Sąd utrzymał wyrok łączny wobec skazanego, który chciał zastosować zasadę absorpcji

1.CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Opocznie z dnia 17 lutego 2026 roku w sprawie sygn. akt II K 371/25.

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

1.Ustalenie faktów w związku z dowodami

przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

-----------

--------------------

-----------------------------------------------------------

--------------

----------------

Fakty uznane za nieudowodnione

-----------

------------------

---------------------------------------------------------------

--------------

---------------

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

-------------

------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------Dokumenty sporządzone przez uprawnione do tego organy w przepisanej przez prawo formie, nie były kwestionowane, a ich treść nie budzi zastrzeżeń co do ich wiarygodności i rzetelności zawartych w nich treści.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

------------

---------------------------------

-----------------------------------------------------------------------

1.STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Apelacja skazanego zarzuciła niezasadne nie zastosowanie zasady absorpcji przy wymierzeniu kary łącznej pozbawienia wolności pomimo tego, że czyny określone w wyroku w pkt 9 c, d, e, są czynami jednego rodzaju, popełnionymi w bardzo krótkim przedziale czasowym, w podobnych okolicznościach i w efekcie powinno to zostać uznane jako jeden ciągły czyn, przy czym możliwa do orzeczenia kara pozbawienia wolności wynosiła w tych warunkach od 1 roku i 3-ciu miesięcy pozbawienia wolności do lat 4 i 10 miesięcy, przez co orzeczenie kary łącznej 3 lat i 11 miesięcy pozbawienia wolności, zbliżonej do zasady kumulacji należy uznać jako rażąco surowe.

Niezasadny

Apelacja skazanego nie zasługiwała na uwzględnienie.

Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie wykazała uchybień, które mogłyby skutkować jego zmianą bądź uchyleniem. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił zarówno zakres kar podlegających łączeniu, jak również właściwie zastosował przepisy art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k. oraz art. 90 § 2 k.k., trafnie dochodząc do przekonania, iż w realiach niniejszej sprawy brak było podstaw do wymierzenia kary łącznej przy zastosowaniu zasady absorpcji.

Skarżący kwestionował wyłącznie wymiar kary łącznej pozbawienia wolności, zarzucając, że Sąd Rejonowy bezzasadnie nie zastosował zasady absorpcji, mimo iż – w jego ocenie – czyny opisane w punkcie 9 lit. c), d) i e) części wstępnej wyroku stanowią przestępstwa jednorodzajowe, popełnione w krótkim odstępie czasu oraz w podobnych okolicznościach, co powinno skutkować wymierzeniem kary łącznej znacznie bliższej dolnej granicy ustawowego zagrożenia.

Stanowisko to nie mogło zostać podzielone. Na wstępie przypomnieć należy, że wymierzanie kary łącznej nie polega na ponownym wartościowaniu stopnia winy sprawcy ani na ponownej ocenie społecznej szkodliwości poszczególnych czynów. Okoliczności te zostały już uwzględnione przy wymiarze kar jednostkowych. Zadaniem sądu orzekającego wyrok łączny jest natomiast ocena wzajemnych relacji zachodzących pomiędzy przestępstwami objętymi zbiegiem oraz okoliczności dotyczących osoby skazanego ujawnionych po wydaniu wyroków jednostkowych, przy uwzględnieniu celów zapobiegawczych i wychowawczych kary oraz potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem apelującego, że sam fakt podobieństwa części czynów lub ich względnej bliskości czasowej automatycznie nakazuje zastosowanie zasady absorpcji. W orzecznictwie od lat podkreśla się, iż zasada ta ma charakter wyjątkowy i znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy pomiędzy poszczególnymi czynami zachodzi szczególnie ścisły związek podmiotowo-przedmiotowy, a względy prewencji indywidualnej i generalnej nie sprzeciwiają się tak daleko idącemu złagodzeniu odpowiedzialności karnej.

Takie okoliczności w niniejszej sprawie nie występują. Sąd Rejonowy trafnie wskazał, że przestępstwa objęte wyrokami podlegającymi łączeniu nie tworzą jednorodnego zespołu zachowań. Owszem, część czynów godziła w te same dobra prawne, jednak pozostałe skierowane były przeciwko odmiennym dobrom chronionym prawem. Wśród czynów podlegających łączeniu znajdują się zarówno przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, jak i przestępstwa przeciwko mieniu oraz przestępstwa określone w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii. Już sama ta okoliczność świadczy o braku tak ścisłej więzi przedmiotowej, która uzasadniałaby zastosowanie pełnej absorpcji.

Nie sposób również podzielić argumentacji skazanego, iż czyny opisane w punkcie 9 lit. c), d) i e) części wstępnej wyroku powinny być traktowane niemal jak jeden czyn ciągły. Kwestia kwalifikacji prawnej poszczególnych zachowań została prawomocnie rozstrzygnięta w postępowaniach zakończonych wyrokami jednostkowymi i nie może być ponownie weryfikowana w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego. Sąd orzekający w tym postępowaniu nie jest uprawniony do ingerowania w prawomocne ustalenia faktyczne i kwalifikacje prawne przyjęte w poszczególnych sprawach.

Na aprobatę zasługuje również ocena Sądu Rejonowego dotycząca osoby skazanego i jego postawy w czasie wykonywania kar. Z opinii administracji zakładu karnego wynika bowiem, że zachowanie skazanego ocenione zostało jedynie jako przeciętne. Skazany wprawdzie dwukrotnie uzyskał nagrody regulaminowe, jednak jednocześnie aż czterokrotnie był karany dyscyplinarnie za aroganckie i wulgarne zachowanie wobec funkcjonariuszy Służby Więziennej oraz odmowę wykonywania ich poleceń. Nie podjął zatrudnienia, nie wykazuje zainteresowania nauką ani udziałem w programach resocjalizacyjnych, uczestniczy jedynie sporadycznie w zajęciach kulturalno-oświatowych, a wobec popełnionych przestępstw prezentuje postawę bezkrytyczną.

Okoliczności te w oczywisty sposób nie pozwalają na sformułowanie korzystnej prognozy kryminologicznej. Przeciwnie, przemawiają za koniecznością zachowania odpowiedniego stopnia dolegliwości kary łącznej, tak aby mogła ona skutecznie realizować cele wychowawcze i zapobiegawcze.

Nie mogły odnieść zamierzonego skutku również argumenty skazanego dotyczące jego sytuacji rodzinnej, posiadania małoletnich dzieci oraz deklarowanej chęci rozpoczęcia ustabilizowanego życia po opuszczeniu zakładu karnego. Okoliczności te, choć zasługują na odnotowanie, nie mają charakteru wyjątkowego i same przez się nie mogą uzasadniać istotnego złagodzenia kary łącznej. Nie mogą one przesłonić zarówno dotychczasowej wielokrotnej karalności skazanego, jak również jego aktualnej postawy podczas odbywania kary pozbawienia wolności.

Nie można również tracić z pola widzenia, że granice ustawowe kary łącznej pozbawienia wolności wynosiły od 1 roku i 3 miesięcy do 4 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności. Kara wymierzona przez Sąd Rejonowy w wymiarze 3 lat i 11 miesięcy pozbawienia wolności mieści się w ustawowych granicach i stanowi rezultat zastosowania zasady asperacji, a nie – jak twierdzi apelujący – zasady zbliżonej do pełnej kumulacji. Jest ona wyraźnie niższa od sumy kar jednostkowych, a jednocześnie uwzględnia zarówno charakter i liczbę popełnionych przestępstw, jak i brak przesłanek uzasadniających zastosowanie pełnej absorpcji.

Podzielić należy stanowisko Sądu Rejonowego, że zastosowanie zasady absorpcji prowadziłoby w realiach niniejszej sprawy do nieuzasadnionego uprzywilejowania skazanego i faktycznego zniwelowania odpowiedzialności za część popełnionych przestępstw. Instytucja wyroku łącznego nie służy bowiem premiowaniu sprawcy za wielość popełnionych czynów, lecz racjonalizacji wykonania kar przy zachowaniu właściwych proporcji pomiędzy stopniem zawinienia, społeczną szkodliwością czynów oraz celami kary.

W konsekwencji Sąd Okręgowy uznał, że wymierzona kara łączna pozbawienia wolności w pełni odpowiada dyrektywom określonym w art. 85 i art. 86 k.k., nie nosi cech rażącej surowości i stanowi właściwą reakcję prawnokarną na całokształt działalności przestępczej skazanego.

Wniosek o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez wymierzenie kary łącznej w oparciu o zasadę absorpcji i wydatne złagodzenie wymierzonej kary łącznej pozbawienia wolności.

Niezasadny

Wniosek niezasadny z przyczyn wskazanych szczegółowo powyżej.

1.OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

1.ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Przedmiot utrzymania w mocy

Utrzymanie w mocy wszystkich rozstrzygnięć zawartych w wyroku.

Apelacja skazanego jako bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie, a ponadto, Sąd Okręgowy, nie dopatrzył się również uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu, określonych w art. 439 k.p.k. i art. 440 k.p.k., co skutkowało tym, że zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy.

Przedmiot i zakres zmiany

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

1.Koszty Procesu

2. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., zwalniając skazanego od obowiązku ich ponoszenia. Sąd miał na uwadze jego aktualną sytuację majątkową, fakt odbywania kary pozbawienia wolności oraz brak realnych możliwości poniesienia tych kosztów bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania.

1.PODPIS

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Skazany T. C..

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Opocznie z dnia 17 lutego 2026 roku w sprawie sygn. akt II K 371/25.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana