Rozbój i kradzież na szkodę starszych osób. Sąd utrzymał wyrok wobec N. D.

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 16 grudnia 2025 roku o sygnaturze akt II K 404 / 25

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

1

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

1

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. rażącej łagodności wymierzonych wobec oskarżonej kar jednostkowych oraz łącznej pozbawienia wolności

Niezasadny

Obrońca w swojej apelacji, koncentrując się na uwypukleniu okoliczności działających na korzyść oskarżonej, w szczególności zaś w postaci:

- przeproszenia pokrzywdzonych, połączonego z naprawieniem wyrządzonych im szkód i krzywd,

- przyznania się do winy w odniesieniu do obu zarzuconych czynów, połączonego z wyrażeniem skruchy w związku z ich popełnieniem,

- pozytywnej postawy oskarżonej w okresie niedawno zakończonego pobytu w zakładzie karnym,

pomija istnienie i charakter tych o wymowie przeciwnej. Tymczasem są one na tyle ważkie i ją obciążające, że wymierzenie jakichkolwiek mniej dolegliwych kar jednostkowych, jak i łącznej, aniżeli te wskazane w zaskarżonym wyroku, raziłoby łagodnością. Uwzględnić w tym kontekście należało przede wszystkim:

- uprzednią, wielokrotną karalność oskarżonej, w tym za przestępstwo podobne, min. skutkujące jej odpowiedzialnością w warunkach recydywy, o jakiej mowa w art. 64 § 1 kk;

- popełnienie obu przestępstw na szkodę osób w dalece zaawansowanym wieku, przy bezwzględnym wykorzystaniu wynikającą stąd ich łatwowierności, naiwności i życiowej nieporadności;

- popełnienie obu przestępstw w sposób wcześniej przemyślany i zaplanowany, na co wskazuje uprzednio „ wyselekcjonowany ” dobór ofiar i przyjęty modus operandi.

Przy ich wyeksponowaniu przypomnieć należy, iż czyn z art. 280 § 1 kk zagrożony jest karą pozbawienia wolności od 2 do 12 lat, zaś czyn z art. 278 § 3a kk karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat. W związku z przypisaniem popełnienia obu tych czynów w warunkach recydywy z art. 64 § 1 kk, sąd I instancji zobligowany był do wymierzenia stosownych kar powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, a mógł je wymierzyć nawet w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Przy uwzględnieniu tak kształtujących się granic ustawowego zagrożenia i tak ważkich okoliczności obciążających oskarżoną, jak przedstawione powyżej, uzasadnionym jawi się wniosek, że oskarżonej i tak wymierzono kary jednostkowe w wysokościach nieznacznie tylko przekraczających dolne progi tegoż zagrożenia, a to oznacza, że przywołane przez skarżącego okoliczności łagodzące uwzględnione zostały w stopniu aż nadto wystarczającym. Z tego też powodu przyjąć należało, że wyrażone w apelacji oczekiwanie wymierzenia kar jednostkowych na poziomie najniższym, przy istnieniu i wadze opisanych wyżej okoliczności działających na niekorzyść oskarżonej, jawi się jako nieakceptowalne. Podobnie rzecz przedstawia się w odniesieniu do postulatu wymierzenia kary łącznej „ w najniższym możliwym wymiarze ”. Nawet, jeśli można wyprowadzić pozytywy co do zachowaniu oskarżonej w czasie niedawnego pobytu w zakładzie karnym, które uwypukla w swojej apelacji obrońca, to trudno uznać, by ten stosunkowo krótki okres poprawy postawy życiowej oskarżonej, na swój sposób wymuszonej warunkami izolacji penitencjarnej, mógł rzutować na bardziej korzystny dla niej sposób ukształtowania kary łącznej, aniżeli ten przedstawiony w zaskarżonym wyroku. Z punktu widzenia prognostycznego, jeśli chodzi o wyniki resocjalizacji, nie można go przeceniać i uwzględniać jego wymowy w oderwaniu od dotychczasowego trybu jej życia, a zwłaszcza tego, że na przestrzeni poprzednich lat dopuszczała się licznych i rozmaitych rodzajowo przestępstw. Mając na uwadze treść art. 85a kk, skazana nie może oczekiwać, by okres stosunkowo krótkiego okresu poprawnego zachowania w warunkach osadzenia w zakładzie karnym przesłaniał wymowę uprzedniego, wielokrotnego wchodzenia w konflikt z prawem. Stosowanie postulowanej w apelacji zasady wymierzenia kary łącznej może wchodzić w grę jedynie w przypadkach zupełnie szczególnych, przy wyjątkowym nagromadzeniu korzystnych z punktu widzenia skazanego okoliczności, do których odwołuje się przepis art. 85a kk. Sąd odwoławczy tokowego ich natężenia się jednak nie doszukał. Przypomnieć należy, iż kara łączna jest swego rodzaju podsumowaniem przestępczej działalności sprawcy. Nie może więc być wymierzana w sposób, który stanowiłby niezrozumiałą – z punktu widzenia dyrektyw, do jakich odwołuje się art. 85a kk – premię dla sprawcy z tego tylko powodu, że popełnił więcej, aniżeli jedno przestępstwo. Nie może bez uzasadnionych powodów prowadzić do faktycznej bezkarności za jedno z nich – sprawca nie powinien być premiowany z powodu intensywności przestępczego działania. Mając to wszystko na uwadze sąd odwoławczy zgodził się z sądem I instancji, że kształtowanie kary łącznej winno odbyć się przy zastosowaniu zasady mieszanej, ale przy wymierzeniu kary łącznej istotnie odbiegającej ( surowszej ) od najniższej z kar jednostkowych. Pamiętać należy, iż instytucja kary łącznej nie jest ustanowiona po to, by w każdym przypadku przysparzać oskarżonym jak najdalej idących korzyści.

o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

- obniżenie kary pozbawienia wolności za czyn z art. 280 § 1 kk do poziomu 2 lat i 1 miesiąca;

- obniżenie kary pozbawienia wolności za czyn z art. 278 § 3a kk do poziomu 7 miesięcy;

- obniżenie kary łącznej pozbawienia wolności do „ możliwie najniższego wymiaru”.

Niezasadne

Omówiono powyżej

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

W całości

Omówiono powyżej

-

-

Koszty procesu

Punkt II wyroku

Wobec nieuwzględnienia apelacji wniesionej na rzecz oskarżonej, przy uwzględnieniu treści art. 636 § 1 kpk, obciążono ją kosztami procesu za II instancję.