Oskarżony o rozbój w perfumerii skazany za kradzież, kara roku pozbawienia wolności zawieszona

Mając na uwadze potrzebę zapewnienia przejrzystości i czytelności dla stron dokumentu, jakim jest uzasadnienie wyroku, a także względy wskazane w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. postanowienie z dnia 8 kwietnia 2021 roku w sprawie III KK 77/21; wyrok z dnia 6 lutego 2024 roku w sprawie I KA 5/23), Sąd odwoławczy odstąpił od sporządzenia uzasadnienia wyroku w postaci formularza UK 2.

Z. J. (1)

został oskarżony o to, że w dniu 6 sierpnia 2025 roku w godzinach 18:05-18:10 w L. wspólnie i w porozumieniu z B. L. i dwoma ustalonymi nieletnimi, co do których materiały zostały wyłączone do odrębnego postępowania, po uprzednim podziale ról, dokonał kradzieży rozbójniczej w ten sposób, że przewiózł do miejsca zdarzenia i z miejsca zdarzenia samochodem marki H. (...) o nr rej. (...) wyżej wymienionych sprawców, którzy w celu utrzymania się w posiadaniu uprzednio skradzionych rzeczy w postaci artykułów perfumeryjnych różnych marek o łącznej wartości 28.799 złotych, użyli przemocy wobec interweniujących pracownic sklepu (...), rozpylając gaz łzawiący, czym działali na szkodę sklepu (...)

(...), ul. (...), (...)-(...) D., tj. o czyn z art. 281 k.k.

Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim wyrokiem z dnia 29 stycznia 2026 roku w sprawie sygn. akt II K 1250/25 oskarżonego Z. J. (1) uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na podstawie art. 281 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności.

Na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania od dnia 6 sierpnia 2025 roku godz. 20:00.

Zasądził od oskarżonego Z. J. (1) na rzecz Skarbu Państwa 566,39 złotych tytułem zwrotu wydatków i 300 złotych tytułem opłaty.

Powyższy wyrok został zaskarżony

apelacją obrońcy oskarżonego.

Apelacja, wywiedziona z podstawy art. 438 pkt 2 k.p.k., skarżąc wyrok w całości, zarzuciła mu obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k., polegającą na dokonaniu dowolnej i sprzecznej z zasadą obiektywizmu oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności nieuwzględnieniu wyjaśnień oskarżonego Z. J. (1), z jednoczesnym bezkrytycznym uwzględnieniem wyjaśnień współoskarżonego B. L. oraz nierozważeniu całokształtu okoliczności ujawnionych w sprawie, błędnej i jednostronnej ocenie oraz analizie dowodów, co mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, przez poczynienie błędnych ustaleń faktycznych, co do sprawstwa oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu, które to naruszenie doprowadziło sąd do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku poprzez:

a/ przyjęcie, że oskarżony Z. J. (1) był współsprawcą przedmiotowej kradzieży,

b/ przyjęcie, że oskarżony Z. J. (1) wiedział i godził się na użycie gazu w celu utrzymania się w posiadaniu skradzionych uprzednio perfum, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy, a w szczególności wyjaśnienia B. L. temu przeczą,

c/ przyjęcie, że znaleziony w samochodzie oskarżonego Z. J. (1) pojemnik z gazem, był tym samym, który rozpylono na miejscu kradzieży.

W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie zmianę przypisanego oskarżonemu czynu na czyn z art. 278 § 1 k.k. i wymierzenie kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

SĄD OKRĘGOWY ZWAŻYŁ CO NASTĘPUJE:

Wniesiona apelacja zasługiwała na częściowe uwzględnienie.

Przede wszystkim trzeba jednak stwierdzić, że zarzuty apelacji sprowadzające się do kwestionowana dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny zgromadzonych w sprawie dowodów nie są zasadne. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd meriti, oceniając zebrane w sprawie dowody, nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania. W szczególności stwierdzić należy, iż Sąd I instancji, przy wydaniu zaskarżonego wyroku, miał na względzie całokształt ujawnionego w sprawie materiału dowodowego oraz rozważył wszystkie zebrane w sprawie dowody, przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Ocena wartości poszczególnych dowodów, dokonana przez Sąd Rejonowy mieści się w granicach, wyznaczonych przepisem art. 7 k.p.k. i z całą pewnością nie można jej uznać jako dowolnej. Poprawne są również wnioski wypływające z przeprowadzonej oceny dowodów, za wyjątkiem jednej okoliczności, o której będzie mowa w dalszych rozważaniach,

Apelacja nie wykazała w skuteczny sposób, aby rozumowanie Sądu, przy ocenie zgromadzonych w sprawie dowodów było wadliwe, bądź nielogiczne. Zarzuty przedstawione w skardze apelacyjnej, mają w większości charakter polemiczny i opierają się na subiektywnej i wybiórczej ocenie zebranych w sprawie dowodów.

Skarżący stara się podważyć wiarygodność wyjaśnień oskarżonego B. L., którymi obciążył on oskarżonego Z. J. (2). Rzeczywiście, wyjaśnienia oskarżonego B. L. są bardzo istotnym dowodem, gdyż oskarżyciel publiczny nie przedstawił żadnego innego dowodu, który bezpośrednio świadczyłby o tym, że zgodnie z wcześniej ustalonym podziałem ról oskarżony Z. J. (1) wziął udział w przedmiotowej kradzieży. W szczególności nie wynika to z depozycji dwóch pozostałych współsprawców: nieletnich Ł. Z. i L. C., którzy zaprzeczyli, aby oskarżony Z. J. (1) miał brać udział w przedmiotowej kradzieży, jak również w uprzednim jej zaplanowaniu. Sąd I instancji wprawdzie nie dał wiary wyjaśnieniom Ł. Z., natomiast w ogóle nie sięgnął po wyjaśnienia drugiego z nieletnich – L. C.. Tenże brak dowodowy został naprawiony przez Sąd odwoławczy, który ujawnił wyjaśnienia L. C. w sprawie III Nkd (...)Sądu Rodzinnego i Nieletnich w I., w której odpowiadał on jako nieletni, podejrzany o popełnienie czynu karalnego, w związku z kradzieżą w sklepie (...) w dniu 6 sierpnia 2025 roku. Sąd Okręgowy uznał, podobnie jak w przypadku nieletniego Ł. Z., że wyjaśnienia te są mało wiarygodne. L. C. stwierdził zresztą, że był wtedy pod wpływem narkotyków i mało co pamięta. Nie można też wykluczyć, że sprawcy z góry wcześniej umówili się, że nie będą ,,mieszać” do tego przestępstwa Z. J. (1).

Tę swoistą zmowę milczenia, co do rzeczywistej roli w przestępstwie oskarżonego Z. J. (1), złamał jedynie oskarżony B. L.. Dlatego też bardzo istotną była ocena, czy są to wyjaśnienia wiarygodne, mając zwłaszcza na uwadze bogaty dorobek orzecznictwa sądowego, odnośnie przydatności dowodowej pomówienia innego współoskarżonego (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 października 1999 roku – sygn. akt II KKN 506/97; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 1986 roku – sygn. akt IV KR 355/85; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 24 listopada 2011 roku – II AKa 189/11).

Zdaniem Sądu odwoławczego ocena wartości dowodowej wyjaśnień oskarżonego B. L. dokonana została przez Sąd meriti prawidłowo, zgodnie z wiedzą i doświadczeniem życiowym i jako taka w pełni korzysta z ochrony art. 7 k.p.k. Apelacja nie wykazała skutecznie, aby ocena Sądu Rejonowego tegoż dowodu była dowolna, bądź nielogiczna.

Wbrew twierdzeniom apelującego, Sąd I instancji nie popełnił błędu dając wiarę wyjaśnieniom oskarżonego B. L., pomimo, że początkowo zaprzeczał on udziałowi Z. J. (1) w przedmiotowej kradzieży. Sąd oceniając dowody w sprawie, zgodnie z art. 7 k.p.k., nie może bowiem – tak jak chciałaby tego obrona – zdyskwalifikować a priori danych wyjaśnień tylko dlatego, że początkowo oskarżony zeznawał odmiennie. Sąd ma prawo dać wiarę, zarówno wyjaśnieniom pierwotnym, jak też i odwrotnie: może uznać za wiarygodne wyjaśnienia późniejsze, odrzucając te pierwsze, byleby stanowisko swoje w tym przedmiocie należycie i przekonywująco uzasadnił. W przedmiotowej sprawie tak właśnie się stało: Sąd meriti uznał za w pełni wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego B. L., począwszy od drugiej części przesłuchania w dniu 20 sierpnia 2025 roku, kiedy to opisał faktyczną rolę Z. J. (1) w zaistniałym przestępstwie. W sposób logiczny i przekonywujący, Sąd Rejonowy uzasadnił też, dlaczego pierwsza relacja oskarżonego B. L., w której pomijał on udział w przestępstwie Z. J. (1) – jest w tym zakresie niewiarygodna.

W pełni zgadzając się z tym umotywowanym stanowiskiem Sądu I instancji, zwrócić szczególną uwagę należy na przedstawiony przez oskarżonego B. L. spójny opis, co do motywów dokonania kradzieży, przygotowań do niej, jej przebiegu oraz późniejszego rozwoju wypadków. Przedstawił on także rolę Z. J. (1) w dokonanej kradzieży i trudno uznać za prawdopodobne, aby okoliczności te zostały przez B. L. wymyślone. Zwraca uwagę także konsekwencja wyjaśnień B. L., który w toku dalszego postępowania przygotowawczego oraz sądowego nie wycofał się z nich, choć wielokrotnie w takich sytuacjach, solidarność przestępcza, zwłaszcza wśród osób pozbawionych wolności, powoduje, że na sali sądowej tacy oskarżeni wycofują swoje słowa, mogące świadczyć przeciwko innemu przestępcy, bądź też nagle ,,tracą pamięć”.

Nie wiadomo też, dlaczego B. L. miałby bezpodstawnie pomawiać Z. J. (1), jeżeliby nie brał on udziału w kradzieży, a był jedynie przypadkowym kierowcą, który wyświadczył im przysługę podwiezienia samochodem. Oskarżeni wcześniej się praktycznie nie znali, a z żadnego dowodu zgromadzonego w sprawie nie wynika, by zaistniał pomiędzy nimi jakiś konflikt, który mógłby być motywem fałszywego pomówienia.

Nie jest też przekonywującym argument obrony, że za ,,wydanie” współsprawcy przestępstwa oskarżony B. L. uzyskał obietnicę jakichś przywilejów ze strony organów ścigania. Przeczy temu bowiem jednoznacznie fakt, że pomimo przyznawania się tegoż oskarżonego do winy i wskazania roli pozostałych współsprawców, w tym Z. J. (1), jeszcze tego samego dnia, prokurator wystąpił do Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z wnioskiem o zastosowanie wobec B. L. tymczasowego aresztowania.

Jednocześnie w świetle wyjaśnień oskarżonego B. L. oraz całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności, Sąd meriti miał prawo nie uznać za wiarygodnych wyjaśnień oskarżonego Z. J. (1), który poczuwał się jedynie do przypadkowego podwiezienia swoim samochodem na działki trzech chłopaków i wyrażenia chęci odkupienia od nich testerów perfum. Wyjaśnienia oskarżonego Z. J. (1) są poza tym o tyle nieprzekonywujące, że unikał on podania wszystkich okoliczności zdarzenia, odmawiając udzielenia odpowiedzi na niewygodne dla niego pytania. Wyjaśnienia oskarżonego Z. J. (1), należało uznać zatem jedynie jako próbę uniknięcia odpowiedzialności za dokonany czyn. W tym zakresie przedstawione przez Sąd I instancji motywy pisemne również zasługują na pełną aprobatę Sądu odwoławczego, a skarżący nie przedstawił tu żadnych przekonywujących kontrargumentów, zdolnych obalić tok rozumowania Sądu Rejonowego.

Reasumując tę część rozważań stwierdzić należy, że Sąd odwoławczy nie dopatrzył się żadnego uchybienia w dokonanej przez Sąd meriti ocenie przeprowadzonych w sprawie dowodów, która mieściła się w granicach określonych w art. 7 k.p.k. Podkreślić też należy, że Sąd Rejonowy, który na rozprawie sądowej bezpośrednio zetknął się z przesłuchiwanymi osobami, m.in. poprzez obserwowanie ich zachowania, sposobu składania przez nich depozycji, miał możliwość wyrobienia sobie poglądu, co do tego, czy są one, i w jakim zakresie, wiarygodne.

Sąd odwoławczy uwzględnił natomiast apelację w zakresie przyjętego przez Sąd meriti ustalenia, że oskarżony Z. J. (1) wiedział i godził się na użycie gazu łzawiącego, w celu utrzymania się w posiadaniu skradzionych uprzednio perfum. Przyznać tu należy rację skarżącemu, że okoliczność ta nie wynika z żadnego przeprowadzonego w sprawie dowodu. W szczególności okoliczności tej nie potwierdził w swoich wyjaśnieniach B. L., a wyjaśnienia te były w zasadzie jedynym dowodem, wskazującym, że Z. J. (1) wiedział o zaplanowanej kradzieży perfum w sklepie (...) i odegrał w niej dość istotną rolę. Sam pomysł dokonania przedmiotowej kradzieży był – jak określił to oskarżony B. L. – ,,na wariata”, bez dokonywania wcześniejszego rozeznania. O przebiegu czynności planowania przedmiotowego przestępstwa wiemy w istocie niewiele. Oskarżony B. L. wskazał, jaka miała być rola oskarżonego Z. J. (1) (podwiezienie samochodem sprawców na osiedle bloków, w rejon galerii (...), odebranie ich z tego samego miejsca i przewiezienie na działki, zajęcie się sprzedażą skradzionego towaru). Nie podał jednakże żadnych bliższych szczegółów tych rozmów, a zwłaszcza, czy były uzgodnienia, co do modus operandi samej kradzieży perfum ze sklepu (...) i zamiaru użycia przez sprawców gazu łzawiącego. Nie wiemy też, czy Z. J. (1) mógł rozmawiać jeszcze wcześniej o kradzieży perfum z Ł. Z. i jakie dokładnie były to uzgodnienia. Z relacji oskarżonego B. L. wynika bowiem, że tylko oni jedyni mogli się wcześniej znać. Z. J. (1) i Ł. Z. oczywiście okoliczności tej zaprzeczyli, a wątek uprzedniej ich znajomości, nie został w ogóle zbadany przez organy ścigania.

O ile B. L. przyznał, że idąc na kradzież wiedział o tym, iż L. C. ma przy sobie pojemnik z gazem, to jego użycie przez tegoż nieletniego - było dla niego zaskoczeniem. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można więc wykluczyć, że rozpylenie gazu łzawiącego przez L. C., w chwili ucieczki sprawców kradzieży ze sklepu, było z jego strony nieuzgodnionym wcześniej z nikim ekscesem. Zbyt daleko idącym było przyjęcie przez Sąd meriti, że skoro B. L. wiedział, iż L. C. posiadał przy sobie gaz łzawiący – to wiedział też na pewno, że użyje go podczas lub po kradzieży oraz że taką samą wiedzę musiał posiadać również oskarżony Z. J. (1). Tym samym, kierując się przy tym zasadą wskazaną w art. 5 § 2 k.p.k., należało uznać, iż brak jest dowodów na przyjęcie, że podczas planowania przez sprawców przedmiotowej kradzieży perfum, uzgodnione było przez nich użycie przemocy, poprzez rozpylenie gazu łzawiącego, a jeśli nawet ustalili to między sobą nieletni, to nie ma żadnej pewności, że wiedział o tym oskarżony Z. J. (1) i plan taki zaakceptował.

Dlatego też Sąd odwoławczy przyjął, iż uzgodniony przez oskarżonego Z. J. (1) z B. L. i nieletnimi Ł. Z. i L. C. podział ról, zakładał dokonanie przez nich kradzieży perfum bez użycia przemocy.

Tym samym należało przyjąć, iż oskarżony Z. J. (1) swoim zachowaniem wyczerpał znamiona, nie przestępstwa z art. 281 k.k., lecz z art. 278 § 1 k.k. Oczywistym bowiem jest, że aby przypisać sprawcy popełnienie przestępstwa z art. 281 k.k., które jest przestępstwem umyślnym i kierunkowym, należy wykazać mu, że swoją świadomością i wolą obejmował wszystkie ustawowe znamiona tegoż przestępstwa, a więc również użycie przemocy wobec osoby lub grożenie natychmiastowym jej użyciem. Na gruncie prawa karnego utrwalone jest stanowisko, że przy współsprawstwie dochodzi do wspólnego wykonania znamion czynu zabronionego i porozumienia, które winno obejmować realizację całości ustawowych znamion czynu zabronionego i istnieć w czasie popełniania czynu. Porozumienie takie zachodzi wówczas, gdy mamy do czynienia z uzgodnieniem wspólnego zamiaru podjęcia zachowania stanowiącego wykonanie czynu zabronionego oraz podziałem ról między poszczególnymi sprawcami. Jest ono tym czynnikiem podmiotowym, który łączy w jedną całość wzajemnie dopełniające się przestępne działania kilku osób, co w konsekwencji pozwala przypisać każdej z nich również i tę czynność sprawczą, którą przedsięwzięła inna osoba współdziałająca świadomie w popełnieniu przestępstwa. Z istoty porozumienia wynika także konieczność istnienia subiektywnej więzi między jego uczestnikami, która sprowadza się do tego, że każdy z nich musi mieć świadomość, że umawia się z inną osobą, co do wspólnego przedsięwzięcia określonego zachowania oraz ma wolę jego wspólnego wykonania. Poza zakresem współsprawstwa pozostają zatem przypadki, gdy obiektywnie dochodzi do wzajemnego uzupełnienia się zachowań dwóch co najmniej osób, jednak nie towarzyszy im zawarte uprzednio lub co najmniej w trakcie realizowania czynności porozumienie, oraz sytuacje, gdy tylko jeden ze współdziałających ma świadomość i wolę wspólnego wykonania czynu zabronionego. Nie jest wymagana żadna szczególna forma porozumienia. Ustawodawca nie wprowadza bowiem dodatkowych warunków dotyczących jego formy. Może do niego dojść nawet w sposób dorozumiany. Istotny jest natomiast dostatecznie uzgodniony zamiar współdziałania z drugą osobą w wykonaniu czynu zabronionego, czyli - innymi słowy - świadomość i wola wspólnego działania. W przypadku współsprawstwa każdy ze współdziałających odpowiada także za to, co uczynili pozostali współsprawcy, pod tym jednakże warunkiem, że mieści się to w granicach zawartego porozumienia. Odpowiedzialność ta nie rozciąga się zatem na tzw. eksces któregokolwiek ze współsprawców, czyli taką okoliczność popełnianego czynu zabronionego (np. użycie niebezpiecznego narzędzia), której nie objęto wcześniejszym porozumieniem. Także w orzecznictwie Sądu Najwyższego już od dawna wyrażany jest pogląd, że każdy ze współsprawców odpowiada w granicach swego zamiaru i nie może ponosić odpowiedzialności za eksces innego współsprawcy, a więc za takie jego zachowanie i skutek, które nie było objęte jego zamiarem i którego nie mógł przewidzieć (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 1985 roku – II KR 60/85; wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 9 października 2014 roku – II AKa 202/14; A. Grześkowiak, K. Wiak [red.], Kodeks karny. Komentarz, wyd. 9, Legalis 2026; R. A. Stefański [red.], Kodeks karny. Komentarz, wyd. 29, Legalis 2026).

Tak zmieniona kwalifikacja prawna przypisanego oskarżonemu czynu wpłynęła również na zmianę podstawy wymiaru kary oraz jej wymiar, już choćby tylko ze względu na łagodniejsze zagrożenie ustawowe przestępstwa z art. 278 § 1 k.k., w porównaniu do art. 281 k.k.

Sąd odwoławczy zgadza się z Sądem Rejonowym, że wobec oskarżonego należało wymierzyć karę pozbawienia wolności, która to kara jest przewidziana w ustawie, podobnie jak za przestępstwo z art. 281 k.k., także za to z art. 278 § 1 k.k. Jeżeli natomiast chodzi o rozmiar orzeczonej kary pozbawienia wolności, Sąd odwoławczy przede wszystkim zauważa, że wymierzona kara winna pozostawać w wyważonej proporcji i być współmierna do popełnionego przestępstwa, a w szczególności do stopnia winy oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu. Jeżeli zatem wziąć pod uwagę, całokształt ujawnionych w sprawie okoliczności przedmiotowo-podmiotowych, w tym uprzednią niekaralność oskarżonego oraz odzyskanie w całości skradzionego mienia, to wymierzenie oskarżonemu kary 2 lat bezwzględnego pozbawienia wolności byłoby karą nadmiernie represyjną. Natomiast mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności, stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu, stopień jego zawinienia oraz pozostałe dyrektywy wymiaru kary, określone w art. 53 k.k., karą stanowiącą adekwatną reakcję karną, jest kara 1 roku pozbawienia wolności.

W przekonaniu Sądu Okręgowego w realiach przedmiotowej sprawy, wystarczające dla osiągnięcia wobec oskarżonego celów kary będzie też warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności, z jednoczesnym wymierzeniem mu kary grzywny. Decydującym dla zastosowania instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary jest pozytywna prognoza, co do dalszego postępowania oskarżonego, przy uwzględnieniu jego postawy, właściwości i warunków osobistych, dotychczasowego sposobu życia oraz zachowania się po popełnieniu przestępstwa (art. 69 § 2 k.k.). Taka pozytywna prognoza wobec osoby oskarżonego, w ocenie Sądu Okręgowego, istnieje. Mieć tu trzeba na uwadze, że oskarżony nie wchodził wcześniej w konflikt z prawem, był niekarany, nie jest osobą zdemoralizowaną. Okoliczność, że w toku całego postępowania oskarżony nie przyznawał się do winy (ewentualnie tylko do paserstwa), nie może przekreślać możliwości warunkowego zawieszenia wykonania kary, gdyż w takim razie prawo do obrony oskarżonego byłoby jedynie iluzoryczne. Całokształt ujawnionych w sprawie okoliczności przemawia natomiast za uznaniem, iż orzeczenie wobec oskarżonego bezwzględnej kary pozbawienia wolności (bez warunkowego zawieszenia jej wykonania), byłoby zbyt surową reakcją karną, wykraczającą poza stopień wymaganej represji. Natomiast wskazane okoliczności doprowadziły Sąd odwoławczy do wniosku, że wszystkie cele kary zostaną wobec oskarżonego osiągnięte, bez uciekania się do osadzania go w zakładzie karnym. Orzeczona kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania wraz z orzeczonym obowiązkiem probacyjnym (zobowiązanie oskarżonego do pisemnego informowania Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim o przebiegu okresu próby) oraz wymierzoną karą grzywny, uwzględnia zarówno stopień winy oskarżonego, jak i stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu. Spełni ona w sposób właściwy, cel zapobiegawczy, jak również cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sankcja tego rodzaju, przy uwzględnieniu też okoliczności, że oskarżony przebywał prawie 6 miesięcy w tymczasowym areszcie, będzie stanowiła dla niego wymierną i realną dolegliwość, wpływającą na uzmysłowienie nieopłacalności tego typu zachowań i nieuchronności reakcji karnej, a także wystarczająco wpłynie na postawę oskarżonego w kierunku przestrzegania przez niego społecznie akceptowalnych norm zachowania.

Dlatego też na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary 1 roku pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby 3 lat. Jednocześnie na podstawie art. 33 § 2 k.k. orzeczono wobec niego karę 250 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 złotych. Jako obowiązek probacyjny na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązano oskarżonego do pisemnego informowania kuratora sądowego o przebiegu okresu próby w odstępach 4 - miesięcznych, poczynając od 30 września 2026 roku.

Ponieważ w sytuacji orzeczenia kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania realnie wykonywaną jest kara grzywny, Sąd Okręgowy w miejsce rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 zaskarżonego wyroku na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu Z. J. (1) okres tymczasowego aresztowania w sprawie i przyjmując jeden dzień tymczasowego aresztowania za równoważny 2 dziennym stawkom grzywny, uznał karę grzywny za wykonaną w całości.

Dlatego też zaskarżony wyrok podlegał w omówionym wyżej zakresie zmianie, natomiast w pozostałej części wyrok ten – jako słuszny i odpowiadający prawu – należało utrzymać w mocy.

O kosztach postępowania odwoławczego Sąd Okręgowy orzekł w oparciu o treść art. 634 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k., przy czym wysokość opłaty za obie instancje została ustalona na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz.U. z 1983 roku, Nr 49, poz. 223 z późn. zmianami).