnieść należy, że przy popełnieniu czynu opisanego w punkcie III części wstępnej zaskarżonego wyroku, oskarżony działał z zamiarem ewentualnym, nie wyrządził żadnej szkody przypisanym mu czynem, waga naruszonych przez niego obowiązków w związku z czynem z punktu III jest mniejsza z uwagi na zajmowanie się w tym samym czasie spółką o charakterze strategicznym dla kraju (aby nie zakłócić jej prawidłowej działalności przez służby specjalne innych państw, a przede wszystkim Rosji). W ocenie sądu okręgowego czyn opisany w punkcie III zaskarżonego wyroku odznacza się znikomym stopniem społecznej szkodliwości.

O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie O. O. od zarzutów z pkt II i III.

Częściowo zasadny

Skoro zarzut podniesiony w punkcie drugim okazał się częściowo zasadny w stosunku do czynu opisanego w punkcie II części wstępnej zaskarżonego wyroku, to brak było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu z punktu III. Sąd odwoławczy uwzględnił wniosek apelantów o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego O. O. czynu opisanego w punkcie II części wstępnej zaskarżonego wyrok, mając na uwadze zarzut podniesiony także w punkcie trzecim apelacji.

Obrońcy oskarżonego O. O. w punkcie trzecim (3) wniesionej apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzucili na podstawie art. 438 pkt la k.p.k. - obrazę prawa materialnego w innym wypadku niż w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu poprzez niezastosowanie § 3a ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 marca 2020 r. [Dz.U. z 2020 r. poz. 570] w sprawie określenia innych terminów wypełniania obowiązków w zakresie ewidencji oraz w zakresie sporządzenia, zatwierdzenia, udostępnienia i przekazania do właściwego rejestru, jednostki lub organu sprawozdań lub informacji w zw. z § 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 marca 2022 r. [Dz.U. z 2022 r. poz. 561] zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia innych terminów wypełniania obowiązków w zakresie ewidencji oraz w zakresie sporządzenia, zatwierdzenia, udostępnienia i przekazania do właściwego rejestru, jednostki lub organu sprawozdań lub informacji polegające na pominięciu, że termin złożenia sprawozdań finansowych za 2021 rok został przesunięty i upływał 15 października 2022 r., a w konsekwencji błędne ustalenie, że data złożenia sprawozdania finansowego za 2021 rok przypadała 15 lipca 2022 r.

Zasadny

Zarzut podniesiony w puncie trzecim apelacji wniesionej przez obrońców oskarżonego jest zasadny. Aktualne są rozważania zawarte w punkcie 3.2 uzasadnienia sądu odwoławczego.

O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie O. O. od zarzutu z pkt II.

Zasadny

Skoro zarzut podniesiony w punkcie trzecim apelacji wniesionej przez obrońców oskarżonego okazał zasadny w stosunku do czynu opisanego w punkcie II części wstępnej zaskarżonego wyroku, to sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok sądu meriti w odniesieniu do zarzuconego oskarżonemu O. O. czynu opisanego w punkcie II i przypisanego w punkcie 2 w ten sposób, że uniewinnił oskarżonego od popełnienia tego czynu.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd okręgowy w punkcie 1 zmienił zaskarżony przez obrońców oskarżonego wyrok sądu meriti w odniesieniu do zarzuconego oskarżonemu O. O. czynu opisanego w punkcie II i przypisanego w punkcie 2 w ten sposób, że uniewinnił oskarżonego od popełnienia tego czynu.

Skoro zarzut podniesiony w punkcie trzecim (3) apelacji wniesionej przez obrońców oskarżonego okazał się zasadny, to sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok sądu meriti w sposób postulowany przez apelantów. Aktualne są rozważania zawarte w punkcie 3.2 uzasadnienia sądu odwoławczego.

Konieczność umorzenia postępowania

Sąd okręgowy w punkcie 2 na podstawie art. 437 § 2 kpk uchylił zaskarżony wyrok w odniesieniu do zarzuconego oskarżonemu O. O. czynu opisanego w punkcie III, a przypisanego w punkcie 2 i na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 kpk w zw. z art. 1 § 2 kk umorzył postępowanie karne odnośnie tego czynu. Aktualne są rozważania zawarte w punkcie 3.2 uzasadnienia sądu odwoławczego.

Koszty procesu

Punkt 3 wyroku sądu odwoławczego.

Sąd okręgowy na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 616 § 1 pkt 2 kpk i art. 632 pkt 2 kpk, § 17 ust. 1 pkt 1 i 2 pkt 3 i 4 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat adwokackich (Dz.U. z 2023 r, poz. 1964 ze zm.). zasądził od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego O. O. kwoty:

- 1368 złotych z tytułu zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem obrońcy za postępowanie przed sądem I instancji,

- 1848 złotych z tytułu zwrotu wydatków związanych z udziałem obrońcy w postępowaniu odwoławczym;

Sąd odwoławczy zasądził na rzecz oskarżonego zwrot uzasadnionych wydatków związanych z ustanowieniem obrońcy w sprawie w wysokości stawki minimalnej. Sąd zasądza zwrot wydatków za ustanowienie jednego obrońcy w sprawie (art. 616 § 1 pkt 2 kpk) pomimo, że oskarżony korzystał z pomocy prawnej dwóch obrońców ( adwokatów).

Na zasądzoną kwotę 1368 złotych z tytułu zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem obrońcy za postępowanie przed sądem I instancji składa się kwota 360 złotych za ustanowienie obrońcy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym w formie dochodzenia i kwota 1008 złotych za udział obrońcy w rozprawach przed sądem I instancji w dniach 05 i 19 grudnia 2025 rok.

Przy ustalaniu wysokości zwrotu uzasadnionych wydatków za postępowanie odwoławcze sąd okręgowy miał na uwadze, że obrońca (obrońcy) oskarżonego brał udział (oprócz rozpraw w dniach 19.05.2026 r. i 14.07.2026 r.) w posiedzeniu zażaleniowym przed sądem okręgowym w dniu 01 października 2025 roku i za to posiedzenie oskarżonemu należy się zwrot uzasadnionych wydatków w kwocie 840 złotych (stawka minimalna). Łącznie za postępowanie odwoławcze oskarżonemu został zasądzony zwrot uzasadnionych wydatków w łącznej kwocie 1848 złotych z tytułu ustanowienia jednego obrońcy, w tym:1008 złotych za udział obrońcy na dwóch terminach rozpraw przed sądem odwoławczym i 840 złotych za udział obrońcy w ww. posiedzeniu odwoławczym sądu okręgowego rozpoznającego zażalenie od orzeczenia sądu I instancji kończącego postepowanie w sprawie.

Punkt 4 wyroku sądu odwoławczego.

Sąd okręgowy na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 632 pkt 2 kpk wydatkami poniesionymi w sprawie obciążył Skarb Państwa.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońcy oskarżonego O. O..

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Skarżone jest rozstrzygniecie uznające oskarżonego O. O. za winnego czynów przypisanych w punkcie 2 zaskarżonego wyroku.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Co do winy

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana